Πώς ο πρώην Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, έδωσε μέ τήν στάση του σέ όλους μας, ένα σημαντικό μάθημα ζωης

Πως η απώλεια της Λένας Σαμαρα οδήγησε τόν συγγραφέα Χρηστο Χωμενίδη νά γράψει «εγώ πού ρέπω στόν αγνωστικισμό υποκλίνομαι στήν ουσία της πίστης του Αντώνη, ο οποιος δέν αναζήτησε τόν Θεό όταν κεραυνοβολήθηκε, τόν έφερε ανέκαθεν μέσα του, του αναγνώριζε τόν τελευταιο λόγο ακόμα κι άν ηταν ο σκληρότερος δυνατός. Σου χαρίζει έρμα καί νόημα ο σταυρωμένος Ιησους καί η μελανειμονουσα Παναγία»

Εφημερίδα Εστία

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ του άκρατου υλισμου καί του ωφελιμισμου, ακόμη καί στίς μεγάλες θρησκευτικές τελετές, οι άνθρωποι τείνουν νά παραβλέπουν τό πνευματικό τους περιεχόμενο. Μένουν στόν τύπο ή απλως καί μόνον στήν ευκαιρία ενός εορταστικου τριημέρου. Αυτό μέχρι τήν ώρα πού έρχεται η πραγματικότητα νά συντρίψει όλα τά απατηλά στοιχεια της ψευδεπίγραφης προόδου καί νά μας θυμίσει ότι «πάντα ματαιότης τά ανθρώπινα.» Καί ειναι αυτή η στιγμή της μεγάλης αναθεωρήσεως. Η στιγμή κατά τήν οποία ο άνθρωπος αναλογίζεται ότι βαδίζει «επί της τέφρας των γενεων», επί της οποίας κάποιαν ημέρα θά προστεθουν καί τά κατάλοιπα της δικης του γήινης υπάρξεως. Ειναι ευκαιρία τέτοιας αναθεωρήσεως ο Δεκαπενταύγουστος, τό Πάσχα του καλοκαιριου, πού εμπεριέχει τήν Κοίμηση, αλλά καί τήν ελπίδα της αιωνιότητος, καθώς ο Ύψιστος υποδέχεται τήν θεϊκή Μητέρα στά ουράνια δώματα της αιωνιότητος.

Ο εφετινός Δεκαπενταύγουστος συνέπεσε σχεδόν μέ τήν απώλεια της κόρης του Αντώνη Σαμαρα, της Λένας. Καί τουτο ανέδειξε ιδιαίτερα τήν Πίστη. Τήν Πίστη, η οποία προσωποποιήθηκε στόν πρώην Πρωθυπουργό, ο οποιος έδωσε μέ τήν στάση του σέ όλους μας μάθημα ζωης. Μας έδωσε τό παράδειγμα της αναθεωρήσεως τήν οποία πρέπει νά κάνουμε. Νά προετοιμασθουμε διά του τρόπου πού ειναι απλός καί προσιτός σέ όλους μας. Διά της χριστιανικης πίστεως.

Καί δίδουμε μίαν ιδιαίτερη σημασία στό πως αυτή η στάσις άγγιξε έναν άνθρωπο πού δέν δηλώνει Χριστιανός. Πού ονομάζει τόν εαυτό του «αγνωστικιστή». Μιλαμε γιά τόν συγγραφέα Χρηστο Χωμενίδη, ο οποιος ομολογει ότι έχει καί αυτός χάσει παιδί καί ο οποιος βλέπει ότι ο Αντώνης Σαμαρας δέν αναζήτησε τόν Θεό «ως σανίδα σωτηρίας όταν κεραυνοβολήθηκε» αλλά «τόν έφερε ανέκαθεν μέσα του.» Όπως όλοι μας έχουμε τήν πνοή του Θεου μέσα μας καί άς εμμένουν ορισμένοι νά τό αγνοουν. Ιδιαίτερα όμως γιά αυτούς πού τό αγνοουν, κάποια λόγια του Χρήστου Χωμενίδη έχουν ιδιαίτερη αξία. Γιατί ακριβως ειναι τά λόγια ενός «αγνωστικιστη».

Έγραψε μεταξύ άλλων ο συγγραφεύς:

«Ό,τι ειπε ο Αντώνης Σαμαρας ξεπροβοδίζοντας τή Λένα του –εκφράζοντας ασφαλως καί τό αίσθημα της μητέρας της– αποτελει τό απαύγασμα της νεκρώσιμης ακολουθίας του Ιωάννη Δαμασκηνου πού ειχε μόλις προηγηθει. Δέν καταράστηκε τή μοιρα. Δέν παραπονέθηκε κάν. Ευχαρίστησε αντιθέτως τόν Θεό γιά τό δωρο πού τούς έκανε. Κι άς τούς τό πηρε τόσο πρόωρα πίσω.

Τό νά βαδίζεις αγέρωχος πρός τό ξόδι, νά σφίγγεις μάλιστα τά χέρια όσων έχουν έρθει νά σου συμπαρασταθουν, απαιτει υπεράνθρωπο σχεδόν κουράγιο. Τό νά μιλήσεις έτσι προϋποθέτει βαθιά πίστη.

Δέν αναζήτησε ο Σαμαρας τόν Θεό ως σανίδα σωτηρίας όταν κεραυνοβολήθηκε. Τόν έφερε –ειναι φανερό– ανέκαθεν μέσα του. Τόν αισθανόταν πάντοτε παρόντα, σύντροφο καί αρωγό του. Του αναγνώριζε τόν τελευταιο λόγο, ακόμα καί άν ηταν ο σκληρότερος δυνατός.

Εγώ, πού ρέπω πρός τόν αγνωστικισμό, τήν απομυθοποίηση, πού μου αρέσει νά βγάζω γλωσσα στά όσια καί στά ιερά, υποκλίνομαι εμπρός στήν ουσία της πίστης. Τή θεωρω τεράστια τύχη. Νά αναφέρεσαι στόν σταυρωμένο Ιησου, στή μελανειμονουσα Παναγία, σου χαρίζει έρμα καί νόημα. Ακόμα κι όταν μπλέκεται εντός σου μέ τίς πιό υλικές επιθυμίες καί φιλοδοξίες. Ακόμα –καί μακάρι– άν πηγαίνει αντάμα μέ τόν ορθολογισμό καί τήν επιστημοσύνη. Τί είμαστε εξάλλου άν όχι κινούμενες αντιφάσεις;

Κεντρικό πρόσωπο στήν κηδεία ειναι εκεινος πού λείπει. Δέν ξέρεις κάν άν πρέπει νά τόν λυπηθεις –έχασε κάτι; κέρδισε κάτι ωραιότερο; αφανίστηκε οριστικά, επέστρεψε στήν ανυπαρξία πού τίποτα απολύτως δέν τήν αφορα; Τό βλέμμα σου φεύγει απ’ τό φέρετρο καί στέκει στούς χαροκαμένους. Χωρουν λόγια ουσιαστικης παρηγοριας; Μόνο, νομίζω, μία υπενθύμιση. Ότι ο χρόνος ειναι έννοια σχετική. Η μοιρα δέ όλων μας κοινή».