Δημήτρης Καπράνος
Οι ολίγον παλαιότεροι απολαμβάνουμε μέ αγαλλίαση τίς επιτυχίες μας σέ όλους τούς τομεις των σπόρ.
Διακρίσεις στόν στίβο, τό ποδόσφαιρο, τήν υδατοσφαίριση, τό μπάσκετ, τό βόλλεϋ, αλλά καί σέ άλλα σπόρ. Μετάλλια, επιτυχίες, πρωτες θέσεις σέ παγκόσμια πρωταθλήματα καί Ολυμπιακούς Αγωνες.
Φυσικά δέν (πρέπει νά) μας διαφεύγει ότι ο χορός των επιτυχιων άρχισε νά διευρύνεται από τήν σπουδαία διοργάνωση των Ολυμπιακων Αγώνων των Αθηνων, τόν Αύγουστο του 2004. Ευχαριστίες πρός τήν γυναικα η οποία ανέλαβε –στήν ουσία– τήν σωτηρία των Αγώνων, σέ μιά πολύ κρίσιμη καμπή καί εν μέσω διεθνων αντιδράσεων, τήν Γιάννα Αγγελοπούλου. Οι Ολυμπιακοί Αγωνες του 2004 παραμένουν στήν κορυφή των μέχρι σήμερα διοργανώσεων.
Έκτοτε, λοιπόν, οι διακρίσεις πού σημειώθηκαν στήν Αθήνα πού ειχαν αρχίσει νά αχνοφαίνονται στήν Βαρκελώνη, ξεχώρισαν στήν Ατλάντα καί έλαμψαν στό Ολυμπιακό Στάδιο των Αθηνων, έγιναν σχεδόν μέρος της καθημερινότητός μας. Αυτά, από εμας, πού πανηγυρίζαμε τό μοναδικό μετάλλιο, του Γαλακτόπουλου, στό Μεξικό, πού χειροκροτούσαμε στούς Πανευρωπαϊκούς του Σταδίου Καραϊσκάκη, τό 1969, όταν ακούγαμε ότι «μετέχει καί ο Έλλην Σεβαστής», καθώς περιμέναμε μία καί μόνη διάκριση από τόν Χρηστο Παπανικολάου, η οποία τελικως δέν ηλθε (αλήθεια, πόσο βάρος μετέφερε αυτός ο αθλητής, επί τόσα χρόνια!) καί πού αισθανόμασταν «πλήρεις» μέ τήν έκτη θέση του Τζιωρτζη στά χαμηλά εμπόδια στούς Ολυμπιακούς του 1972!
Τά σκεπτόμουν όλα αυτά, στό τέλος της νίκης επί του Ισραήλ, η οποία μας εξασφάλισε τήν είσοδο στόν προημιτελικό γυρο του Ευρωπαϊκου Πρωταθλήματος μπάσκετ, πού γίνεται στήν Λεττονία.
Νίκη, η οποία δέν ηταν τόσο αγχώδης, αλλά απεδείχθη πολύ σημαντική. Καί θά πρέπει νά συγχαρουμε –εκτός από τούς εξαίρετους αθλητές μας– τόν προπονητή μας Βασίλη Σπανούλη, ο οποιος κράτησε πολύ σωστά τήν ομάδα μακρυά από κάθε είδους «παρενέργειες». Σημειώνω τήν πολύ σωστή απάντηση πού έδωσε σέ μιά –άστοχη κατά τήν γνώμη μου– ερώτηση συναδέλφου, μέ τήν οποία ουσιαστικά εκαλειτο «νά πάρει θέση» γιά τά όσα (τραγικά) συμβαίνουν στήν Γάζα. «Όλοι ξέρουμε τί συμβαίνει, εδω ήλθαμε νά μιλήσουμε γιά μπάσκετ» απάντησε ο προπονητής.
Δηλαδή τί θά πει «πάρε θέση» γιά έναν προπονητή τήν παραμονή ενός κρισίμου αγωνος; Τί θά έβγαινε άν ο Σπανούλης έλεγε κάτι; Σέ τί θά απαντουσε η εθνική μας ομάδα άν ο προπονητής έλεγε τό ένα ή τό άλλο;
Η στάση του Βασ. Σπανούλη ειναι ένα δειγμα του πως πρέπει νά αντιμετωπίζονται τά πράγματα στίς κρίσιμες στιγμές. Μέ σοβαρότητα, νηφαλιότητα καί «μέ δύο κουβέντες». Νά λές τήν άποψή σου καί νά «κόβεις μαχαίρι» τήν συζήτηση.
Στό αγωνα μέ τό Ισραήλ, η ελληνική ομάδα κέρδισε χωρίς νά μείνει ποτέ πίσω στό σκόρ. Κέρδισε μέ τήν νηφαλιότητα, τήν ωριμότητα, τήν αποφασιστικότητα καί τήν ψυχραιμία. Έτσι, δηλαδή, όπως πρέπει νά κερδίζονται οι αθλητικές «μάχες». Κάποια στιγμή άς πάψει αυτή η «πολιτικοποίηση» των πάντων!
Τά σπόρ ειναι διασκέδαση, ειναι άμιλλα, αλλά δέν ειναι τόπος γιά «επίλυση διαφορων» ή «τώρα θά σου δείξω εγώ». Άς μιμηθουν τόν Σπανούλη καί πολλοί άλλοι, σέ πολλές –παρόμοιες– περιπτώσεις. Καλό θά (τούς) μας κάνει!