Τα παιδιά δεν είναι εγκληματίες, και το να αντιμετωπίζονται ως τέτοιοι είναι το πιο ενδεικτικό λάθος μας στη διαχείριση της ανήλικης αντικοινωνικής συμπεριφοράς.
👉 Άρθρο μου στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», σελ. 9.
«Η παραβατικότητα των ανηλίκων δεν είναι ζήτημα κακής φύσης, αλλά αποτέλεσμα κοινωνικών και εκπαιδευτικών αποτυχιών. Στην ταινία “Στον Κύριό μας, με Αγάπη” του 1967, ο εκπαιδευτικός Mark Thackeray (Sidney Poitier) επιλέγει να αντιμετωπίσει την ατίθαση συμπεριφορά των μαθητών του όχι με τιμωρητικές μεθόδους, αλλά με κατανόηση και εκπαίδευση βασισμένη στον σεβασμό.
Ο Thackeray κατανοεί ότι αυτά τα παιδιά δεν είναι απλώς “προβληματικά”, αλλά θύματα ενός συστήματος που τα έχει εγκαταλείψει. Και είναι ακριβώς αυτή η διάκριση που πρέπει να κατανοήσουμε στην Ελλάδα του σήμερα.
Η αυστηροποίηση των ποινών μπορεί να ικανοποιεί το θυμικό των ενηλίκων και να φέρνει προσωρινές, επιφανειακές βελτιώσεις στη συμπεριφορά των παιδιών, αλλά δεν αγγίζει τις βαθύτερες αιτίες που προκαλούν αυτή τη βία. Αντίθετα, η τιμωρητική προσέγγιση μπορεί να επιδεινώσει το πρόβλημα, γιατί ζητάμε από τους νέους να συμμορφώνονται με κανόνες χωρίς να τους διδάσκουμε τις αξίες που διέπουν τους κανόνες και χωρίς να τους προσφέρουμε την ευκαιρία της επανόρθωσης.
Η εφηβεία είναι μια περίοδος αναζήτησης ταυτότητας και φυσικής εναντίωσης, κατά την οποία τα παιδιά προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους και τη θέση τους στον κόσμο. Η ανάγκη για αποδοχή και συμμετοχή, σε συνδυασμό με την τιμωρητική αντιμετώπιση των ενήλικων, διευκολύνουν την ένταξή τους σε ομάδες που προωθούν τη βία ως μέσο κοινωνικής επιβεβαίωσης και κυριαρχίας.
Την κατάσταση επιβαρύνει μια σειρά παραγόντων που συνδιαμορφώνουν ένα τοξικό περιβάλλον. Η αβεβαιότητα για το μέλλον, η αντικειμενική έλλειψη ευκαιριών και η ακρίβεια ασκούν τεράστιες πιέσεις στα παιδιά, που συχνά νιώθουν εγκλωβισμένα.
Οι οικογενειακές συνθήκες έχουν επίσης αλλάξει: οι γιαγιάδες και οι παππούδες δεν ζουν πια στο ίδιο σπίτι για να προσφέρουν υποστήριξη και φροντίδα, ενώ οι γονείς εργάζονται πολλές ώρες και δεν έχουν τη δυνατότητα να εποπτεύουν και να καθοδηγούν αποτελεσματικά τα παιδιά τους. Ενώ το σχολείο, η κοινωνία και το διαδίκτυο με τα προβαλλόμενα πρότυπα, καλούν τα παιδιά να μεγαλώσουν πριν την ώρα τους και επιτείνουν το άγχος και την πίεση που αισθάνονται. Η βία γίνεται ένας τρόπος εκτόνωσης και διαφυγής από αυτές τις πιέσεις.
Αντί για αυστηρότερες ποινές, είναι απαραίτητο να προχωρήσουμε σε προληπτικά και ουσιαστικά μέτρα που θα συμβάλλουν σε ένα θετικό περιβάλλον για την ανάπτυξη των παιδιών. Το σχολείο πρέπει να ενσωματώσει μαθήματα που διδάσκουν στα παιδιά πώς να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, πως να συνεργάζονται και να επικοινωνούν αποτελεσματικά αντί να καταφεύγουν στη βία.
Σε αυτή την κατεύθυνση και λαμβάνοντας υπόψη την ολοένα και περισσότερο σύνθετη και ψηφιακά παγκοσμιοποιημένη πραγματικότητά μας, θα ήταν χρήσιμη η εγκατάσταση ψυχολόγων στα σχολεία με διδακτική ώρα. Ακόμη χρειάζεται η επένδυση του κράτους σε δραστηριότητες εκτός σχολείου και η δημιουργία κοινοτικών δομών που στηρίζουν τις οικογένειες.»
Το προβλημα ειναι σε τη οικογενειακο περιβαλον ζουνε τα παιδια . και η πολιτικες που καταντησε ετσι την παιδια .
Καταλαβατε τωρα βρωμυλοι δολοφονοι παιδικων ψυχων,του Υπουργειου Αλιτειας και σεις θλιβερα βοθρολυμματα συνδικαλιστες της εκπαιδευσης;Για να μην λετε οτι σας τα χωνω.Οσο για το οικογενειακο περιβαλλον των,κατ’ευφημισμον, κηδεμονων, ενα ανυπαρκτο κοινωνικο Κρατος και μια καταφορη δυστοπια επιτεινουν το προβλημα μιας σωστης οικογενεια.
Όταν το σχολείο δεν εμπεριέχει διαπαιδαγώγηση, όταν δεν υπάρχει σεβασμός προς τους καθηγητές, προς τους μεγαλύτερους και δεν είναι η εκπαίδευση ηθικοπλαστική, δηλαδή δεν προάγει την ηθική, την δικαιοσύνη, τις πολιτισμικές και πολιτιστικές αξίες που διακατέχουν τον λαό και τον πολιτισμό, τι αποτελέσματα περιμένει κανείς!!!
Όταν τα παιδιά δεν έχουν καμία σχέση με τους γονείς τους, δεν τους βλέπουν συχνά, λόγω της φύσεως της εργασίας των γονέων, όταν είναι όλη την ημέρα στο κινητό, στο τάμπλετ, στον υπολογιστή και παίζουν τα σύγχρονα παιχνίδια που εμπεριέχουν βία, παραβατικότητα και εγκληματική δραστηριότητα, αυτό καταλήγει να είναι φυσιολογικό και τα παιδιά δημιουργούν μια πλασματική κανονικότητα η οποία απέχει παρασάγγας από το φυσιολογικό.
Απλώς η αυστηρή τιμωρία θα γίνει για αυτούς μια φυσική κατάληξη και δεν θα υπάρχει αποτέλεσμα στο ζητούμενο.
Θα πρέπει να αλλάξει το όλο σκηνικό στην εκπαίδευση, να επικεντρωθεί στην παιδαγωγική και στην ηθικοπλαστική διαπαιδαγώγηση των μαθητών.
Αλλιώς θα γίνουμε ζούγκλα….
Αγαπητε,ο σεβασμος δεν διδασκεται,η υπακοη ναι.Τον σεβασμο τον εμπνεεις,δεν τον επιβαλλεις.Οσο για την ηθικοπλαστιικη διαπαιδαγωγηση,που θυμιζει αλλες εποχες,και τα αποτελεσματα της ειναι ολα αυτα τα δειλα,μισανθρωπα ραμολυμεντα,δεν ειναι το ζητουμενο.Ζητουμενο ειναι η ελπιδα,οι θετικες αξιες, οι εφικτοι και αρωγιμοι στοχοι και κυριως ζεστασια και κατανοηση,απεναντι στην ανασφαλεια τους.