Τουρκία και Λιβύη χτίζουν μέτωπο κατά της Ελλάδας, ενώ η ελληνική κυβέρνηση επιμένει στο αφήγημα της… ελληνοτουρκικής φιλίας

Οι εξελίξεις γκρεμίζουν τον αφήγημα της κυβέρνησης για «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο. Λίγα μόλις λεπτά μετά την… «θετική» συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στη Χάγη, η Άγκυρα έστειλε διπλό μήνυμα ισχύος. Από τη μια ανακοίνωσε μνημόνιο συνεργασίας με τη Λιβύη σε ελληνική υφαλοκρηπίδα (νότια της Κρήτης), από την άλλη έκανε γνωστό ότι η Τουρκία θα προμηθευτεί σύντομα τα Eurofighter.

«Φυσικά συζητήσαμε για το F35. Όσον αφορά τα F35, έχουμε καταβάλει περίπου 1,3-1,4 δισεκατομμύρια δολάρια και διαπιστώσαμε ότι ο κ. Τραμπ έχει καλή θέληση όσον αφορά την αγορά των F35» δήλωσε ο Ερντογάν μετά το πέρας της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη.

Παράλληλα, η εν λόγω συμφωνία της τουρκικής κρατικής εταιρείας TPAO με την Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου της Λιβύης ανακοινώθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα προσπαθεί, άνευ αποτελέσματος, να ενισχύσει τις θέσεις της μέσω διεθνών διαγωνισμών για έρευνες υδρογονανθράκων.

Το αποτέλεσμα είναι ένα νέο μέτωπο Άγκυρας – Τρίπολης, το οποίο υιοθετεί ευθέως τη ρητορική του τουρκολιβυκού μνημονίου και απειλεί την Ελλάδα αμφισβητώντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Διπλωματικό παρασκήνιο και επικοινωνιακή «ψυχρολουσία»

Η εξέλιξη ήρθε ως ψυχρολουσία για την Αθήνα, αμέσως μετά την ανεπίσημη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στη Χάγη. Την ώρα που το Μαξίμου επιδίωκε να καλλιεργήσει κλίμα «ηρεμίας» και «προσεκτικής προσέγγισης» με την Άγκυρα, η Τουρκία τους την «έφερε» πισώπλατα υπογράφοντας νέο παράνομο Μνημόνιο Συνεργασίας που ακυρώνει τις ελληνικές πρωτοβουλίες για έρευνες στα νοτιοδυτικά της Κρήτης.

Ουσιαστικά η Τουρκία εξοπλίζεται ξανά με σύγχρονα μαχητικά Eurofighter μέσω συνεργασίας με Βρετανία και Γερμανία, επανέρχεται στο τραπέζι των F-35 με την επίκληση της προκαταβολής του 1,4 δισ. δολαρίων, και πλέον επεκτείνει τις ερευνητικές δραστηριότητες στον ελληνικό θαλάσσιο χώρο!

Η Ελλάδα οφείλει να επανατοποθετήσει τη στρατηγική της στο σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου, ξεφεύγοντας από την τακτική του κατευνασμού. Η διπλωματία της «μη πρόκλησης» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αποδοχή τετελεσμένων. Το ερώτημα είναι εάν η Αθήνα θέλει να αρθρώσει ενεργητική πολιτική, διεκδικώντας την υπεράσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων όχι μόνο με νομικά επιχειρήματα, αλλά και με αποτρεπτικά μέσα και στρατηγικές συμμαχίες.

Σε διαφορετική περίπτωση, η χώρα κινδυνεύει να γίνει θεατής της ίδιας της γεωπολιτικής της υποβάθμισης – με φόντο ένα Αιγαίο γεμάτο Eurofighter και μια Μεσόγειο γεμάτη ξένες σημαίες.