ExxonMobil, Chevron, ConocoPhillips και Occidental Petroleum καταγράφουν κέρδη ύψους 31 δισεκατομμυρίων

Ενώ τον περασμένο Μάρτιο ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ,

δήλωνε ικανοποιημένος από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου,

η αλματώδης αύξηση της κερδοφορίας των πετρελαϊκών εταιρειών προκαλεί πλέον έντονη δυσαρέσκεια στη διοίκησή του.

Σύμφωνα με στοιχεία της FactSet που επικαλείται η Wall Street Journal,

οι τιμές του αμερικανικού αργού διαμορφώθηκαν κατά μέσο όρο στα 95 δολάρια το βαρέλι το διάστημα Μαρτίου – Ιουνίου (έναντι 66 δολαρίων πριν από τον πόλεμο στο Ιράν). Εξαιτίας αυτής της μεταβολής, οι εταιρείες ExxonMobil, Chevron, ConocoPhillips και Occidental Petroleum αναμένεται να καταγράψουν συνολικά κέρδη ύψους 31 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το δεύτερο τρίμηνο, έναντι 12 δισεκατομμυρίων την αντίστοιχη περσινή περίοδο.

Αυτή η κατακόρυφη αύξηση των εσόδων εντείνει τις τριβές μεταξύ του πετρελαϊκού κλάδου και της αμερικανικής κυβέρνησης, σε μια συγκυρία όπου η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή διευρύνεται και η τιμή της βενζίνης ξεπερνά τα 4 δολάρια το γαλόνι.

«Δεν πιστεύω απαραίτητα ότι η κυβέρνηση Τραμπ είναι φίλη της κερδοφορίας των πετρελαϊκών εταιρειών», δήλωσε ο Νταν Πίκερινγκ, ιδρυτής της χρηματοοικονομικής εταιρείας Pickering Energy Partners.

Ο φόβος του πολιτικού κόστους και οι έρευνες του Υπουργείου Δικαιοσύνης

Στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών επικρατεί έντονος προβληματισμός, καθώς η παρατεταμένη ενεργειακή κρίση απειλεί τις επιδόσεις του κόμματος ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Αμερικανός πρόεδρος ζητά από τους συμβούλους του την άσκηση πιέσεων στα πρατήρια και τις εταιρείες για τη συγκράτηση των τιμών. Παράλληλα, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή στο Υπουργείο Δικαιοσύνης να διεξαγάγει έρευνα για τις πρακτικές των Exxon, Chevron, Shell και BP.

Από την πλευρά της, η πετρελαϊκή βιομηχανία βρίσκεται σε λεπτή θέση: επωφελείται οικονομικά από την κρίση, αλλά ταυτόχρονα παραμένει δεσμευμένη απέναντι στους επενδυτές της για τη διοχέτευση των κεφαλαίων στους μετόχους και όχι για την αύξηση της παραγωγής, θεωρώντας ότι οι υψηλές τιμές δεν θα διατηρηθούν μακροπρόθεσμα.

«Η πολιτική πίεση έχει τα όριά της», δήλωσε ο Νταν Έμπερχαρτ, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας πετρελαϊκών υπηρεσιών Canary. «Οι πετρελαϊκές εταιρείες είναι οικονομικοί παράγοντες».

Η θέση του Λευκού Οίκου και οι γεωπολιτικές αναταράξεις

Από την πλευρά της αμερικανικής προεδρίας υπογραμμίζεται η ανάγκη για αύξηση της εγχώριας παραγωγής, με την εκπρόσωπο Τέιλορ Ρότζερς να εκτιμά ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις για την ασφάλεια της ναυσιπλοίας θα εξομαλύνουν την αγορά:

«Καθώς ο αμερικανικός στρατός υποβαθμίζει την ικανότητα του τρομοκρατικού ιρανικού καθεστώτος να επιτίθεται σε εμπορικά πλοία και να διαταράσσει την ελεύθερη ροή ενέργειας μέσω των Στενών του Ορμούζ, οι τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου θα επιστρέψουν κατακόρυφα στα επίπεδα πριν από τη σύγκρουση», δήλωσε η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τέιλορ Ρότζερς.

Αν και οι τιμές είχαν υποχωρήσει πρόσκαιρα μετά την επίτευξη εκεχειρίας τον Ιούνιο, η έξαρση των επιθέσεων από τους αντάρτες Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα προκάλεσε εκ νέου αναταράξεις στις θαλάσσιες οδούς μεταφοράς ενέργειας.

Παραγωγή σε επίπεδα ρεκόρ και αναζήτηση λύσεων

Προετοιμαζόμενος για περαιτέρω πολιτική πίεση, ο κλάδος επισημαίνει ότι η αμερικανική παραγωγή πετρελαίου έχει φτάσει τα 13,8 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, αυξημένη κατά 525.000 βαρέλια σε σχέση με πέρυσι,εξαιτίας της αυξημένης αποδοτικότητας στις πετρελαιοπηγές.

«Αυτό που κάνεις είναι να μιλάς για το τι κάνεις, και αυτό που κάνουν εκείνοι είναι να καταγράφουν επίπεδα-ρεκόρ παραγωγής στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή», δήλωσε ο Πίκερινγκ.

Παράλληλα, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Πετρελαίου (API) προτείνει εναλλακτικά μέτρα, όπως η παράταση της εξαίρεσης από τον νόμο Jones Act για τη ναυσιπλοία και η προσαρμογή των υποχρεώσεων ανάμειξης βιοκαυσίμων. Την ίδια στιγμή, στελέχη του τομέα εκφράζουν ανησυχίες για το ενδεχόμενο επιβολής περιορισμών στις εξαγωγές ενέργειας, με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Chevron, Μάικ Γουέρθ, να προειδοποιεί:

«Πράγματα που εμποδίζουν τις αγορές μπορεί να έχουν πολιτική απήχηση, αλλά τελικά μπορούν να κάνουν την κατάσταση χειρότερη, όχι καλύτερη».