Διανύουμε μία περίοδο του χρόνου πού εκπαιδεύουμε τούς εαυτούς μας στό όνειρο, στήν φιλοδοξία, στήν ελπίδα, στήν προοπτική ότι τά πράγματα θά αλλάξουν
Πώς ό,τι μας ενοχλει θά τό αφήσουμε πίσω μας μαζί μέ τήν χρονιά πού φεύγει.
Μανωλης Κοττακης Εφημερίδα Εστία
Από συνήθεια όλα αυτά. Συνήθως διαψευδόμαστε, μας προκαλει έκπληξη όταν επιβεβαιωνόμαστε. Μά τό μέγα θέμα της περιόδου αυτης ειναι πώς ειναι άδειες οι ψυχές μας καί μετά πώς ειναι άδειες οι τσέπες.
Φτιάξαμε έναν κόσμο ο οποιος ειναι δομημένος πάνω στήν άρνηση του Χριστου καί στήν επικράτηση του δυτικου ορθολογισμου, αλλά τόσα χρόνια καταλαβαίνουμε ότι αυτός ο κόσμος, ο κόσμος του ορθου λόγου πού βασίζεται μόνο στά διδάγματα της επιστήμης, κατέστησε τόν άνθρωπο ανυπόληπτη ύπαρξη. Σκύβαλο αλαλάζον, παρηκμασμένο, διεφθαρμένο, τεμπέλικο, έτοιμο νά παραιτηθει από τήν ευφυία του γιά χάρη κάποιας μηχανης Τεχνητης Νοημοσύνης.
Προϊόν του άκριτου ορθολογισμου ειναι τά αδιέξοδα του σημερινου κόσμου. Τά Χριστούγεννα ειναι η περίοδος μέσα στό Ορθόδοξο εορτολόγιο από τήν οποία λείπει παντελως ο Χριστός. Μέ δική μας ευθύνη. Έστω κι άν ο εορταστικός διάκοσμος σ’ όλες μας τίς πόλεις οφείλεται στήν γέννηση του Χριστου. Τό ειπε εξαιρετικά ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος: Κυρίως ζουμε τά εμπορικά Χριστούγεννα, όχι τά κανονικά Χριστούγεννα. Τά Χριστούγεννα της ύλης, όχι του πνεύματος. Ο Κύριος απουσιάζει. Άν πεις σέ κάποιον ότι μπορεις νά ξυπνήσεις τό πρωί στίς τέσσερεις γιά νά πας στήν Εκκλησία καί νά παρακολουθήσεις τήν λειτουργία των Χριστουγέννων, μπορει νά σέ κοιτάξει περίεργα. Λοξά. Στό παιδικό μου μυαλό ειναι χαραγμένη σέ εικόνα η αξημέρωτη ημίωρη πορεία μας μέ τά φαναράκια στά χέρια καί η χαρά της ολοφώτιστης εκκλησίας μας. Όταν «ξάντιζε» στόν ορίζοντα τό καμπαναριό της Ευαγγελίστριας, ξέραμε πώς φθάνουμε.
Εάν πάλι διαμαρτυρηθεις γιατί δέν βλέπεις πουθενά φάτνες μέ τόν Ιησου, όπως δέν βλέπω αυτές τίς μέρες εδω στήν Θεσσαλονίκη καί δέν καταλαβαίνω τί κάνει ο κύριος δήμαρχος, πάλι σέ κοιτανε μέ μισό μάτι.
Λεπτομέρειες. Καί, βεβαίως, σπανίως πιά θά σου απαντήσει κανείς «καλά Χριστούγεννα» στήν αντίστοιχη δική σου ευχή, τό πιθανότερο ειναι νά σου απαντήσει «καλές εορτές».
Απαρνούμενοι όμως τήν σημασία των ημερων, κάνοντας τά πάντα μηχανικά, νομοθετουμε τό κενό στή ζωή μας. Τό οποιο, όσο κι άν θέλουμε, δέν καλύπτεται από τά ευρώ. Όσα κι άν έχουμε, λίγα ή πολλά. Αυτά καλό ειναι νά υπάρχουν γιά νά ζει κανείς μιά ζωή άνετη καί αξιοπρεπη, αλλά δέν γεμίζουν τίς καρδιές. Όταν υπάρχει κενό στήν ψυχή, δέν μπορεις νά δεις καί νά διακρίνεις προοπτική στή ζωή αυτου του κόσμου. Η λέξη «ελπίδα», ακόμα καί όταν εκφωνειται σήμερα, δέν έχει τό ίδιο νόημα μέ τό παρελθόν, μοιάζει μέ ένα κερί τό φως του οποίου τρεμοπαίζει μέχρι νά σβήσει. Λές τήν λέξη, αλλά δέν εισαι σίγουρος ότι τήν πιστεύεις.
Απλως έτσι έχεις συνηθίσει νά γίνεται αυτή τήν εποχή. Νά ζεις μέ τήν ελπίδα ότι τά πράγματα θά αλλάξουν καί θά γίνουν καλύτερα. Τά πράγματα όμως τά αλλάζουν οι καλύτεροι άνθρωποι, οι γεματοι άνθρωποι, οι άνθρωποι πού μπορουν νά εμπνεύσουν άλλους ανθρώπους. Δέν ξέρω πόσα πολλά μπορουμε νά κάνουμε γιά νά τά αλλάξουμε όλα αυτά, αλλά σίγουρα μπορουμε νά κάνουμε ένα γιά νά παμε παρακάτω. Νά συνειδητοποιήσουμε ποιά ειναι η πραγματική κατάστασή μας. Ο όρος γιά τό άλμα ποιότητας στήν ζωή μας ειναι η αυτογνωσία. Νά γνωρίζουμε αληθινά ποιοί είμαστε, όχι τί νομίζουμε ότι είμαστε!
Καλά Χριστούγεννα, ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!