Ανεπηρέαστοι από την θερινή ραστώνη

Ανεπηρέαστοι από την θερινή ραστώνη

Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

Υπάρχει πράγματι μια χαλαρότητα, ίσως και αδράνεια , κάθε που καλοκαιριάζει !. Η ζέστη ρίχνει την ένταση των ρυθμών των προηγούμενων μηνών, και η διάθεση αλλάζει. Η ραστώνη όλους μας επηρεάζει.
Όλους. Μήπως εδώ κάτι μας διαφεύγει;.

Κάποιοι συμπολίτες μας τώρα είναι που πιάνουν δουλειά, από φιλότιμο , για το κοινό καλό.
Αυτοί που –πάντοτε;- φροντίζουν , ενδιαφέρονται –ως τυπικοί παραμυθάδες – να ζούμε όλοι μας καλά και εκείνοι … καλύτερα !….

Εργασιομανείς και φιλάνθρωποι δεν φείδονται κόπων και θυσιών 

προσφέρουν ανεξάρτητα από τον (ζεστό) καιρό.
Ευσυνείδητοι επαγγελματίες που δεν θέλουν με τίποτα να χάσουν τη δουλειά τους , το ψωμί τους με τίποτα θαρρώ.

Τέτοια αφοσίωση, εργατικότητα, θυσία , με εκπλήσσει , το ομολογώ.
Δυστυχώς γι’ αυτούς , δεν πρόκειται εφέτος να κάνουν διακοπές (!).
Δεν προλαβαίνουν να ρυθμίσουν εκκρεμότητες, να κλείσουν ανοιχτές πληγές.
Αν αδιαφορήσουν θα το πληρώσουν ακριβά.

Θα χάσουν τη δουλειά τους, τ’ αυγά και τα καλάθια πραγματικά.
Νυν, υπέρ όλων ο αγώνας , χωρίς σταματημό , ξαπόσταμα, ξεγνοιασιά.
Μεγάλος ο συναγωνισμός , σκληρός ο ανταγωνισμός.
Ο θάνατος σου η ζωή μου, χαμός.

Ποιος θα πάρει τη δουλειά και ποιος θα μείνει απ’ έξω με τα χέρι αδειανά.
Αλήθεια , υπάρχει κανείς που τους ζηλεύει , στα σοβαρά;.
Ποιος , πόσοι και γιατί θα θέλανε να μοχθήσουν έτσι κατακαλοκαιρινά;.
Όμως εκείνοι δεν λογάνε, ούτε ιδρώνουν (παρά τον καύσωνα) με τίποτα τα δικά τους τα αυτιά.
Θέλουν οπωσδήποτε να πάρουν – καθένας για τον εαυτό του- τη δουλειά.
Άξιος ο μισθός τους, αν καταφέρουν όλοι να πραγματοποιήσουν τα όνειρα θερινής νυκτός , τα φανταστικά.

Μετά από τα παραπάνω που έγραψα, τα όχι και τόσο συνοπτικά,
ψυχανεμίζομαι πως αρχίζετε να υποψιάζεστε ότι αναφέρομαι σε ζητήματα επιβίωσης: ατομικής και κομματικής συνολικά.

Άρχισαν ήδη τα όργανα τα προεκλογικά.

Μαζί με τα σαλπίσματα για γιουρούσια κατάληψης στα έδρανα τα εξουσιαστικά.
Ποιος , ποιοι θα καταλάβουν τους εξουσιαστικούς θώκους τελικά;.
Ποιοι θα είναι οι Θ ω κ ο ύ χ ο ι που θα στρογγυλοκαθίσουν σε αυτούς,
ώστε να αισθανθούν υπέροχα (και με το αζημίωτο) διαφορετικά;.
Δύσκολος, επίμοχθος, αφόρητος –εν μέσω καύσωνος – ετούτος ο αγώνας που τους εξαντλεί , αξοντωτικά.
Δεν γίνεται όμως αλλιώς , οι εκλογές οσονούπω καταφθάνουν
Και χτυπούν την πόρτα τους απαιτητικά /επιτακτικά.

‘Οποιοι αδιαφορήσουν , εκείνοι που θα ολιγωρήσουν ή θα αργήσουν , θα μείνουν εκτός (κυβερνητικού) νυμφώνος να κοιτάζουν τα’ αστέρια νοσταλγικά.
Οι καιροί ου μενετοί , καλά μου παιδιά !.
‘Όποιος προλάβει , όποιος μοχθήσει περισσότερο , θα τα πάει καλά !.

Αλλά και όποιος αντέξει: όχι μόνο τη ζέστη, αλλά και τα πνευματώδη ερωτήματα των ΜΜΕ, τα καυτά. Όπως αυτά:

– Εσείς με ποιο κόμμα θα συνεργαστείτε μετεκλογικά; (σ.σ Quiz για δυνατούς λύτες, τέτοια ερωτηματικά) .
Αποσβολωμένος , ανοίγει το στόμα του και χάσκει ο νοήμων θεατής /ακροατής.
Τι εννοεί , τι θέλει να εκμαιεύει εκείνος /η που ρωτάει , αθώα, υποκριτικά;.
Ενώ ο ερωτόμενος /η δεν έχει ακόμα εκλεγεί ( ο ίδιος ή το κόμμα του) κάποιος /α ενδιαφέρεται για το μετά;.
Ποιος ανέγκεφαλος ενδιαφέρεται για το μετά;.
Και ποιος ανεύθυνος πολίτης θα ψηφίσει –θετικά ή αρνητικά – ανάλογα (όχι με τις θέσεις, το πρόγραμμα αλλά ) με τη … μετεκλογική κομματική συμπεριφορά;.

Αισθάνεται περίεργα, αμφιθυμικά.
Τι να κάνει;. Να οικτίρει ή να νιώσει οίκτο τόσο για το πρόσωπο που θέτει τέτοια ουσιώδη ερωτήματα συνταρακτικά ή για το άτομο που –συνεντευξιαζόμενο υποχρεωτικά – θα πρέπει να απαντήσει ώστε να μη χαρακτηριστεί ότι αδυνατεί , δεν γνωρίζει να απαντά (!).

Διαπορεί ο νουνεχής πολίτης ακούγοντας όλα αυτά:

Γιατί να ψηφίσω αυτόν που θα συνεργαστεί με κάποιον άλλο μετεκλογικά,
και να μην ψηφίσω απ’ ευθείας τον τελευταίο τελικά;.
Ερωτάται ο /η Αρχηγός κόμματος , για τις προθέσεις του και απαντά:
– Α. «Δεν θα συμπορευτώ /συνεργαστώ, με κανένα κόμμα».
– Β. «Αποκλείεται , ποτέ , να συνεργαστώ με το (τάδε) κόμμα».
Δεν είναι η οίηση που ξενίζει και ενοχλεί . Είναι η ανήκουστη νοοτροπία η εξόχως αντιδημοκρατική, που εμφανίζει επιχειρήματα ασταθή.
Δηλαδή αν η λαϊκή επιταγή /εντολή δεν δίνει αυτοδυναμία, δεν θα πρέπει να υπάρξουν συνεργασίες , ως αυτονόητη ενέργεια δημοκρατική;.
Δεν θα πρέπει ο τόπος να κυβερνηθεί ; (εξυπακούεται ότι για να επιτευχθεί αυτό, εκείνος που δηλώνει συνεργασιακούς αποκλεισμούς,
δεν θα πρέπει επ’ ουδενί και από κανένα λόγο να ψηφιστεί)!.

ΥΓ Προσωπικά έχω εθιστεί στις κομματικές φανφάρες και χαμογελώ με συγκατάβαση ειρωνική.
Αναρωτιέμαι μόνο : τι θα γίνει όταν σφίξουν οι ζέστες αγαπητοί;.