ΠΕΜΠΤΗ, 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026
ΑΠΟΨΕΙΣ

«Ποτέ Κανείς Μόνος»: τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ο κόσμος τους έχει καεί και πρέπει να ξαναρχίσουν

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Πρόσθεσε το olympia.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google

«Ποτέ Κανείς Μόνος»: τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ο κόσμος τους έχει καεί και πρέπει να ξαναρχίσουν

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Ένας κόσμος κάηκε από τον πόλεμο και την απληστία. Οι λίγοι που έμειναν δεν βρίσκουν μόνο στάχτες. Ο Ήρωας σκύβει στην όχθη ενός ποταμού και βρίσκει μια μαύρη σφαίρα, που δεν την άγγιξε η φωτιά. Μέσα της είναι φυλακισμένα τα μυστικά των όπλων, οι χάρτες των παλιών συνόρων και οι εντολές που έφεραν την καταστροφή. Ό,τι έγινε μια φορά μπορεί να ξαναγίνει. Το ερώτημα είναι τι κάνεις με αυτό που ξέρεις.

IMG 5940

Στο μυθιστόρημα «Ποτέ Κανείς Μόνος: Η Παρακαταθήκη των Δέκα» δέκα δυνάμεις ξυπνούν μέσα από τις στάχτες και αποφασίζουν να μη γίνουν βασιλιάδες. Μαθαίνουν να ζουν χωρίς να λένε «δικό μου» και να αποφασίζουν όλοι μαζί. Φυτεύουν ένα δέντρο αντί για πέτρα στον τάφο και κρατούν την πόρτα ανοιχτή, για όποιον φεύγει και για όποιον γυρίζει. Θάβουν τον χρυσό και κλειδώνουν τα όπλα. Πάνω απ’ όλα, αποφασίζουν ότι κανένας δεν θα μείνει μόνος.

Αυτό όμως δεν είναι ουτοπία.

Η πρώτη ρωγμή στην κοινότητα δεν έρχεται από κακία, έρχεται από αγάπη: μια μάνα με τέσσερα παιδιά ζητά έναν τοίχο παραπάνω στο σπίτι της. Ένας άνθρωπος φεύγει να ζήσει μόνος στο δάσος και κλείνει την αποθήκη του με πόρτα που κλειδώνει. Έρχεται ένας βαρύς χειμώνας, ο φόβος, ο πρώτος νεκρός. Και μετά περνούν οι γενιές. Στα «Χρονικά του Πλάτανου» βλέπουμε πώς ένα «δικό μου» για ένα πηγάδι δεν τιμωρείται, και πώς ο χρυσός που βρέθηκε στις πλαγιές φέρνει πρώτα φθόνο και ύστερα τείχη, φρουρούς και μισθούς. Οι κανόνες δεν γκρεμίζονται μονομιάς. Φθείρονται λίγο λίγο, χωρίς να το πάρει είδηση κανείς.

Έγραψα αυτό το βιβλίο για να αφήσω κάτι, ειδικά στους νέους ανθρώπους: την ιδέα ότι η απληστία, ο φθόνος και η δίψα για εξουσία μπορούν να δώσουν τη θέση τους στην αλληλεγγύη και στην αγάπη για όλους. Δεν υπόσχομαι ότι αυτό είναι εύκολο. Το βιβλίο δείχνει και πόσο εύκολα χάνεται.

Ένα απόσπασμα, από το κεφάλαιο «Η μάνα με τα τέσσερα παιδιά»:

Μια μέρα, η Λυδία στάθηκε μπροστά στη Βουλή των Γερόντων. Ήταν ντροπιασμένη, με το κεφάλι σκυφτό και τα νεογέννητα σφιχτά στην αγκαλιά της.

«Δεν ζητώ μεγαλύτερο σπίτι για μένα», είπε, και η φωνή της έτρεμε από τη συστολή και την εξάντληση. «Έναν τοίχο παραπάνω ζητώ μόνο. Έναν χώρο για να μην πατάει το μωρό το κεφάλι του αδερφού του όταν κοιμούνται. Δεν ξέρω από κανόνες και νόμους· ξέρω μόνο ότι τα παιδιά μου κρυώνουν.»

Εσείς τι θα κάνατε; Θα δίνατε τον τοίχο, αν ξέρατε ότι κάθε εξαίρεση ανοίγει την πόρτα στην επόμενη; Θα χαρίζατε σε μια μάνα αυτό που ζητά, ή θα της λέγατε ότι ο κανόνας είναι ίδιος για όλους; Θα με ενδιέφερε να διαβάσω τη γνώμη σας στα σχόλια.

Από το μυθιστόρημα «Ποτέ Κανείς Μόνος: Η Παρακαταθήκη των Δέκα», του Ιάκωβου Ποθητού.

Ιάκωβος Ποθητός
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ Ιάκωβος Ποθητός

Εκδότης Τοπικής Εφημερίδας, αρθρογράφος. Έχει ασχοληθεί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ίδρυσε το 1996 το Γραφείο Νεολαίας που θεωρήθηκε πρωτοπορία για την εποχή του (κατόπιν δημιουργήθηκαν τα Δημοτικά Συμβούλια Νέων) καθώς και σύλλογο με κοινωνική προσφορά (διανομή ρούχων και τροφίμων). Θέση του ότι για την αλήθεια και την δικαιοσύνη πρέπει να αγωνίζονται οι πολίτες και πως τα κόμματα και οι πολιτικοί ποτέ δεν μπορούν να μπαίνουν πάνω από τα συμφέροντα της χώρας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *