Και όμως υπάρχει ένα « κρυφό, μαγικό συρτάρι που συνδέει την κυβέρνηση με την δικαιοσύνη και τις διωκτικές αρχές»!
Και όμως υπάρχει ένα « κρυφό, μαγικό συρτάρι που συνδέει την κυβέρνηση με την δικαιοσύνη και τις διωκτικές αρχές»!
Το άρθρο του Άρη Αλεξανδρή στην Καθημερινή είναι εξόχως αποκαλυπτικό
και αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα τα θεσμικά αντίβαρα στην δημοσιογραφία που μπορούν πραγματικά να υπηρετήσουν την δημοκρατία και την πατρίδα.
Στη σημερινή Καθημερινή, ο Άρης Αλεξανδρής με τη μεταφορά του «κρυφού, μαγικού συρταριού»
στο οποίο έχουν πρόσβαση τόσο η εκτελεστική όσο και η δικαστική εξουσία, περιγράφει έναν μηχανισμό όπου ποινικές υποθέσεις στοιβάζονται όχι σύμφωνα με τον χρόνο τέλεσης του αδικήματος ή της αποκάλυψής του, αλλά σύμφωνα με την πολιτική ώρα ανάγκης.
Το άρθρο είναι οξύ, ακριβές και, κυρίως, εντελώς απαραίτητο σε μια συγκυρία όπου τα μεγάλα «κατορθώματα» συμπίπτουν εντυπωσιακά με τις μεγάλες κυβερνητικές αμηχανίες.
Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Λιβύης στις 20 Οκτωβρίου 2026 καταγράφηκε ως διπλωματική ήττα. Δύο ημέρες αργότερα ξεκινούν οι μεγάλες αποκαλύψεις για την Pizza Fan και, λίγο μετά, για την αλυσίδα «Χωριάτικο».
Οι Αρχές μιλούν για εγκληματικές οργανώσεις, αχυρανθρώπους, κρύπτες με μετρητά και πολυτελή ρολόγια,
και ζημιά για το Δημόσιο που αθροιστικά ξεπερνά τα 135 εκατομμύρια ευρώ.
Οι συλλήψεις είναι εντυπωσιακές, η δημοσιότητα εκτεταμένη, το αφήγημα της «καθαρότητας» της αγοράς έτοιμο προς κατανάλωση. Ο Αλεξανδρής δεν αμφισβητεί την ουσία των υποθέσεων. Αμφισβητεί την τυχαιότητα της στιγμής και, κυρίως, την πολιτική λειτουργία αυτής της τυχαιότητας.
Η πιο διαβρωτική παρατήρηση του κειμένου βρίσκεται στην ενότητα για τα «χρόνια αδράνειας».
Οι απάτες δεν γεννήθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα. Στην Pizza Fan η έρευνα αγγίζει περίοδο από το 2016 ή, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, από το 2022. Στο «Χωριάτικο» μιλάμε για δίκτυο εκατοντάδων εταιρειών και χρόνια δραστηριότητας. Όσο οι αρμόδιοι είτε αγνοούσαν είτε φύλαγαν για αργότερα, τα κυκλώματα βάθαιναν, οι εμπλεκόμενοι πλούτιζαν και η νομιμότητα απαξιωνόταν. Όταν τελικά άνοιξε το συρτάρι, ο προφυλακισμένος ιδιοκτήτης της πιτσαρίας αισθάνθηκε την άνεση να προτείνει, όψιμα και μεγαλοψυχα, την πληρωμή του φόρου που του αναλογεί. Αυτή η λεπτομέρεια, που ο Αλεξανδρής σημειώνει με πικρή ειρωνεία, λέει περισσότερα για τη σχέση κράτους και επιτηδείων από οποιαδήποτε επίσημη ανακοίνωση.
Το συμπληρωματικό αφήγημα που ο αρθρογράφος εντοπίζει είναι εξίσου αποκαλυπτικό: «Ακόμη και η δίωξη των εγκληματιών σάς ενοχλεί;».
Η απάντηση είναι απλή και ο Αλεξανδρής την διατυπώνει καθαρά. Δεν ενοχλεί η δίωξη. Ενοχλεί η πολιτική της ευκαιριακής δίωξης, που αντί να τονώνει το αίσθημα δικαίου των πολιτών, το απονευρώνει. Όταν οι μεγάλες εξιχνιάσεις λειτουργούν ως αναλγητικά για διπλωματικές ή πολιτικές ήττες, η δικαιοσύνη παύει να είναι ανεξάρτητη διαδικασία και γίνεται εργαλείο διαχείρισης ατζέντας.
Η τυπική ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας από την πολιτική παραμένει τυπική ακριβώς επειδή η πολιτική επικαιρότητα «πονάει» εξίσου κυβερνητικούς και δικαστικούς, βουλευτές και εισαγγελείς.
Ο Αλεξανδρής δεν είναι «συνωμοσιολογος». Γράφει για μια θεσμική κουλτούρα όπου η ώρα ανάγκης είναι πάντοτε πολιτική και όπου το προφίλ της κυβέρνησης κερδίζει όσο περισσότεροι συλλαμβάνονται και όσο πιο γνωστές οι επωνυμίες που κατακρημνίζονται. Η αγορά «καθαρίζει», το κράτος «προοδεύει», και όποιος ρωτά για τα προηγούμενα χρόνια ή για τη χρονική σύμπτωση αντιμετωπίζεται ως αντίπαλος της νομιμότητας.
Αυτή η λογική είναι επικίνδυνη ακριβώς επειδή είναι αποτελεσματική επικοινωνιακά. Το κείμενο του Αλεξανδρή την απογυμνώνει χωρίς κραυγές και χωρίς γενικολογίες.
Το άρθρο λειτουργεί ως θεσμικό αντίβαρο. Δεν ζητά αθώωση κανενός. Ζητά κάτι πιο απαιτητικό: μια δικαιοσύνη που δεν περιμένει την πολιτική ανάγκη για να ανοίξει το συρτάρι και ένα κράτος που δεν αφήνει τα εγκλήματα να ωριμάζουν κάτω από τη μύτη του για να τα χρησιμοποιήσει αργότερα ως επικοινωνιακό αντίδοτο.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην Καθημερινή που κυκλοφορεί. Αξίζει.
