Τα κάλαντα είναι ευχετήρια και εγκωμιαστικά άσματα που ψάλλουν τα παιδιά (τελευταία και οι μεγάλοι) τις παραμονές μεγάλων εορτών, όπως είναι τα Χριστούγεννα (24 Δεκεμβρίου), η Πρωτοχρονιά (31 Δεκεμβρίου) και τα Θεοφάνεια (5 Ιανουαρίου)
Ωστόσο, κάλαντα ακούγονται και στις εορτές του Λαζάρου και των Βαίων, τα λεγόμενα Βαίτικα. Αντίθετα, τα κάλαντα της Μεγάλης Παρασκευής έχουν κατανυκτικό χαρακτήρα.
Ετυμολογικά, η λέξη «κάλαντα» προέρχεται από τη λατινική calendae (καλένδες στα ελληνικά), που ήταν οι πρώτες ημέρες κάθε μήνα. Ειδικά, οι Καλένδες του Ιανουαρίου ήταν μέρες γιορτής για τους Ρωμαίους, λόγω της έλευσης του νέου χρόνου.
Τα Κάλαντα έλκουν την καταγωγή τους από παρόμοια αρχαία τραγούδια του αγερμού και της ειρεσιώνης που είχαν κοσμικό χαρακτήρα
Η Εκκλησία κατά τους Βυζαντινούς χρόνους είχε αποκηρύξει το έθιμο ως ειδωλολατρικό με απόφαση της ΣΤ” Οικουμενικής Συνόδου το 680 μ.Χ.
Οι συμμετέχοντες στο έθιμο των Καλάντων αποκαλούνταν «Μηναγύρτες».
Με την πάροδο του χρόνου τα Κάλαντα απέκτησαν θρησκευτικό περιεχόμενο, ανάλογο με την κάθε γιορτή.
Κάποιος να ενημερώσει τον συντάκτη ότι, τουλάχιστον αρχικώς και παραδοσιακώς, το Ρωμαϊκό Έτος ξεκινούσε τον Μάρτιο, και ότι αργότερα μεταφέρθηκε η αρχή του στον Ιανουάριο, γι’ αυτό και ο Φεβρουάριος είναι ο «αδικούμενος» μήνας που έχει ως αριθμό ημερών «ό,τι περισσεύει από τον λογαριασμό» των υπολοίπων μηνών σε κάθε έτος, καθώς εκείνος ήταν στο τέλος του έτους, και όχι ο Δεκέμβριος. Επίσης, κάποτε οι μήνες ήταν δέκα. Και υπάρχει ιστορικός λόγος που δύο μήνες στη σειρά έχουν 31 ημέρες αντί ο ένας εξ αυτών να έχει 30. Και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα.