Η φωνή της Μεγάλης Κυρίας του ελληνικού τραγουδιού σίγησε
Και στο εξής, η μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρινέλλας περνά στα χείλη των Ελληνίδων και των Ελλήνων, που πάντα θα σιγοψιθυρίζουν τις μελωδίες της.
Με αυτές, άλλωστε, μεγάλωσαν πολλές γενιές στην πατρίδα μας. Ανάμεσά τους και η δική μου, καθώς οι μεγάλες επιτυχίες της υπήρξαν από τα πρώτα μουσικά μου ακούσματα.
Σε ένα σπίτι, μάλιστα, όπου οι γονείς μου ήταν από τους πιο πιστούς και διαχρονικούς θαυμαστές της.
Θαυμαστής της, όμως, έγινα, αργότερα και εγώ
Παρατηρώντας την εξέλιξή της στο πεντάγραμμο, αλλά και τη σεμνή παρουσία της στην κοινωνική ζωή. Μία ξεχωριστή προσωπικότητα στον χώρο της που ωστόσο θέλησε να μείνει απλή και ανθρώπινη. Και μία γυναίκα τολμηρή, που διεκδίκησε με πάθος το όνειρό της, διδάσκοντας όχι μόνο τέχνη, αλλά και ήθος στη σκηνή. Κάτι που διαπίστωσα όταν την γνώρισα από κοντά, παρακολουθώντας και όλες τις τελευταίες εμφανίσεις της.
Η Μαρινέλλα αφήνει την Ελλάδα πιο σιωπηλή αλλά και πιο πλούσια. Με κληρονομιά τις νότες και το μοναδικό κρύσταλλο της φωνής της με την οποία από τη Θεσσαλονίκη ταξίδεψε έως τα πέρατα του κόσμου. Όπως και το υπόδειγμα της δημιουργικής, όπως ταυτόχρονα και τόσο αθόρυβης και διακριτικής ζωής και συμπεριφοράς της. Η σκέψη μου, όπως και όλων μας, είναι τώρα με τους δικούς της ανθρώπους.
Μαζί με το τελευταίο χειροκρότημα, «τα λόγια είναι περιττά», όπως θα τραγουδούσε και η ίδια.