Η φον ντερ Λάιεν δεν έχει τη νομιμοποίηση να υπαγορεύει την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική
πόσω μάλλον να υπερασπίζεται την γραμμή του Βερολίνου, η οποία αντίθετη με αυτή άλλων χωρών μελών της ΕΕ.
Μιχάλης Ψύλος από το naftemporiki.gr
Πολιτική θύελλα στην Ευρώπη προκαλεί η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: « Η παλιά παγκόσμια τάξη έχει παρέλθει. Οι κανόνες της ΕΕ δεν επαρκούν πια», δήλωσε η πρόεδρος της Κομισιόν από το βήμα της συνόδου κορυφής για την πυρηνική ενέργεια, στο Παρίσι.
Η ομιλία της φον ντερ Λάιεν διήρκεσε μόνο 10 λεπτά, αλλά προκάλεσε σάλο στο Ευρωκοινοβούλιο
Η πρόεδρος της Κομισιόν δεν είπε κουβέντα άλλωστε για το ποιος ευθύνεται για την διάλυση των κανόνων της παλιάς παγκόσμιας τάξης παγκόσμιας τάξης. Για την κατάργηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου.
Η φον ντερ Λάιεν δεν δικαιολόγησε μόνο τον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, χωρίς να έχουν εξαντληθεί όλα τα μέσα της διπλωματίας. Αλλά κάλεσε τους Ευρωπαίους να προσαρμοστούν στον νέο κόσμο, όπως είναι. «Δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε τη διατήρηση του συστήματος που βασίζεται σε κανόνες ως τον μόνο τρόπο υπεράσπισης των συμφερόντων μας, ούτε μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι κανόνες του θα μας προστατεύσουν από τις πολύπλοκες απειλές που αντιμετωπίζουμε», δήλωσε η πρόεδρος της Κομισιόν. Να προσαρμοστεί η Ευρώπη στον κόσμο του προέδρου Τραμπ, είναι η θέση που πήρε η κορυφαία πολιτικός της ΕΕ. Χωρίς καν να συμβουλευτεί τα κράτη μέλη, και φυσικά δίχως να προτείνει εναλλακτική λύση στην τρομακτική κατάργηση του διεθνούς δικαίου.
«Φοβάται τον Τραμπ»
Η Γερμανίδα φον ντερ Λάιεν αντικατοπτρίζει άλλωστε, τις απόψεις του συμπατριώτη της, καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος είπε στον Τραμπ ότι υποστηρίζει τον πόλεμο κατά του Ιράν.
Η φον ντερ Λάιεν δεν έχει όμως τη νομιμοποίηση να υπαγορεύει την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική, πόσω μάλλον να υπερασπίζεται την γραμμή του Βερολίνου, η οποία αντίθετη με αυτή άλλων χωρών μελών της ΕΕ.
Αλλά η πρόεδρος της Κομισιόν είναι ενταγμένη πλέον στο στρατόπεδο Τραμπ. Αμφισβητώντας, όπως και ο Αμερικανός πρόεδρος την «παλιά παγκόσμια τάξη» που οικοδομήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο -με τη δημιουργία του ΟΗΕ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, των δικαστηρίων της Χάγης και άλλων διεθνών οργανισμών.
«Φοβάται τον Τραμπ, είναι οπαδός του», έγραψε χαρακτηριστικά η ισπανική El Pais σε κύριο άρθρο της, σχολιάζοντας τις δηλώσεις της προέδρου της Κομισιόν.
Αναμφίβολα, ο κόσμος βιώνει ήδη μια επικίνδυνη και ασταθή μετάβαση. Οι Μεγάλες Δυνάμεις- εκτός ΕΕ- επανασχεδιάζουν τους κανόνες, ενώ θεσμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη και το Συμβούλιο Ασφαλείας «αδυνατούν να επιλύσουν τις συγκρούσεις». Το πρόβλημα είναι όμως ότι η παλιά τάξη εξαφανίζεται πριν οριστεί πλήρως η νέα, εγκαινιάζοντας μια περίοδο αβεβαιότητας και πρωτοφανούς αστάθειας.
Τι εκπροσωπεί η φον ντερ Λάιεν;
Η φον ντερ Λάιεν έχει υπερβεί τα όριά της ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο ρόλος της, σύμφωνα με τις Συνθήκες, είναι να προωθεί και να εφαρμόζει το νομικό πλαίσιο της ΕΕ.
Καλώς ή κακώς, η εξωτερική πολιτική της ΕΕ αποφασίζεται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των 27 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων. «Η νέα τάξη πραγμάτων δεν μπορεί απλώς να συνίσταται στο να θρηνεί την εξαφάνιση της παλιάς. Η νοσταλγία δεν είναι πολιτική», λένε –με μια φωνή-αρκετοί Ευρωβουλευτές από όλες τις ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου. «Η Ευρώπη γεννήθηκε για να τιθασεύσει τη βία μέσω του διεθνούς δικαίου. Δεν μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια όταν οι παραδοσιακοί σύμμαχοι παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.
«Το πώς η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να προσανατολιστεί στρατηγικά απέναντι στον κόσμο και τη διεθνή τάξη, δεν μπορεί να ανακοινωθεί από τον Πρόεδρο της Επιτροπής σαν να επρόκειτο για θέση της ίδιας της Ένωσης», προσθέτουν.
Πόσο επίκαιρη είναι η άποψη που διατύπωσε έναν αιώνα πριν ο Αντόνιο Γκράμσι: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει, ο νέος δεν έχει γεννηθεί ακόμη και ζούμε στην εποχή των τεράτων».
Ο μεγάλος Ιταλός στοχαστής αναφερόταν στην περίοδο του Μεσοπολέμου, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα «τέρατα» ακολούθησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο με τη μορφή των Ναζί και της θηριωδίας τους. Σήμερα, τι είδους «τέρατα» απειλούν την ανθρωπότητα, καταργώντας την «παλιά τάξη;».
Αυτό που διακρίνω εγώ είναι μια πνευματική φτώχεια στην Ευρώπη. Γιατί, όταν χρειάζεται να έρθει κάποιος, όπως ο Πρόεδρος Τράμπ και να σου πει τα αυτονόητα, ε τότε είναι φανερό ότι όλα αυτά είναι για να ζούνε κάποιοι μέσα στην πολυτέλεια και παράλληλα να δουλεύουν τον κοσμάκη. Δηλαδή. Ποια είναι η δύναμη του συμβουλίου ασφαλείας, του ΟΗΕ, της UNESCO και σχεδόν όλων των διεθνή οργανισμών όταν ακόμα και το διεθνές δίκαιο το ερμηνεύει κάθε κράτος όπως το συμφέρει. Ποια είναι η χρησιμότητα τους όταν δεν μπορούν – δεν μπορεί, επί της ουσίας να σταματήσει έναν πόλεμο. Οταν δεν μπορεί να εφαρμόσει μια καταδικαστική απόφαση. Και για να μην αναφερθώ στα διεθνή, που μας ενδιαφέρουν λιγότερο, θα αναφερθώ στα δικά μας. Μπορούσαν να σταματήσουν την εισβολή στην Κύπρο; Μπορούσαν- μπορούνε να εφαρμόσουν της καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον της Τουρκίας; Η UNESCO τη μέτρα πήρε κατά της Τουρκίας που μετέτρεψε στην Αγιά Σοφιά σε τζαμί; Οταν το Ευρωκοινοβούλιο χρειάζεται για μια απόφαση 5,10 και σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και 15 και παραπάνω χρόνια για μια απόφαση, ε τότε γιατί ξοδεύονται αυτά τα τεράστια ποσά για την λειτουργία του, ποιός είναι ο σκοπός του; να βρίσκει λύσεις που αφορούν προβλήματα των κρατών μελών; η του Κατάρ; να πηγαινοέρχονται οι βαλίτσες γεμάτες χρήματα από τα λόμπι για κάποιους από εκεί μέσα; Και πότε η Ευρώπη θα λειτουργήσει αποκλειστικά για τους λαούς της και όχι για τούς άλλους, γιατί πολύ απλά έχει ένα κάρο δικά της προβλήματα. Ας λύσει πρώτα τα δικά της και μετά ας ασχοληθεί και με τον άλλων. Το παλιό σύστημα ΆΠΕΤΥΧΕ
“Μπορούσαν να σταματήσουν την εισβολή στην Κύπρο; Μπορούσαν- μπορούνε να εφαρμόσουν της καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον της Τουρκίας;”
O OHE δεν ενδιαφέρθηκε, ενώ έδειξε ενδιαφέρον για το Κουβέιτ και το 1991 πέταξε έξω τον εισβολέα Σαντάμ Χουσεΐν. Η ΕΕ δεν έχει την δύναμη να κάμει το ίδιο στην Τουρκία, αλλά, κρατώντας τουλάχιστον τα προσχήματα, ας μην την καλούσε να γίνει μέλος της. Όμως, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Κύπρος έβαλαν βέτο το 2004 στην πρόσκληση αυτή. Γιατί να νοιαστεί περισσότερο η Γερμανία, ή η Ολλανδία;