Ανάλυση της συμφωνίας που υπέγραψαν χθες οι δύο εταιρείες για την κατασκευή σύγχρονων στρατιωτικών drones, περνώντας από την Piaggio Aerospace που έχουν ήδη αποκτήσει οι Τούρκοι με επικεφαλής τον γαμπρό του Ερντογάν.
ΡΩΜΗ.
Το 1502 ο Λεονάρντο ντα Βίντσι σχεδίασε για τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β’ μια εξαιρετική γέφυρα πάνω από το Βόσπορο που θα συνέδεε την Τουρκία με την Ευρώπη .
Σήμερα, η εταιρεία Leonardo πραγματοποιεί παρόμοια επιχείρηση και ανοίγει τις πόρτες της ΕΕ σε Τούρκους παραγωγούς όπλων υψηλής τεχνολογίας, νέους παίκτες στη διεθνή αγορά.
Η συμφωνία με την Baykar που υπογράφηκε χθες έρχεται σε μια πολύ ευνοϊκή στιγμή : η Ένωση διαθέτει κολοσσιαία κεφάλαια για την Άμυνα , τα drones είναι θεμελιώδες στοιχείο του σύγχρονου πολέμου και κανείς στην ήπειρο δεν τα κατασκευάζει.
Μιλάμε για πραγματικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, όχι για μικρά τηλεκατευθυνόμενα τετρακόπτερα, που κοστίζουν πάνω από δέκα εκατομμύρια το καθένα και έχουν τις επιθετικές δυνατότητες των μαχητικών-βομβαρδιστικών.
Μέχρι τώρα, οι ευρωπαϊκές χώρες επέλεγαν τα αμερικανικά ή ισραηλινά drones. Tώρα η Leonardo-Baykar προσφέρει μια εναλλακτική λύση και τοποθετείται στην πρώτη θέση σε μια αγορά αξίας εκατό δισεκατομμυρίων ευρώ.
Από βιομηχανική άποψη, η ιταλοτουρκική συμμαχία ακολουθεί το πρότυπο που υπογράφηκε με τη γερμανική Rheinmetall για τα τεθωρακισμένα οχήματα:
Η Baykar παρέχει το αεροσκάφος, ο όμιλος ηλεκτρονικών οργάνων Piazza Montegrappa, εκτός από τη φροντίδα της πιστοποίησης της Ε.Ε.
Υπάρχει μια διαφορά: ενώ υπάρχουν ήδη παραγγελίες δισεκατομμυρίων δολαρίων για τανκς από τον στρατό μας και τα εργοστάσια δημιουργούνται γρήγορα, το σύμφωνο για drone προβλέπεται στο εγγύς μέλλον και δεν προβλέπει επί του παρόντος νέα εργοστάσια αλλά μόνο την ενσωμάτωση υφιστάμενων δομών , συμπεριλαμβανομένης της Piaggio , που εξαγοράστηκε πριν από λίγους μήνες από την εταιρεία με έδρα την Κωνσταντινούπολη.
Το γεγονός ότι η συμφωνία υπογράφηκε παρουσία του υπουργού Guido Crosetto αποτελεί μια καλή αρχή για τις εθνικές παραγγελίες.
Το σημείο εκκίνησης θα είναι το Akinci ή Raider: ένα δικινητήριο αεροσκάφος μεγάλης εμβέλειας που μπορεί να μεταφέρει 1.400 κιλά αισθητήρων ή όπλων. Οι τρέχουσες εκδόσεις έχουν ουκρανικό ή καναδικό στροβιλοκινητήρα, χωρίς εξαρτήματα ΗΠΑ. Το σχέδιο είναι να ολοκληρωθεί ένα «ιταλοποιημένο» μοντέλο εντός 12-18 μηνών.
Στη συνέχεια, σχεδιάζεται να αναπτυχθούν άλλα συστήματα, ξεκινώντας από περιπλανώμενα πυρομαχικά –τα φονικά drones, πολύ μικρότερα– χωρίς να αποκλείεται μια συνεργασία γύρω από το Kizilelma, το πρωτότυπο του πρώτου μη επανδρωμένου μαχητικού αεροσκάφους που σχεδίασαν οι Τούρκοι.
Η Baykar διαθέτει τεχνολογικό περιεχόμενο αιχμής, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης, ανώτερο από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή εταιρεία, γεγονός που της επέτρεψε να γίνει ο μοναδικός αντίπαλος των αμερικανικών και κινεζικών κολοσσών .
Για τη Leonardo αυτή είναι μια σημαντική επιτυχία: μέσα σε έξι μήνες εισήλθε από την αρχή σε δύο από τις βασικές αγορές – drones και τεθωρακισμένα οχήματα – του ευρωπαϊκού επανεξοπλισμού , επεκτείνοντας τον κατάλογό της με συστήματα που βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο και έχουν υψηλά περιθώρια ανάπτυξης.
Πίσω από αυτό είναι ένα όραμα που επανέλαβε χθες ο Ρομπέρτο Τσινγκολάνι:
η Γηραιά Ήπειρος χρειάζεται εταιρείες με μέγεθος που να μπορούν να ανταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο και οι συμμαχίες είναι ο μόνος τρόπος για να τις επιτύχει σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Και – άλλο ένα σημείο που υπογράμμισε ο διευθύνων σύμβουλος του ιταλικού ομίλου – η Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση πρέπει να επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει τη Μεγάλη Βρετανία και την Τουρκία.
Ένα θέμα που επανέφερε σήμερα ο Πρόεδρος Ερντογάν , πεθερός του δημιουργού και ιδιοκτήτη της Baykar, ο οποίος ζήτησε να ξαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Άγκυρας στην Ένωση και να μπει στα αμυντικά προγράμματα της ΕΕ.
Σε αυτές τις νέες κοινοπραξίες , ο όμιλος Piazza Montegrappa που ελέγχεται από το κράτος θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια άλλη πρόκληση: να συμβαδίσει με το δυναμισμό δύο ιδιωτικών εταιρειών, της Rheinmetall και της Baykar, που έχουν αστραπιαίους ρυθμούς και σκέφτονται με όρους μηνών.
Ο Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ είναι 45 ετών και μέσα σε δύο δεκαετίες έχει μετατρέψει μια startup σε μια εταιρεία που βγάζει δύο δισεκατομμύρια το χρόνο, σχεδόν εξ ολοκλήρου χάρη στις εξαγωγές: «Δουλεύουμε σαν ομάδα της Formula 1», επανέλαβε χθες.
La Repubblica
—