Δημήτρης Καπράνος
Τό πόσο κακό, πόσο δηλητήριο καί πόση τοξικότητα ἔχουν φέρει στόν δημόσιο βίο τά «μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης» καί ὅλες αὐτές οἱ ἐμπνεύσεις τῶν διαφόρων πολυδισεκατομμυριούχων πού παίζουν μέ τήν ἀνθρώπινη διάνοια, ἀποτυπώνεται σήμερα σέ ὅσα συμβαίνουν στήν μέχρι πρό τινος ὑπερδύναμη, τίς ΗΠΑ.
Ἐκεῖ, ὅπου, ἐμπρός ἀπό τό λευκό τζάκι, ὁ ἄνθρωπος πού κυβερνᾶ μέ τά «σόσιαλ μήντια» καλεῖ ἡγέτες ἄλλων χωρῶν καί ‒μπροστά σέ ὅλους καί σέ ἀπ’ εὐθείας μετάδοση‒ προσπαθεῖ νά τούς ἐξευτελίσει. Ἐκεῖ, ὅπου προσπάθησε νά παρουσιάσει τόν πρόεδρο μιᾶς χώρας ἡ ὁποία σήμερα πολεμᾶ γιά νά μήν κατακτηθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου ἀπό ἕναν ἰσχυρό γείτονά της ὡς «δικτάτορα» ἀλλά καί ὡς «χαμένο ἀπό χέρι», γιά νά ἀλλάξει λίγες ἡμέρες ἀργότερα τακτική καί φρασεολογία ἀπέναντί του. Τό ἴδιο ἐπεχείρησε νά πράξει χθές, μέ θῦμα αὐτή τήν φορά τόν πρόεδρο τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς.
Θεωρῶ ἐπικίνδυνη πολύ αὐτή τήν δῆθεν ἀλήθεια, μέ τήν ὁποία στολίζουν τόν ἐφιαλτικό κόσμο τῶν σόσιαλ οἱ ἐμπνευστές καί ἐκμεταλλευτές του.
Ὑπό τό πρίσμα ἑνός ψευδοῦς συνθήματος «Ὅλα στό φῶς», ἔχουν ρίξει τόν κόσμο ὁλόκληρο στό σκοτάδι, ἐπιτρέποντάς του νά βλέπει μόνον τό φῶς τό ὁποῖο ἐπιλέγουν οἱ πολυδισεκατομμυριοῦχοι χειριστές καί κάτοχοι τῆς κάθε «πλατφόρμας» καί τῆς κάθε «ἐφαρμογῆς».
Κι ἔτσι, μέσα ἀπό τίς ἠλεκτρονικές σελίδες, μέσα ἀπό καλωδιώσεις, ἀπό συνδέσεις, ἐπίγειες καί δορυφορικές, ἀκόμη καί ἀπό τό Διάστημα, στέλνουν τούς ὅρους καί τίς κατευθύνσεις, τά δικά τους ἀπαγορεύεται καί ἐπιτρέπεται. Καί τά κοπάδια τῶν δισεκατομμυρίων πιστῶν, ἀκολουθοῦν. Ὅπως ἀκολουθοῦσαν ἐκεῖνοι οἱ τύποι τόν Τσάρς Μανσόν, τόν σχιζοφρενῆ δολοφόνο στήν δεκαετία τοῦ ’60.
Δέν μπορεῖ νά εἶναι στά συγκαλά του, δέν μπορεῖ νά τρέφει τό παραμικρό φιλικό συναίσθημα πρός τόν ἄνθρωπο, ὅποιος ὑπολογίζει τά πάντα σέ μετοχές, μερίσματα, κρυπτονομίσματα, κάρτες, καί, γενικώτερα, σέ ὅ,τι «ἄυλο» μπορεῖτε νά φανταστεῖτε.
Εἶναι ποτέ δυνατόν νά ἀσκήσει κανείς σωστή διπλωματία ἄν δέν ὑπάρχει καί ἡ «μυστική»; Εἶναι δυνατόν ὁ κάθε ἡγέτης «νά τρώει τά μοῦτρα του», ἐκτιθέμενος δημοσίως, μέ ἀπ’εὐθείας συνδέσεις, χωρίς νά ἐξασφαλίζει στόν ἑαυτό καί τήν χώρα του μία δεύτερη ἤ καί τρίτη εὐκαιρία;
Χρησιμοποιῶ καί ἐγώ τά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἤτοι τό Facebook, ἀναδημοσιεύοντας αὐτές μας τίς συναντήσεις, σέ μιά προσπάθεια νά κάνω τίς ἀπόψεις μου γνωστές σέ ὅσο τό δυνατόν περισσότερους πολῖτες.
Προχθές εἴχαμε μιά παρουσίαση βιβλίου. Παρ’ ὅτι ἔγιναν συστάσεις γιά νά γίνουν ἀθόρυβα τά φορητά τηλέφωνα, κάθε τόσο ἀκουγόταν κι ἕνα κουδούνισμα. Μιλήσαμε γιά μιά σειρά διηγημάτων τοῦ φίλου μας συγγραφέα Πέτρου Κυρίμη, πού ζεῖ στήν Γερμανία. Ἡ δραστήρια πρόεδρος τῶν Ἁπανταχοῦ Μανιατῶν Δήμητρα Κούβαρη, διάβασε ἀποσπάσματα ἀπό τά διηγήματά του, ὁ λογιώτατος Γιῶργος Ζέρβας ἔκανε μιά σπουδαία ἀνάλυση καί ἡ συγγραφεύς Νέλλα Συναδινοῦ μᾶς ταξίδεψε στό μυαλό τοῦ συγγραφέα.
Κι ὕστερα, συντροφιά μέ δύο ὑπέροχες καλλιτέχνιδες, τίς κυρίες Κακκαβᾶ καί Καλλίτση, ἀπό τό Μουσικό Κέντρο Πειραιῶς, τραγουδήσαμε ὅλοι μαζί Χατζιδάκι, Ξαρχάκο, Λοΐζο. Κανείς δέν ἄκουγε τό τηλέφωνό του. Καί νά τό ἄκουσε, δέν ἀπάντησε! Ναί, προχθές, στήν Πινακοθήκη τοῦ Πειραιῶς, ἕνα πιάνο καί πολλές φωνές, ἔδειξαν ὅτι καί χωρίς τήν Τεχνολογία, μιά χαρά μποροῦμε νά περνᾶμε.