Τίποτα δεν γίνεται τυχαία στο σύμπαν
Του Τσολάκη Πασχάλη
Σε μια εποχή που τα πουλιά πάψαν να κελαηδούνε κι η άνοιξη αργεί πολύ για να φανεί, τα όνειρα τα βράδια κρύβονται κυνηγημένα, οι ακτίνες του ήλιου θρυμματίζονται από λαθροκυνηγούς της εξουσίας, η αρετή, η ηθική, η αλήθεια και η δικαιοσύνη πλέουν τουμπανισμένες πάνω στα κύματα, αυτήν την εποχή προβάλλεται και η ταινία του Καποδίστρια. Ο Έλλην.
Δεν αναφέρεται η λέξη Έλλην στην ταινία, γιατί αυτή η λέξη δεσπόζει μονίμως άυλα και πνευματικά στον τρούλο του ουρανού. Έρχεται σαν κεραυνός να αφυπνίσει την ναρκωμένη πνευματικότητα των Ελλήνων και του Ελληνισμού.
Ο Καποδίστριας ήταν ο Φοίνικας της αναγέννησης, όπως συμβόλιζε και το πρώτο νόμισμα της νεοσύστατου κράτους, με την επιγραφή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ». Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Οραματιζόταν ένα κράτος και μια πολιτεία θεμελιωμένη πάνω στην στιβαρές βάσεις του Ελληνισμού, του πολιτισμού, της φιλοσοφίας, της παιδείας, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της ισονομίας. Μια πολιτεία με ηθικές αρχές, αλήθεια, σεβασμό, κοινωνικότητα, αλληλεγγύη, αδερφοσύνη , αγάπη και προσφορά για την πατρίδα. «Ελλάς, φίλων και πάτρης άξια»,
Μια πολιτεία όπου οι ηγέτες της και τα επιτελεία τους θα εφαρμόζουν στην πράξη τα λόγια του μεγάλου ανδρός. :
«Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν»
Οραματιζόταν μια Ελλάδα ισάξια του πολιτισμού της αίγλης και της ιστορίας της.
Μια τέτοια όμως Ελλάδα δεν ήταν αρεστή στους ισχυρούς της εποχής.
Συνωμότησαν με ανθρώπους που είχαν χαμηλής ποιότητας αισθήματα και συναισθήματα και τον δολοφόνησαν.
Δεν δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας, δολοφονήθηκε το κύημα του Ελληνισμού.
Στήσανε ένα καινούργιο κράτος και το ονόμασαν Ελλάδα. Ένα κακέκτυπο ομοίωμα που δεν έχει καμιά πνευματική και πολιτιστική παρακαταθήκη αυτού του ονόματος.
Ένα κράτος που έγραψε για αυτό ένας άλλος ΕΛΛΗΝ ο Παπαδιαμάντης.
Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκεν την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν.
Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου.
Αυτό το τέρας διοικεί και εξουσιάζει από τότε μέχρι σήμερα αυτή τη χώρα – Το λίκνο του πολιτισμού και της δημοκρατίας
Κοτζαμπάσηδες, τσιφλικάδες, φαμίλιες και ιερατεία με αυστηρά ιδιοτελείς σκοπούς, συνεπικουρούμενοι από αλλότρια και ξένα συμφέροντα κρατούν τα ηνία της χώρας, ελέγχοντας αυστηρά την κρατική μηχανή. Αργότερα μεταλλάχτηκαν σε τζάκια και ομίλους
Το κλέος που καλλιεργούσε αυτή η περικαλλής χώρα την αντικατέστησαν με την καλλιέργεια της παρακμής και της υποτέλειας. Παντού σήμερα σπέρνονται οι σπόροι του κακού.
Οι νεοέλληνες προτιμούν την άνεση από την ηδονή, το βόλεμα από την ελευθερία, και μια ευχάριστη θερμοκρασία από την εσωτερική φλόγα που καίει τα σωθικά.
Ο Έλλην υπήρξε πάντα γενναίος για να μπορεί να σταθεί μόνος του.
Ο νεοέλληνας όμως έχει αποσυρθεί στην άνεση της συναίνεσης και στην συνέχεια της συνήθειας. Ύστερα συναινεί και στο έγκλημα. Ακόμα και ανθρώπων σαν τον Καποδίστρια
Η Ελλάδα πρέπει να βρει τον εαυτό της. Μετά ο δρόμος γίνεται εύκολος.
Αυτό όμως προϋποθέτει μια θεσμική επανάσταση.