Δημήτρης Καπράνος
«Μου κάνει εντύπωση τό πως δέν έχουν ξεσηκωθει παγκοσμίως οι δημοσιογραφικές οργανώσεις, γι’ αυτά πού συμβαίνουν στίς ΗΠΑ καί στοχεύουν στήν εξουδετέρωση κάθε αντίθετης φωνης πρός τήν κυβερνωσα Αρχή» μου έλεγε φίλος, καθηγητής Ανωτάτου Ιδρύματος, μέ τόν οποιο συναντωμαι συχνά καί πίνουμε έναν καφέ, συζητωντας επί παντός.
«Μέ εκνευρίζει δέ ακόμη περισσότερο τό ότι στίς ΗΠΑ υποτίθεται πώς λειτουργουν θεσμοί, λειτουργει η δημοκρατία, λειτουργει τό Σύνταγμα. Άν στήν χώρα γιά τήν οποία μέχρι πρό τινος εκφράζαμε θαυμασμό, ως πρός τήν δημοκρατική της λειτουργία, συμβαίνουν αυτά, τότε τί μπορει νά συμβει σέ άλλες χωρες του πλανήτη;» ειπε, συνεχίζοντας νά διερωταται…
Προσπάθησα νά του εξηγήσω ότι όλα όσα συμβαίνουν σήμερα, μέ θυμα τήν ελευθερία του λόγου καί εκείνους οι οποιοι υπηρετουν τόν κρίσιμο, ευαίσθητο καί απαραίτητο γιά κάθε δημοκρατία τομέα της ενημερώσεως καί της εκφράσεως ελευθέρων απόψεων, δέν οφείλονται μόνον στούς πολιτικούς, οι οποιοι πλέον ασκουν επάγγελμα καί όχι λειτούργημα, αλλά στήν στάση τήν οποία επέδειξε μέχρι σήμερα ο «δικός» μας χωρος, ο χωρος της δημοσιογραφίας, της ενημερώσεως, της εκφράσεως της γνώμης…
Άρχισα από τό γεγονός ότι τά Μέσα Ενημερώσεως πέρασαν σιγά-σιγά, παγκοσμίως, στά χέρια επιχειρηματιων, οι οποιοι, εκτός των ΜΜΕ, διαθέτουν καί άλλες, πλέον κερδοφόρες καί «διαπλεκόμενες» μέ τήν εξουσία επιχειρήσεις.
Όταν ο κατέχων τά «μίντια» ανήκει στόν χωρο της συνεχους προσπάθειας δημιουργίας όλο καί μεγαλύτερου πλούτου, όταν παίρνει «εργολαβίες», όταν κινειται σέ χωρο εξαρτώμενο από συμβιβασμούς καί ισορροπίες, όταν διαθέτει αεροπορικές εταιρειες, στόλους, όταν διαθέτει βιομηχανίες μέχρι καί παραγωγης πολεμικου υλικου, ειναι δυνατόν νά υπάρξει ανεξαρτησία καί ελευθερία εκφράσεως μέσω του Τύπου;
Σοβαροί νά είμαστε, παρακαλω!
Όταν οι δημοσιογράφοι έχουν μετατραπει σέ κομματικά ή επιχειρηματικά φερέφωνα, όταν εκφράζουν –αγογγύστως καί ασμένως– τήν άποψη του «αφεντικου», τήν οποία μπορουν νά αλλάζουν κάθε τόσο χωρίς αιδώ καί αναστολές, πως μπορει νά περιμένει ο πολίτης ενημέρωση;
«Δηλαδή έχεις τήν εντύπωση ότι όλη αυτή η “ελευθερία εκφράσεως” η οποία παρέχεται (;)μέσα από τά “μέσα κοινωνικης δικτύωσης” απελευθέρωσε τόν πολίτη; Δέν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν δημοσιογραφία, τήν ενημέρωση, τήν σωστή πληροφορία, από του νά μπορει ο καθένας νά εκφράζει τήν όποια άποψή του ως “ειδήμων”, ως “εκλεκτός”, ως “κομιστής ιδεων καί νεωτερισμων”» του ειπα.
«Καί τότε πως θά έχουμε ελευθερία, άν δέν μπορει ο καθένας νά εκφράσει δημοσίως –καί μέ προοπτική νά γίνει αποδεκτή– τήν άποψή του;» μέ ρώτησε, πολύ σωστά.
«Κάθισε καί σκέψου κάτι. Ηταν ή όχι πιό ελεύθερη η δημοσιογραφία, η άσκηση κριτικης, ο έλεγχος της εξουσίας, η δύναμη των κομμάτων, η ανάδειξη προσωπικοτήτων, πρίν τά μέσα ενημερώσεως περάσουν στά χέρια μεγάλων οικονομικων συμφερόντων; Ηταν ή όχι πιό ελεύθερη η δημοσιογραφία, τά σχόλια, η αρθρογραφία, η ορθή, εκλεγμένη καί έγκυρη διοχέτευση της πληροφορίας στήν κοινή γνώμη;» τόν ρώτησα.
Δέν χρειάστηκε νά αναφερθω σέ όσα συμβαίνουν καί γιά τό ποιός ευθύνεται γιά τήν κατάντια καί των ελληνικων «μίντια». Μου τά ειπε εκεινος καί του απάντησα πώς φοβαμαι ότι δέν υπάρχει πλέον γιατρειά…