ΜΕ ΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΣΗΜΕΡΑ; ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΜΕ;
Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός
Κοιτάξτε γύρω σας. Στα καφενεία, στα σχολεία, στις ουρές της τράπεζας, στα social media. Με τι ασχολείται ο Έλληνας του 2026, μικρός και μεγάλος;
Ασχολείται με την προστασία της χώρας;
Ποιος; Όταν η σημαία στο σχολείο μπαίνει για «διακόσμηση» και η λέξη «πατρίδα» θεωρείται ντεμοντέ; Όταν δίνουμε ΑΟΖ και κυριαρχικά δικαιώματα με το σταγονόμετρο για να μην «ενοχλήσουμε» τους γείτονες; Όταν ο Έβρος γίνεται σουρωτήρι και το Αιγαίο ξέφραγο αμπέλι, κι εμείς συζητάμε αν πρέπει να λέγονται «παράτυποι» ή «μετανάστες»; Η χώρα δεν προστατεύεται με ευχολόγια. Προστατεύεται με σύνορα, με στρατό, με θέληση. Πού είναι η θέληση;
Ασχολείται με τα γράμματα και την Ιστορία;
Την Ιστορία την κάναμε σανό. Την πετσοκόψαμε στα βιβλία για να μην «προσβάλουμε» κανέναν. Το ’21 έγινε «εμφύλια διαμάχη», η Μικρασιατική Καταστροφή «συνωστισμός», ο Κολοκοτρώνης «τοπικός παράγοντας». Το παιδί τελειώνει το Λύκειο και νομίζει ότι ο Περικλής ήταν τραγουδιστής. Τα γράμματα; Τα Αρχαία τα θάψαμε. Η γλώσσα μας έγινε greeklish και emoji. Πώς να υπερασπιστείς κάτι που δεν ξέρεις; Πώς να αγαπήσεις μια πατρίδα που δεν σου έμαθαν ποτέ;
Βλέπει κανείς ότι πλουτίζουν λίγοι και φτωχοποιείται το 90%;
Το βλέπει. Το ζει. Το ρεύμα απλήρωτο, το καλάθι της νοικοκυράς άδειο, το ενοίκιο στα ύψη. Και δίπλα του, 5-6 οικογένειες να ελέγχουν τράπεζες, ενέργεια, ΜΜΕ, δημόσια έργα. Καρτέλ στο γάλα, καρτέλ στα καύσιμα, καρτέλ παντού. Ο μικρομεσαίος βαφτίστηκε «φοροφυγάς» και τον κυνηγάνε για 50€. Ο μεγαλοκαρχαρίας παίρνει θαλασσοδάνεια, τα «κουρεύει» και την επόμενη μέρα αγοράζει κανάλι. Αυτή δεν είναι ελεύθερη αγορά. Είναι φεουδαρχία με ευρωπαϊκή προβιά.
Και εμείς; Ασχολούμαστε με το αν κέρδισε ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός. Με το ποιος χώρισε με ποιον στο Survivor. Με το νέο σκάνδαλο της «influencer». Άρτος και θεάματα. Μόνο που ο άρτος ακρίβυνε και τα θεάματα είναι στημένα.
Ενδιαφέρεται κανείς αν οι «σύμμαχοι» μας στηρίζουν ή μας εκμεταλλεύονται;
Για δεκαετίες μας πουλάνε προστασία. Και τι πήραμε;
Στην Κύπρο το 1974, «άφησαν» την εισβολή. Στο Αιγαίο, μας λένε «βρείτε τα». Στα Σκόπια, μας φόρεσαν τη «Βόρεια Μακεδονία» και μας είπαν και ευχαριστώ. Στην οικονομική κρίση, μας φόρτωσαν μνημόνια, μας πήραν αεροδρόμια, λιμάνια, τρένα για ένα κομμάτι ψωμί. Τώρα μας λένε «αγοράστε F-35» για να μας προστατεύσουν από αυτούς που οι ίδιοι εξοπλίζουν.
Έχει προσέξει κανείς ότι μας απαγόρευαν να εκμεταλλευτούμε τον πλούτο μας;
Πετρέλαιο στο Ιόνιο, φυσικό αέριο νότια της Κρήτης, ορυκτά στη Β. Ελλάδα. Γιατί 50 χρόνια «το συζητάμε» και δεν βάζουμε τρυπάνι; Γιατί κάθε φορά που πάει να γίνει έρευνα, πετάγεται ένα «NATOικό» δάχτυλο και λέει «μην προκαλείτε»; Γιατί η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία εκμεταλλεύονται τα πάντα, κι εμείς πρέπει να παίρνουμε άδεια για να ψαρέψουμε στα 6 μίλια; Μήπως γιατί μια φτωχή Ελλάδα είναι εξαρτημένη Ελλάδα; Μια Ελλάδα-επαίτης δεν σηκώνει κεφάλι.
Βλέπει κανείς τη διάλυση της οικογένειας;
Την βλέπουμε και σφυρίζουμε αδιάφορα. Ένα στα δύο ζευγάρια χωρίζει. Τα παιδιά μεγαλώνουν με γονείς-«επισκέπτες». Το σχολείο έμαθε να λέει ότι «οικογένεια είναι ό,τι δηλώσεις». Το κράτος επιδοτεί τη διάλυση, όχι τη συνοχή. Επίδομα για μονογονεϊκές, μηδέν στήριξη για νέους που θέλουν να παντρευτούν. Το δημογραφικό μας σκοτώνει. Σε 40 χρόνια θα ψάχνουμε Έλληνες με το κιάλι. Ποιος θα δουλέψει; Ποιος θα πληρώσει συντάξεις; Ποιος θα φυλάξει Θερμοπύλες; Αλλά εμείς ασχολούμαστε με το «δικαίωμα στην αυτοδιάθεση». Αυτοδιάθεση να εξαφανιστούμε.
Με τι ασχολούμαστε τελικά;
Με την εφήμερη διασκέδαση. Με την κατανάλωση. Με το στοίχημα, το Instagram, το TikTok. Με το ποιος καλλιτέχνης τα «έσπασε» στο μπουζούκι. Με το reality της Κυριακής. Έχουμε γίνει θεατές στη ζωή μας. Αποχαυνωμένοι. Ο διπλανός μπορεί να ψάχνει στα σκουπίδια, κι εμείς ανεβάζουμε story από το brunch.
Δεν νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο γιατί μας έμαθαν ότι «ο καθένας για την πάρτη του». Μας έμαθαν ότι η αλληλεγγύη είναι «κρατισμός». Ότι η πατρίδα είναι «φασισμός». Ότι η οικογένεια είναι «καταπίεση». Μας άδειασαν από αξίες και μας γέμισαν με δόσεις και πιστωτικές.
Πού οδηγείται η χώρα;
Σε αργό θάνατο. Οικονομικό, δημογραφικό, πολιτισμικό. Γινόμαστε χώρα-γηροκομείο. Χώρα-σερβιτόρων. Χώρα που νοικιάζει τον ήλιο και τη θάλασσά της για να επιβιώσει. Χωρίς παραγωγή, χωρίς παιδιά, χωρίς μνήμη. Ένας γεωγραφικός χώρος με ξενοδοχεία και φωτοβολταϊκά. Ένα απέραντο Airbnb.
Και το χειρότερο; Δεν φταίνε μόνο «οι άλλοι». Φταίμε κι εμείς. Που δε ρωτάμε. Που δεν απαιτούμε. Που βολευτήκαμε στον καναπέ. Που πουλήσαμε τη ψήφο μας για ένα ρουσφέτι και τη συνείδησή μας για ένα επίδομα.
Η ερώτηση δεν είναι «πού πάει η χώρα». Η ερώτηση είναι «πού τη στέλνουμε εμείς». Γιατί η χώρα δεν έχει πόδια. Εμείς έχουμε.
Το θέμα είναι αν θα τα χρησιμοποιήσουμε για να φύγουμε, ή για να σταθούμε όρθιοι.