Η στρατηγική του φόβου

Είναι όλες αυτές οι ψηφιακές απειλές, ψευδείς συναγερμοί;

Ναι, αν λάβουμε υπόψη την πραγματική εκδήλωση της απειλής.

Όχι, αν λάβουμε υπόψη την ανησυχία και τον φόβο που προκαλεί στην κοινωνία.

Μιχάλης Ψύλος από τη naftemporiki.gr

Ηλεκτρονικά μηνύματα για βόμβες σε χιλιάδες σχολεία στην Ιταλία,

επιθέσεις χάκερ σε ψυγεία αλυσίδων σούπερ μάρκετ, που γίνονται… φούρνοι. Ηλεκτρονικές απειλές για βόμβες σε αεροπλάνα.

Πρόκειται για μια στρατηγικής αποσταθεροποίησης. Ειδικά οι απειλές σε σχολεία, όπου βρίσκονται τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αποτελούν εύκολο στόχο και είναι ικανά να προκαλέσουν τεράστιο κοινωνικό συναγερμό.

Η απλή και μόνο σκέψη μιας βόμβας είναι αρκετή για να προκαλέσει πανικό.

Ένα φάντασμα στοιχειώνει την Ευρώπη και η παρουσία του είναι ήδη αισθητή, ενώ αυξάνεται καθώς πλησιάζουν οι εκλογές σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Ενα φάντασμα που σαφώς σκοπεύει να προκαλέσει χάος, με μια όχι και τόσο διακριτική ετικέτα: «Παράγοντας Π», όπου το κεφαλαίο Π αντιπροσωπεύει τον Πούτιν.

Όλα αυτά με μια πληθώρα «δραστών» που κρύβονται πίσω από απίθανα ακρωνύμια: Συνήθως ρωσικής προέλευσης: «Ανδρικό κράτος»-μια ρωσική εξτρεμιστική οργάνωση που έχει διαλυθεί εδώ και χρόνια- ή «Μιχαήλ Αντρόποφ, ηγέτης του Μισογυνιστάν»- μια αναφορά στον Γιούρι Αντρόποφ, πρώην επικεφαλής της Kα Γκε Μπε.

«Ρωσική» σφραγίδα;

Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η ξαφνική καταιγίδα επιθέσεων χάκερ σε αεροδρόμια, σούπερ μάρκετ, νοσοκομεία, τράπεζες, υπουργεία και υδροηλεκτρικούς σταθμούς έχει τη σφραγίδα της Μόσχας.

Αλλά, οι υποψίες «πρέπει» να στραφούν κυρίως προς την Ανατολή, με τη Μόσχα στην κορυφή της λίστας. Για να δικαιολογηθεί και η ανάγκη του κολοσσιαίου κόστους, επανεξοπλισμού της Ευρώπης, απέναντι στη «ρωσική αρκούδα», που απειλεί δήθεν, να εισβάλει από το Βερολίνο ως το Λονδίνο και τη Ρώμη!

Αλλά και να πληγούν οι κάθε λογής, φίλα προσκείμενοι στη Μόσχα, Ευρωπαίοι πολιτικοί, ενόψει των επικείμενων εκλογών. Στη Γαλλία για παράδειγμα, η ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν, που βρίσκεται προ των πυλών του Μεγάρου των Ηλυσίων. Η Λε Πεν άλλωστε, μόλις απέρριψε την πρόσκληση να επισκεφθεί το Κίεβο. Αν κερδίσει στις προεδρικές εκλογές της άνοιξης, το Παρίσι θα εγκαταλείψει αμέσως τις τάξεις των «πρόθυμων» υποστηρικτών της ουκρανικής υπόθεσης.

Αλλά και εκείνοι οι πολιτικοί, που είναι πιο πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τον «παράγοντα Π»- όπως η Γερμανία και η Βρετανία-πρέπει να αντιμετωπίσουν τα δικά τους αποθέματα: το Βερολίνο μόλις ανακοίνωσε ότι δεν θα μπορεί πλέον να στέλνει αντιπυραυλικά συστήματα Patriot στο Κίεβο επειδή δεν διαθέτει αρκετά από αυτά.

Ψευδείς συναγερμοί

Είναι όλες αυτές οι ψηφιακές απειλές, ψευδείς συναγερμοί; Ναι, αν λάβουμε υπόψη την πραγματική εκδήλωση της απειλής. Όχι, αν λάβουμε υπόψη την ανησυχία και τον φόβο που προκαλεί στην κοινωνία.

Αξιοποιούνται άλλωστε οι ευκαιρίες που προσφέρει μια ευάλωτη ψηφιακή κοινωνία.

Μια καλλιέργεια φόβου που συντηρείται πολύ συχνά πλέον από την αρχή του χρόνου, Έναν φόβο που διασκορπίζεται σε διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες.

Μια συντονισμένη «στρατηγική» που επηρεάζει την καθημερινή ζωή των πολιτών. Για να ενισχυθεί η αβεβαιότητα και η δυσπιστία.

Πρόκειται αναμφίβολα για μια συστηματική «επίθεση», αλλά εξακολουθεί να είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η ευθύνη.

Η αβεβαιότητα για τους δράστες συμβάλλει στο γενικό κλίμα αβεβαιότητας. Και αυτό το επίπεδο συναγερμού είναι πιθανό να συνεχιστεί.

Να φοβηθεί η κοινή γνώμη

Τα δημοκρατικά καθεστώτα, όπως γνωρίζουμε, έχουν πολλές αδυναμίες. Διαθέτουν όμως έναν μεγάλο κρυφό πόρο: την κοινή γνώμη.

Αν οι πολίτες πειστούν για κάτι, τίποτα και κανείς δεν μπορεί να αλλάξει την «κοινή γνώμη» και τους κανόνες του παιχνιδιού.

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, η σημερινή κοινής γνώμη σε πολλές δυτικές χώρες, πρέπει να φοβηθεί . Αυτόν τον στόχο έχουν οι συναγερμοί για κάθε λογής βομβιστικές επιθέσεις. Ο στόχος είναι να ενσταλάξουν φόβο. Και αν χρειαστεί, εφόσον η κοινή γνώμη δεν πείθεται να υποταχθεί στον φόβο, ακόμη και να χτυπήσουν, αδιάκριτα…

Μόνο που -όπως έλεγε ο Αριστοτέλης- «ο πολλοίς φοβερός ων, πολλούς φοβείται» -Αυτός που προκαλεί φόβο σε πολλούς, φοβάται τελικά, τους πολλούς.