Ποίηση: Το ηφαίστειο

ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

Του Τσολάκη Πασχάλη

Τον πόνο που έδωσες
πίσω δεν μπορείς να τον πάρεις
ούτε να ζωντανέψεις τα χαμόγελα
που τα έκοβες σαν τριαντάφυλλα.

Το άγγιγμα τ’ ουρανού,
που η αγάπη μου χάιδεψε
δεν μπορεί να τ’ ακυρώνει καμιά απουσία.

Αυτά τα αγκάθια στο κορμί σου,
τύψεις τις λένε οι άνθρωποι, ενοχές,
σ’ ανύποπτους χρόνους
τα ενεργοποιεί το σύμπαν
θυμίζοντας τις απρέπειες και τις ασχημοσύνες σου.

Οι ντροπές αιωρούνται μετέωρες,
εμφανίζονται νύχτα σαν εξωτικά ,
σε τρομάζουν
λούζεις τον ιδρώτα σου
όπως ένιπτες , στα ζόρικα, τα χέρια σου.

Φοβόσουν την αθέατη πλευρά του φεγγαριού
το άγνωστο σύμπαν σε τρόμαζε
έμεινες άγνωστη της ζωής.

Όταν τα μάτια της λύπης θα σου χαμογελάσουν
Θα είναι αργά να περισώσεις το δημιούργημα σου.

Θα είναι η ώρα που θα βρυχηθεί το ηφαίστειο.
ο Βεζούβιος κατάπιε την όμορφη Πομπηία.