Ουκρανία: Ο Μητσοτάκης απολογειται τώρα γιατί άφησε τήν χώρα εκτεθειμένη στήν ηττα

Ο κύριος Μητσοτάκης απολογειται τώρα γιατί άφησε τήν χώρα εκτεθειμένη στήν ηττα – Υποστηρίζει ότι τό «Κίεβο δέν κειται μακράν» καί υπερασπίζεται τό διεθνές δίκαιο – Που λέγει τό διεθνές δίκαιο ότι μπορεις νά θέτεις τήν χώρα σέ κίνδυνο μέ προσωπικές επιθέσεις στούς Προέδρους Τράμπ-Πούτιν;

Εφημερίδα Εστία

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ νά ειναι συζητήσεις ανευθύνων αναλυτων. Όταν όμως λέγονται από τά χείλη υπευθύνων πολιτικων, τότε οι πολιτες ανησυχουν. Ταυτοχρόνως σχεδόν, ο Πρωθυπουργός καί ο υπουργός των Εξωτερικων (ο πρωτος μέ τήν τακτική του ανάρτηση στά μέσα κοινωνικης δικτυώσεως καί ο δεύτερος μέ συνέντευξή του στήν «Απογευματινή της Κυριακης») ανεφέρθησαν στό Ουκρανικό καί εν ολίγοις εξεθείασαν τά αγαθά της εφαρμογης του διεθνους δικαίου. Καλά όλα αυτά, καί επί της αρχης συμφωνουμε όλοι. Η πολιτική όμως ειναι η «τέχνη του εφικτου» καί από ό,τι φαίνεται οι υπερβολικές εξάρσεις καί η άνευ λόγου μονόπλευρη αντιπαλότης μέ τήν Μόσχα ουδέν εφικτόν όφελος έχει φέρει στήν χώρα. Τό κακό ειναι όμως ότι εκ παραλλήλου πρός τήν υπερβολική αντιπαλότητα αυτή (δέν ακούσαμε τόν ηγέτη άλλης χώρας νά λέγει ότι «είμαστε σέ πόλεμο μέ τήν Ρωσσία») υπηρξε καί μιά ανεξήγητη αντιπαράθεσις μέ τόν Αμερικανό Πρόεδρο Τράμπ (νά θυμίσουμε ότι ο κ. Μητσοτάκης ομιλουσε υποτιμητικά γιά «τραμπισμό»), η οποία έχει περιαγάγει τήν χώρα σέ μιάν ιδιότυπη απομόνωση.

Όμως ο κ. Μητσοτάκης ειχε λάβει προειδοποιήσεις γιά τούς κινδύνους της πολιτικης του από πρόσωπα της εμπιστοσύνης καί του περιβάλλοντός του. Από τόν Σύμβουλο (καί νυν Γενικό Γραμματέα) Εθνικης Ασφαλείας κ. Θάνο Ντόκο καί τήν ίδια τήν αδελφή του καί πρώην υπουργό Εξωτερικων κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Δυστυχως τίς αγνόησε. Ειναι ζήτημα εγωισμου; Δέν μπορουσε νά αποδεχθει τό λάθος του;

Όπως καί νά έχει, λίγο πρίν από τίς αμερικανικές εκλογές, μιλωντας στό 28ο ετήσιο συνέδριο «Economist Government Roundtable» η κ. Μπακογιάννη ειχε δηλώσει: «Δέν θά έπρεπε νά είχαμε εμπλακει στόν πόλεμο της Ουκρανίας, εάν είχαμε λάβει υπ’ όψιν πολύ πιό σοβαρά τίς συμφωνίες του Μίνσκ καί είχαμε εργαστει σοβαρά πάνω σέ αυτές. Αλλά όλα αυτά ανήκουν πλέον στήν ιστορία. Δέν πιστεύω ότι (σ.σ. σέ περίπτωση νέας θητείας του Ντόναλντ Τράμπ) θά ρέει τό χρημα πρός τήν Ουκρανία, πού σημαίνει ότι η Ουκρανία θά πρέπει μέ κάποιο τρόπο νά υποκύψει».

Αρκετά ενωρίτερα, τόν Σεπτέμβριο του 2023, ο κ. Θάνος Ντόκος σέ συνέδριο του ΕΛΙΑΜΕΠ ειχε παραδεχθει ότι η Ουκρανία αντιμετωπίζει τόν κίνδυνο της ήττας καί ειχε προειδοποιήσει ότι επιβάλλεται η εξεύρεσις διπλωματικης λύσεως γιά νά μήν ευρεθει η Ουκρανία «νά διαπραγματεύεται από μειονεκτική θέση». Μάλιστα απαντωντας σέ Ουκρανό σύνεδρο πού εγκαλουσε τήν Ελλάδα, ειχε τονίσει τήν πραγματικότητα ότι: «Έχουμε κάνει τά πάντα, εκτός από τό νά στείλουμε στρατό, αναλαμβάνοντας κάθε πολιτικό καί οικονομικό κόστος».

Τό κόστος τελικά ειναι τεράστιο, όταν εξ αιτίας των προσωπικων επιθέσεων του Πρωθυπουργου κατά των Προέδρων Τράμπ καί Πούτιν δέν έχουμε διαύλους επικοινωνίας μέ τίς δύο υπερδυνάμεις οι οποιες θά καθορίσουν τήν έκβαση του πολέμου καί τίς ισορροπίες του κόσμου πού ήδη διαμορφώνεται. Συνεπως δέν έχει καμμία σημασία άν τό Κίεβο ειναι κοντά ή μακρυά, όπως λέγει ο κ. Μητσοτάκης, ή εάν μετέχει ο Έλλην Πρωθυπουργός στίς τηλεδιασκέψεις των ηγετων της «τεθλιμμένης» Ευρωπαϊκης Ενώσεως, η οποία αναζητει τόν προσανατολισμό της, καθώς βλέπει τήν πολιτική της γιά τήν Ουκρανία νά αποτυγχάνει…

Καλό ειναι λοιπόν τό διεθνές δίκαιον, αλλά άν δέν υποστηρίζεται από πολιτικές, οι δηλώσεις σχετικά μέ αυτό ειναι κενός βερμπαλισμός.

Καί σήμερα, υπό τό βάρος του κόστους ότι ευρέθημεν στήν πλευρά των ηττημένων ο κ. Μητσοτάκης επιμένει νά επαναλαμβάνει τήν θεωρητική του τοποθέτηση. Μας ειπε μεταξύ άλλων:

«Θέλω νά ξεκινήσω από τή διπλωματική κινητικότητα πού βρίσκεται σέ εξέλιξη μέ στόχο τήν επίτευξη μιας δίκαιης καί βιώσιμης ειρήνης στήν Ουκρανία. Ειναι ενθαρρυντικό ότι αυτές τίς μέρες χαράσσονται τά επόμενα βήματα μιας πορείας πού όλοι ευχόμαστε νά οδηγήσει στήν ειρήνη.

Έτσι, μου δίνεται η ευκαιρία νά μιλήσω γιά τή στάση της Ελλάδας στόν πόλεμο. Μιά στάση πού υπαγορεύεται από τό εθνικό μας συμφέρον, τή γεωπολιτική μας θέση καί τίς προκλήσεις πού απορρέουν από αυτήν. Κάνουμε αυτό πού επιτάσσει η θέση μας στόν πυρηνα της Ευρωπαϊκης Ένωσης καί οι μεγάλες γεωπολιτικές μας επιλογές.

Είμαστε μέ τήν Ευρώπη. Είμαστε μέ τή Δύση. Είμαστε μέ τή διεθνη νομιμότητα. Δέν μπορουμε νά δεχτουμε τήν αλλαγή συνόρων μέ τή βία ως συνήθη πρακτική. Υποστηρίζουμε τήν άμεση εκεχειρία καί τήν παροχή ισχυρων εγγυήσεων ασφαλείας στήν Ουκρανία, ώστε νά ειναι σέ θέση νά υπερασπιστει τήν κυριαρχία της καί νά αποτρέψει κάθε μελλοντική επιθετικότητα. Στό πλαίσιο αυτό, ειναι κομβικης σημασίας η διαβεβαίωση των Ηνωμένων Πολιτειων γιά στήριξη. Καί θέλω νά επαναλάβω ότι είμαστε έτοιμοι νά συμβάλουμε στήν ανοικοδόμηση της Ουκρανίας».

Διερωτώμεθα τί κατάλαβε από τίς δηλώσεις του Προέδρου Τράμπ μετά τήν Αλάσκα ο κ. Μητσοτάκης. Διότι μίλησε μέν γιά «στήριξη» καί παροχή «εγγυήσεων» στήν Ουκρανία, θεωρωντας όμως δεδομένη τήν αποδοχή της πραγματικότητος πού έχει διαμορφωθει επί του πεδίου. Δηλαδή της παραχωρήσεως εδαφων στήν Ρωσσία καί τήν νομιμοποίηση της αλλαγης συνόρων πού ντέ φάκτο έχει επιβληθει.

Αυτά όμως πού εν συνεχεία λέγει ο Έλλην Πρωθυπουργός, χρήζουν ιδιαιτέρας προσοχης:

«Κλείνοντας, θέλω νά πω αυτό: όσοι μας κατηγορουν γιά τή στήριξη στήν Ουκρανία, όπως έκανε όλη η Δύση, πλήν λίγων θαυμαστων του αναθεωρητισμου, ειναι οι ίδιοι πού μέ τή στάση τους μας ζητουν νά ξεχάσουμε τό τραυμα της τουρκικης εισβολης στήν Κύπρο. Θά μας ζητουσαν νά δεχθουμε ως νόμιμα τά τετελεσμένα της παράνομης τουρκικης εισβολης; Νά νομιμοποιήσουμε παράνομες διεκδικήσεις καί αμφισβητήσεις των κυριαρχικων μας δικαιωμάτων; Τό Κίεβο δέν ειναι μακριά. Καί πάντως, όχι αρκετά μακριά απ’ όσα συμβαίνουν στήν περιφέρειά μας».

Πολύ φοβούμεθα ότι αυτοί μου μας ζητουν «νά ξεχάσουμε τό τραυμα της τουρκικης εισβολης στήν Κύπρο» δέν ειναι ακριβως αυτοί πού έχουν ταχθει υπέρ του αναθεωρητισμου στήν Ουκρανία. Ειναι αυτοί πού νομίζουν ότι μπορει νά επιλυθει τό Κυπριακό μέ τήν δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία καί τήν ισοτιμία της μειονότητος των Τουρκοκυπρίων. Ειναι αυτοί πού εθελοτυφλουν πρό της προθέσεως της Τουρκίας νά υπερδιπλασιάσει τίς δυνάμεις κατοχης στήν Μεγαλόνησο καί λέγουν ότι δέν κάνουν πολιτική «μέ βάση τά δημοσιεύματα». Ειναι, τέλος, αυτοί πού υπογράφουν διακηρύξεις φιλίας μέ τόν Πρόεδρο της Τουρκίας πού διατηρει αυτόν τόν στρατό κατοχης 51 χρόνια στήν Κύπρο καί φαίνονται νά ανησυχουν περισσότερο γιά τό Κίεβο πού δέν κειται μακράν καί λιγώτερο γιά τήν Κύπρο. Δέν μπορει κάποιος νά αποδέχεται τήν παρουσία κατοχικων στρατευμάτων στήν Κύπρο καί ταυτοχρόνως νά γίνεται «Ηρακλης» του (ανυπάρκτου) δυτικου στέμματος στήν Ουκρανία. Ελπίζοντας σέ τί; Σέ ένα μερίδιο από τήν ανοικοδόμηση της Οδησσου; Αλλά εξ ίσου γενικόλογη καί θεωρητική ειναι η θέσις πού διετύπωσε ο κ. Γεραπετρίτης στήν συνέντευξή του:

«Η Ελλάδα, ως στάση αρχης, θά επιμείνει στή βασική της θέση γιά καθολική εφαρμογή του διεθνους δικαίου καί του απαραβίαστου των συνόρων κάθε κράτους. Δέν πρόκειται νά προτάξουμε τυχόν εφήμερα συναλλακτικά οφέλη έναντι της αρχιτεκτονικης ασφάλειας πού διαμορφώθηκε μεταπολεμικά από τό διεθνές δίκαιο, συμμετέχοντας σέ έναν γεωπολιτικό πλειστηριασμό. Άν σήμερα εγκαταλειφθει τό διεθνές δίκαιο υπέρ μιας συναλλακτικης εξωτερικης πολιτικης, πως, αλήθεια, θά μπορουμε νά τό επικαλούμαστε ως εργαλειο επίλυσης διαφορων σέ μείζονα εθνικά θέματα; Η εξωτερική πολιτική θέλει γνώση καί περίσκεψη καί όχι ρηχότητα καί καιροσκοπισμό».

Συμφωνουμε ότι η εξωτερική πολιτική θέλει γνώση καί περίσκεψη. Ειναι όμως πράγματι «καιροσκοπισμός» αυτό τό οποιο ονομάζει «συναλλακτική πολιτική»; Μήπως οι ισορροπίες του κόσμου δέν στηρίζονται σέ μιά σειρά συμβιβασμων; Σέ αμοιβαίους συμβιβασμούς στηρίζεται καί προσέγγισις ΗΠΑ – Ρωσσίας από τήν οποία ελπίζεται ο τερματισμός του πολέμου. Διαφωνει μέ αυτόν ο Έλλην υπουργός Εξωτερικων; Μέ ποιόν άλλον τρόπο βλέπει τήν λήξη της αιματοχυσίας; Μέ τήν παρέμβαση της μηδαμινης στρατιωτικης ισχύος της Ευρώπης;

Εν κατακλειδι. Καλές ειναι οι ρητορειες περί διεθνους δικαίου. Χωρίς όμως πολιτική ικανή νά τό επιβάλλει, δέν ειναι παρά έπεα πτερόεντα. Καί άν πρόκειται η Ελλάς νά τό επιβάλλει, άς αρχίσει από τήν Κύπρο πού κειται εγγύτερα του Κιέβου.