Αγριεύουν τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ. Στην πορεία για τη σκληρή εσωκομματική αναμέτρηση της 6ης Οκτωβρίου, οι μάσκες πέφτουν και αποκαλύπτεται μια κατάσταση που δεν είναι διόλου «συντροφική». Η μάχη έχει προσλάβει αμιγώς προσωπικά χαρακτηριστικά, αφού οι υποψήφιοι δεν αναδεικνύουν ιδεολογικά και πολιτικά θέματα, και στέκονται κυρίως στο «ποιος από όλους είναι πρωθυπουργήσιμος» και ικανός «να σταθεί απέναντι στον Μητσοτάκη».
Το αποτέλεσμα είναι η καχυποψία καθημερινά να μεγαλώνει. Οι βασικοί ανταγωνιστές του Ν. Ανδρουλάκη τον κατηγορούν ότι εμποδίζει τη δημιουργία εκλογικών τμημάτων στα μεγάλα αστικά κέντρα, και βασικά στην Αθήνα, όπου το κόμμα δεν έχει ισχυρή επιρροή, και αυτό την ώρα που, όπως καταγγέλλουν, δίνει έμφαση στην επαρχία, όπου διαθέτει ισχυρά ερείσματα μέσω του προσωπικού του μηχανισμού.
Χθες, για παράδειγμα, η Αννα ∆ιαμαντοπούλου, διά του εκπροσώπου της στην Επιτροπή ∆εοντολογίας (Ε∆ΕΚΑΠ), προχώρησε σε σοβαρές καταγγελίες που σκιάζουν την όχι και τόσο ανέφελη πορεία προς τις κάλπες.
«Κάνουμε έκκληση προς όλους να διαφυλάξουμε αυτό που μέχρι σήμερα έχουμε καταφέρει επιλέγοντας διαδικασίες που ενώνουν και δεν διαιρούν» υπογράμμισε με
επιστολή του προς την Ε∆ΕΚΑΠ ο εκπρόσωπος της πρώην υπουργού στην επιτροπή, Βασίλης Βραχιώτης, ο οποίος αναφέρθηκε σε προσχηματικές δικαιολογίες για την αδυναμία στελέχωσης περισσότερων εκλογικών τμημάτων, με αποτέλεσμα να μειωθούν οι κάλπες σε αρκετές περιοχές και μάλιστα στην Αττική και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα.
«Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Βόρειος Τομέας της Αθήνας, όπου σε σύνολο 14 δήμων προτάθηκε μείωση καλπών – εκλογικών τμημάτων σε 8 εξ αυτών και να παραμείνει ο ίδιος αριθμός στους υπόλοιπους πλην ενός!» ισχυρίζεται ο Βραχιώτης – κόκκινο πανί, παρεμπιπτόντως, για τους παπανδρεϊκούς, που θεωρούν ότι καθύβριζε τον τέως πρωθυπουργό.
Οπως προσθέτει, η τακτική αυτή «στοχεύει να παρακωλύσει και να εμποδίσει την αθρόα συμμετοχή των ενδιαφερόμενων συμπολιτών μας, ιδίως σε περιοχές που, κατά την κρίση τους, ο υποψήφιος της αρεσκείας τους δεν παρουσιάζεται ιδιαίτερα ισχυρός, ώστε το κίνημα να παραμείνει ένα κλειστό και ευκόλως ελεγχόμενο κόμμα».