Δεν είναι σοβαρός πολιτικός λόγος να παρουσιάζεται μια κυβέρνηση ως «σωστή» και κάθε εναλλακτική ως «λάθος»
Θανάσης Σκορδάς* από το naftemporiki.gr
Η ομιλία Μητσοτάκη στην κοπή πίτας της ΝΔ επιχείρησε να επαναφέρει ένα γνώριμο δίλημμα: «εμείς ή το χάος». Μόνο που τα διλήμματα χάνουν τη δύναμή τους όταν συγκρούονται με την πραγματικότητα.
Δεν είναι σοβαρός πολιτικός λόγος να παρουσιάζεται μια κυβέρνηση ως «σωστή» και κάθε εναλλακτική ως «λάθος». Η ηθική υπεροχή δεν αυτοανακηρύσσεται· αποδεικνύεται. Και δεν αποδεικνύεται όταν η δημόσια ζωή σκιάζεται από υποθέσεις που μένουν αναπάντητες, όταν η αλαζονεία αντικαθιστά τη λογοδοσία και όταν η θεσμική τάξη δοκιμάζεται από πρακτικές που πληγώνουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Σταθερότητα χωρίς δικαιοσύνη και διαφάνεια δεν είναι σταθερότητα· είναι στασιμότητα.
Αναφέρθηκε στη «πλατιά λαϊκή παράταξη». Όμως πόσο πλατιά είναι μια παράταξη όταν η κοινωνία βυθίζεται στην ακρίβεια, όταν η εγκληματικότητα τροφοδοτεί αίσθημα ανασφάλειας και όταν η καθημερινότητα των πολλών γίνεται ολοένα δυσκολότερη; Οι μειώσεις φόρων που επικαλείται η κυβέρνηση δεν αγγίζουν ουσιαστικά τη μεσαία οικογένεια, όταν η Ελλάδα παραμένει δεύτερη πιο επιβαρυμένη χώρα στον ΟΟΣΑ ως προς τη φορολογία εισοδήματος από εργασία για οικογένεια με δύο παιδιά. Η πραγματικότητα δεν αλλάζει με συνθήματα.
Η σταθερότητα προϋποθέτει σχέδιο, πυξίδα και συνέπεια
Όταν η κυβέρνηση έστελνε τα ΜΑΤ στη Λέσβο για να αντιμετωπίσει πολίτες που διαμαρτύρονταν για τις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, μιλούσε για αποφασιστικότητα. Όταν όμως βρέθηκε αντιμέτωπη με την κοινωνική αντίδραση στον Έβρο, αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί. Είναι αυτή σταθερή στρατηγική ή διαχείριση υπό το βάρος των γεγονότων;
Το ίδιο μοτίβο συναντά κανείς και στην ενέργεια. Από τις δηλώσεις περί «τέλους των υδρογονανθράκων», σήμερα βλέπουμε πανηγυρισμούς για ενεργειακές συμφωνίες και έρευνες. Είναι πολιτικά άστοχο να βαφτίζεις την έλλειψη διορατικότητας και στρατηγικής, προσαρμογή στις διεθνείς εξελίξεις. Η βίαιη απολιγνιτοποίηση χωρίς επαρκή υποκατάσταση αύξησε την εξάρτηση από το εισαγόμενο φυσικό αέριο, επιβαρύνοντας το κόστος για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Και σήμερα, εκεί που παρουσιάζονταν οι υδρογονάνθρακες ως παρωχημένο κεφάλαιο, εμφανίζονται ως στρατηγικό πλεονέκτημα.
Παρόμοια αντίφαση είδαμε και στο ζήτημα της «αξιοκρατίας», που διακηρύχθηκε ως κεντρική αρχή, αλλά σκιάζεται συνεχώς από υποθέσεις τοποθετήσεων και διαγωνισμών που δημιούργησαν ερωτήματα και σκιές.
Η σταθερότητα δεν είναι η ικανότητα να αλλάζεις αφήγημα ανάλογα με τις περιστάσεις·
είναι η ικανότητα να προβλέπεις, να σχεδιάζεις και να πορεύεσαι με συνέπεια. Χωρίς αυτό, η πολιτική μετατρέπεται σε διαχείριση εντυπώσεων.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει κίνδυνος «λάθος» διακυβέρνησης στο μέλλον. Το ερώτημα είναι αν τα χαρακτηριστικά που βιώνουμε σήμερα – αλαζονεία, σκάνδαλα, ατιμωρησία, θεσμική εκτροπή, έλλειψη στρατηγικής– συνιστούν πράγματι «σωστή» διακυβέρνηση. Όταν κάποιος θέλει να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών στο όνομα του πατριωτικού και λαϊκού χαρακτήρα του, οφείλει πρώτα να στέκεται στο ύψος των θεσμών και των αναγκών της κοινωνίας. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από φόβητρα. Έχει ανάγκη από αλήθεια, συνέπεια και πραγματική πολιτική ευθύνη.
* ο Θανάσης Σκορδάς είναι πρ. Υφυπουργός