Επίσκεψη και Περίσκεψη

Επίσκεψη και Περίσκεψη

Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

Τελικά ήταν ένα σημαντικό γεγονός η επίσκεψη του κου Ρούμπιο ή όχι;.

Έχω μπερδευτεί.

Μπορεί να ήταν, μπορεί και όχι (!). Ζήτημα εκτίμησης. Όχι τόσο προσωπικής, όσο –κυρίως – κομματικοεπηρεαζόμενης /κομματοκατευθυνόμενης, από τα … «ανεξάρτητα, αδέσμευτα, αντικειμενικά και αμερόληπτα ΜΜΕ (έντυπα και ηλεκτρονικά). Ο αναγνώστης , ο ακροατής πολίτης, δέχεται αναντίστοιχα με την πραγματικότητα /γεγονότα, πληροφόρηση. Γιατί , (για όσους δεν έχουν αντιληφθεί), η επίσκεψη έγινε για να διαπιστωθεί, αν θα πρέπει ή όχι να πέσει η Κυβέρνηση της Ελλάδας.  Αν υπήρξε επιτυχής , τότε πιστώνεται /κερδίζει πόντους η Κυβέρνηση) , αν απέτυχε, τότε θα πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά και να πάνε σπίτι τους. Όμως αυτό , στα Κ.Δ.Πολιτεύματα συνηθίζεται να το αποφασίζει ο λαός. Πως όμως; . Ως επαρκώς και ειλικρινώς πληροφορημένος, ή ως αηδιαστικώς υπερ (παρα) πληροφορημένος;.

Τι άραγε, ποιους fake news διακινητές κομματικοποιημένους «λειτουργούς»,δημοσιογράφους , αρθρογράφους, αναλυτές ή εκφωνητές, να πιστέψουν οι εμβρόντητοι πολίτες;.  Ίσως να ήταν προτιμότερο , απλούστερο και οικονομικότερο, αν οι κομματικοί σχηματισμοί εξέδιδαν δελτία τύπου με τις απόψεις, εξηγήσεις, αναλύσεις θεμάτων. Αυτή η υποκριτική , ενδιάμεση, αβανταδόρικη «ενημέρωση», μέσω των ΜΜΕ, τι άραγε χρειάζεται;. (Ρητορικό το ερώτημα). Αν διαβάσετε , ακούσετε το τι και πως γράφτηκε με την ευκαιρία της «Ρούμπιας» επίσκεψης στα ελληνικά ΜΜΕ, δεν πρόκειται να καταλάβετε τίποτα σχεδόν. Θα μπερδευτείτε , θα συγχυστείτε και θα συγχιστείτε.

Εναλλακτικές λύσεις για να ηρεμίσετε:

     Αν θριαμβολογεί , τότε χάσαμε αδελφοί. Αν είναι μουδιασμένος ή επιτίθεται , τότε κερδίσαμε. Είναι τόσο απλό, λογικό αδιαφιλονίκητο. Μια αναμφίβολα πειστική μέθοδος, όχι μόνο αποτύπωσης της  πραγματικότητας, αλλά και αποφυγής εκνευρισμού και θόλωσης/ γνόφου, από την επαφή σας με ορισμένα δικά μας Μ.Μ. Εκτραχηλισμού.

Όχι δεν το λησμόνησα, ως πηγή αυθεντικής πληροφόρησης, την πηγή των: Εκπροσώπων των Κομμάτων, Υπουργών και Αρχηγών.

Το έκανα σκόπιμα για να μην σας συγχίσω περισσότερο.

Προσωπικές εκτιμήσεις :

«Οι ΗΠΑ ποτέ δεν θα επιτρέψουν σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας!».

Αν κανείς το αντιπαραβάλλει αυτό με τα παρακάτω δύο:

Τότε και ο πλέον καθυστερημένος πολέμιος των ΗΠΑ, της επίσκεψης του Υπ Εξωτερικών , ή ευχέτης της αποτυχίας της νυν Κυβέρνησής μας, ενδέχεται να μετριάσει τα ψυχοκομματικά του τραύματα και να γίνει –κομματάκι – πιο … ανεκτικός .

Αλλά και όταν –περιστασιακά – ενίοτε, ηρεμεί , ξυπνούν οι θηριώδεις αταβισμοί και εκδηλώνονται /ανασταίνονται οι ευγενείς ειρηνόφιλοι πρόγονοι: Ούνοι και Αττίλες !….

Πως και για πόσο οι δύσμοιροι σύγχρονοι απόγονοί τους να τους αντισταθούν;. Γίνεται να μην τους τιμήσουν;. Να τους μιμηθούν , αφού αυτά είναι τα πρότυπα, και εκείνους (τους Γενάρχες τους) θαυμάζουν;.

Ίσως κάποτε οι «φανατικοί» (λέτε;) «εχθροί» συνθηματίες του «Ελλάς και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» να κατανοήσουν ότι ο δίσκος του αντιαμερικανισμού, εφθάρη ανεπανόρθωτα από την πολλή χρήση. Ευτυχώς που ακόμη και τα νήπια στον τόπο μας, άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως είμαστε μια μικρή ανίσχυρη χώρα.  Ούτε η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία δεν θα μας βοηθήσουν. Βέβαια το Λίχενστάιν είναι μικρότερο. Σωστά. Μόνο που δεν συνορεύει /περιστοιχίζεται από εχθρικές , αρπαχτικές,  επίβουλες χώρες όπως εμείς.

Να θυμίσω κάτι χαρακτηριστικό;.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δίκαια ενοχλήθηκε και απέσυρε κάποτε την Ελλάδα  από το ΝΑΤΟ.  Έγκαιρα όμως κατάλαβε το λάθος του και προσπάθησε να το επανορθώσει , με επανένταξη  (γιατί στο μεταξύ η Τουρκία είχε τα μάλα επωφεληθεί από το κενό που δημιουργήθηκε).

Εξού και η «διπλωματική θέση για το καλώδιο». Νομίζω  πάντως ότι θα ποντιστεί !.

Πρέπει κάποτε να πάψουμε να σκεφτόμαστε από … το λαιμό και κάτω. Συναισθηματικά. Τότε θα κατανοήσουμε εναργέστερα τις διακρατικές σχέσεις, τα συμφέροντα , τις «φιλίες», τις συμμαχίες, αλλά και τις λυκοφιλίες. Κανείς –μα κανείς , όσο και αν μας ενοχλεί – δεν μας αγάπησε ξαφνικά ή και …. παραδοσιακά. Οφείλουμε να ελιχθούμε σε ετούτο τον θλιβερό , υποκριτικό, ωφελιμιστικό , αδίστακτο κόσμο με προσοχή, υπευθυνότητα , σύνεση , ελληνικότητα.

Το παραπάνω ίσως εκληφθεί ως  θεωρητικό ευχολόγιο .

Όμως μπορεί να εκπληρωθεί κάτω από μια αναπόφευκτη προϋπόθεση: Τον ενταφιασμό του άθλιου κομματισμού, ο οποίος ηνιοχεί /τροχοπεδεί κάθε ελληνόπρεπη προσπάθεια. Να είμαστε ενωμένοι ως Έλληνες. Και όχι (δια) χωρισμένοι σε Έλληνες και Ελληνόφωνους . Να αγαπάμε ετούτη τη δύσμοιρη , ταλαίπωρη Πατρίδα. Όχι όμως –όπως το συνηθίζουμε– , ο καθένας με τον δικό του τρόπο  και σύμφωνα με τις κομματικές ιδεοληψίες του!.

Αν δεν το πράξουμε , ας έχουμε –τουλάχιστον – τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια αν μην κατηγορούμε , να μην μας φταίνε οι …. άλλοι.

Ούτε να … «κρεμόμαστε» από τα χείλη κάθε  ξένου επισκέπτη αναμένοντας να επαινέσει την Αρχαία Ελλάδα και να τάξει κάτι στους κακομοιριασμένους ΝεοΈλληνες.  Είναι όνειδος για τον Ελληνισμό.

Επιμύθιο: Αν ο Ελληνισμός (ως συνεχιστής του ΑρχαιοΕλληνικού πολιτισμού) δεν δημιουργήσει ένα σύγχρονο /δικό του ΝεοΕλληνικό πολιτισμό , ώστε να πρωτεύσει και πάλι, τότε ας πάψει να ελπίζει. Θα παραμείνει ουραγός.  Επαίτης με διαρκώς απλωμένο το χέρι για κατανόηση και βοήθεια από τους (φιλάνθρωπους;) ξένους !…..