ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΝΑΙ
Του Δημήτρη Ιατροπουλου
*Πάλι περνάει ο Αόρατος μπροστά μου
Παίρνει στα χέρια το κεφάλι μου
Στοργικά με χαϊδεύει,
Παλιός πατέρας μακρινός
Και φίλος μου πανάρχαιος..
Τα πάμε καλά μαζί, τα λέμε,
Συνήθως κοπιάζει
Όταν τα αστρικά πλουτώνια ψήγματα
Φλερτάρουν με τη βιόσφαιρα του πλανήτη,
*Τότε χαμογελαστός,
Με παίρνει στο ενεργειακό τηλέφωνο..
“’Έλα, – μου λέει-, πάμε για ουζάκι
στην παραλία”
Παίρνω κι εγώ τα ψαρικά μου
Πάντα στην πανσέληνο
Που δεν τσιμπάνε τα ψάρια,
Μια ζωή ψαρεύω δίχως να τσιμπάνε τα ψάρια,
Γι αυτό διαλέγω επίτηδες την πανσέληνο.
Όπως και με τις άλλες μου διαδρομές,
Αυτό που μετράει σε μένα
Είναι κυρίως το γεγονός, όχι το αποτέλεσμα.
Εξ άλλου αποφεύγεις τα χυδαία φονικά
Μ’ αυτόν τον τρόπο, γιατί
Αν είναι να σκοτώσεις κάτι κάποτε,
Ας είναι αυτό που θα γλιτώσει τους πολλούς
Από μια γάγγραινα, γιατί τον θάνατο των άλλων
Πρέπει να τον λογαριάζουμε στα σοβαρά
Όταν τον παίρνουμε στα χέρια μας..
*Που είχαμε μείνει, α ναι, στον Αόρατο.
Την ώρα που τσουγκράμε τα ουζοπότηρα,
Αποφαίνεται αγκαλιάζοντας με, με αγάπη:
“Δικέ μου, άσε να σε λένε οι άλλοι «Δημήτρη».
Όταν θα έρθω για το τελευταίο κέρασμα
Θ’ αφήσεις το μαγικό τηλέφωνο μέσα σου,
Να χτυπήσει εννιά φορές
Κι όταν το σηκώσεις δεν θα μιλήσουμε.
Απλώς θα σου πω πού ναρθείς
Να γλεντήσουμε τη συνάντηση.
Δεν θα δεις το πρόσωπό μου,
Δεν θα παραπονεθείς,
Δεν θα πεις τίποτε που να χαλάσει
Την πολύχρονη παρέα μας.
Θα κατεβείς απ’ το ποδήλατο
Και θα καθίσεις στη σκάρα.
Θα μ’ αφήσεις να σε πηγαίνω εγώ.
Δεν θα μιλάμε.
Θα χαζεύουμε το καινούριο τοπίο.
Άντε τώρα, γεια μας και ως τότε, να ‘σαι καλά.
Θα φροντίσω εγώ να ‘σαι καλά.
Μη φοβάσαι κανέναν,
Δεν αφήνω εγώ να μπει κανείς ανάμεσά μας.
Μιλημένα-τιμημένα, εντάξει;“..
*Κι εγώ απαντάω «Ναι» μ’ ένα ήρεμο νεύμα.
*Αυτά λοιπόν για σήμερα, Μάρτιος 21
Λέει το χαρτί με τους αριθμούς
Οτι είναι ο μήνας,
Το δύο χιλιάδες τόσο και τα λοιπά,
Όλα αυτά τα μπακαλίστικα της πιάτσας
Ξέρετε, για να τσουλάει το μαγαζί
Και να δουλεύουνε και οι εμπόροι,
Ιδεών, Ψυχών, Συνειδήσεων και Ιδανικών.
Μεγάλα λόγια φορτωμένα ουτοπία.
*Συγγνώμη τώρα,
Πάω για ψάρεμα και ουζάκι
Με τον φίλο μου τον Αόρατο.
Που με προστατεύει να μην πάθω τίποτε
Από τους υπόλοιπους,
Μέχρι ναρθεί κάποτε
Για το κόλπο με το ποδήλατο που λέγαμε..