Αυτή η Δικαιοσύνη, δεν μπορεί…

Αυτή η Δικαιοσύνη, δεν μπορεί…
Παρακολουθώντας την υπόθεση Ζαγοριανού, Siemens κλπ, διαπιστώνεται για μια ακόμη φορά, πως αυτό το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, δεν μπορεί, δεν θέλει  να λύσει τα δομικά του προβλήματα. Δεν μπορεί να απονείμει δικαιοσύνη αφενός, δεν μπορεί να ξεπεράσει τον συντεχνιακό, χρησιμοθηρικό-ωφελιμιστικό προσανατολισμό του αφετέρου.
Για να μπορέσουμε να λύσουμε τον «Γόρδιο Δεσμό» του δικανικού συστήματος της Πατρίδας μας, θα πρέπει να  αποδεχθούμε καταρχήν αυτήν την πραγματικότητα, έτσι ώστε να αντιληφθούμε πως η πλήρης μεταρρύθμισή της, είναι άμεση αναγκαιότητα. Ιδιαίτερα  μάλιστα σε αυτήν την χρονική συγκυρία, όπου σαφώς διαφαίνεται πως μια καινούργια Ελλάδα θα προκύψει μέσα από τις στάχτες και τα αποκαΐδια που αφήνουν πίσω τους οι παρέες των διεθνών λαμόγιων (Goldman Sachs, Soros κλπ) και των ντόπιων τους ατζέντηδων, μεγαλομπακάληδων και μεταπρατών.
Η θεμελιακή αντίληψη περί δικαιοσύνης στην Ελλάδα, στηρίζεται σε δύο αρχές, που είναι κληρονομιά των Βαυαρών του Όθωνα, παλαιοπρωσικής κοπής θα προσθέταμε, η οποία ιστορικά ανάγεται στις αρχές της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» που θεμελίωσε ο Γερμανός αυτοκράτορας  Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα (1122-1190).
Η πρώτη αρχή βασίζεται στην «αγιότητα» της έννοιας του «κράτους», μια έννοια που είναι αποδεκτή από όλο το πολιτικό σύστημα, από το 1830 και εντεύθεν, οπότε και η χώρα μας τέθηκε υπό την επιστασία των Μεγάλων Δυνάμεων. Είναι αυτό που ακούμε συχνά-πυκνά από όλη την καθεστηκυία πολιτική τάξη της Ελλάδας, εν χωρώ μάλιστα: «Δεν αμφισβητούμε τους θεσμούς». Υπό αυτήν την έννοια, δεν αμφισβητούμε τη Δικαιοσύνη, όπως και όλη την διάρθρωση του συστήματος εξουσίας στη χώρα μας, το Κράτος και οι θεσμοί του είναι «ιερά».
Η δεύτερη αρχή έχει να κάνει με το περιεχόμενο των όποιων αποφάσεων λαμβάνονται από τις δομές αυτού του «ιερού» κράτους. Εδώ, διακρίνουμε πως το περιεχόμενο αυτό συγκροτείται γύρω από την ίδια «φιλοσοφία» της «ιερότητας» των αποφάσεων, νομοθετικών, εκτελεστικών, δικαστικών: Οτιδήποτε πηγάζει μέσα από το σύστημα και στο όνομα αυτού, δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Όλες οι αποφάσεις, αν και τυπικά στην πρόσφατη περίοδο της ιστορίας μας λαμβάνονται «στο όνομα του λαού», στην ουσία λαμβάνονται στο όνομα «του κράτους».
Το παλαιοπρωσικό αυτό μοντέλο, έχει πλήρη εφαρμογή στην Δικαιοσύνη. Εδώ το κράτος, ο Εισαγγελέας δηλαδή που το εκπροσωπεί, είναι ταυτόχρονα και ο ανώτατος δικαστής. Αυτός καθορίζει την πορεία μιας δίκης, αυτός εισηγείται την ποινή, η οποία εκτός από απειροελάχιστες εξαιρέσεις, γίνεται αποδεκτή από το δικαστήριο. Για τον δικαστή, απομένει η τυπική διαδικασία της πορείας της δίκης και η εκφώνηση της προαποφασισθείσας από τον εισαγγελέα ενοχής ή μη του κατηγορουμένου.
Τόσο για τον εισαγγελέα, όσο και για τον δικαστή, ισχύουν ακόμη κάποιες αρχές «ιερότητας». Δεν γνωρίζουμε, δεν έχουμε δικαίωμα να γνωρίζουμε από πού κρατάει η σκούφια τους, αν είναι ψυχολογικά σταθερά ή ασταθή άτομα, τι σπουδές έχουν, αν τελικά έχουν την φυσική ικανότητα απονομής δικαιοσύνης.
Πρέπει λοιπόν να γίνει πλήρως κατανοητό, 200 χρόνια περίπου μετά την οργάνωση του ελληνικού κράτους, πως αυτό το δικανικό σύστημα, δεν μπορεί να παράξει δικαιοσύνη. Η φύση του είναι τέτοια, που αναπαράγεται ως επέκταση της εξουσιαστικής δομής του κράτους. Γι  αυτό και το βλέπουμε να υπηρετεί διαχρονικά απολυταρχικά καθεστώτα, να λειτουργεί ως δήμιος κατά περίπτωση και να μετατρέπεται σε κοινό εγκληματία όπως πρόσφατα με το παραδικαστικό και την υπόθεση Siemens.
Για να αποδεχθούμε λοιπόν την ανάγκη για πλήρη μεταρρύθμιση της δικαιοσύνης, θα πρέπει να ανατρέψουμε καταρχήν, τις δύο παραπάνω θεμελιώδης παλαιοπρωσικές αρχές: Πως το κράτος δεν είναι «ιερό» και πως αυτό και οι ταγοί του, είναι εν δυνάμει παραβάτες, όπως και ο όποιος πολίτης της χώρας. Και φυσικά πως οι όποιες αποφάσεις της, δεν μπορούν επιτέλους να λαμβάνονται στο όνομα του κράτους, για λογαριασμό υποτίθεται του ελληνικού λαού.
Για να προλάβουμε προβληματισμούς του τύπου «τι προτείνει το Πατριωτικό Μέτωπο, Λαϊκά Δικαστήρια;» να υπογραμμίσουμε πως αυτήν την θεμελιώδης διαφορά στην περί απονομής δικαιοσύνης αντίληψη, την βρίσκουμε στο κατά κοινή διεθνώς αποδοχή καλύτερο δικανικό σύστημα της υφηλίου: Το Βορειοαμερικάνικο. Το οποίο μπορεί να έχει τις όποιες ατέλειές του και να παράγει κατά περίπτωση «άδικο», είναι ωστόσο ότι πλησιέστερο προς το επιθυμητό-ιδεατό, όπως αυτά ορίζονται από τους σύγχρονους στοχαστές του χώρου της δικαιοσύνης.
Ακόμη να προσθέσουμε πως το σύστημα των πλήρως ορκωτών δικαστηρίων τω ν ΗΠΑ, δεν είναι εφεύρεση του σύγχρονου administration, που πολύ θα ήθελε να έχει ένα σύστημα σαν το δικό μας, για να μπορεί να επιβάλει μια εσωτερικού τύπου δικτατορία στην κοινωνία της. Είναι παιδί των θεμελιωδών αρχών της αμερικανικής επανάστασης και των «πατέρων» του αμερικανικού συντάγματος (founders), Madison και Jefferson.
Οι δύο αυτοί επαναστάτες, διαπνέονταν από τις αρχές της αθηναϊκής δημοκρατίας και φυσικά ήταν ελληνολάτρες, σε σημείο που ζητήθηκε όπως γνωρίζουμε από τον Jefferson,η επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ, να είναι η ελληνική.
Ως  βασικό πολιτικό πρόθεμα, ήταν και παραμένει ολοζώντανο μέσα στο αμερικάνικο σύνταγμα, η βασική αρχή που αναφέρθηκε παραπάνω: Το κράτος και οι όποιοι εκφραστές του, μπορεί να είναι εν δυνάμει, το ίδιο εγκληματίες όσο και ο οποιοσδήποτε Αμερικανός πολίτης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κυρίαρχης λογικής που διαπνέει το σύστημά τους είναι ότι δεν υπάρχει καμία μορφή ασυλίας στους πολιτικούς, και όλοι (υπουργοί, γερουσιαστές, βουλευτές, δικαστές, ανώτατοι λειτουργοί, εκτός από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, που μπορεί να διωχθεί μόνο με impeachment  από τη Βουλή), μπορούν να συλληφθούν για αδικήματα, από τον τελευταίο Αμερικανό αστυνομικό.
Πάνω σε αυτήν την αρχή στηρίχθηκε όλο το οικοδόμημα το οποίο περιγραφικά ονομάζεται «check and balances system». Σύστημα δηλαδή «ελέγχου και ισορροπιών, όπου πολλαπλοί ζωντανοί οργανισμοί του συστήματος, αλληλοελέγχονται και οδηγούν ο ένας τον άλλον στην δικαιοσύνη αν χρειαστεί.
Ακόμη παραπέρα, έχοντας στην σκέψη τους οι  Madison και Jefferson την αρχαιοελληνική Ηλιαία, το κυριότερο δικαστήριο δηλαδή του αρχαίου αθηναϊκού κράτους (ένα δικαστήριο που αποτελούνταν όπως γνωρίζουμε από ενόρκους, μέλη των οποίων μπορούσαν να γίνουν όλοι οι Αθηναίο πολίτες άνω των 30 ετών, έπειτα από κλήρωση) θεμελίωσαν και το δικανικό τους σύστημα.
Στο σύστημα αυτό, ο δικαστής κατευθύνει την διαδικασία, ο εισαγγελέας είναι αιρετός (από τα μέλη του δικηγορικού συλλόγου της περιοχής του δικαστηρίου και στέκεται και αυτός δίπλα στον δικηγόρο της υπεράσπισης απέναντι από τον δικαστή) και ο τελικός κριτής είναι το σώμα των ενόρκων που αποτελείται από Αμερικανούς πολίτες.
Να επαναλάβουμε εδώ πως το σύστημα έχει τις αδυναμίες του, αλλά ωστόσο θεωρείται σήμερα ως πρότυπο, ακόμη και στα δικά μας δικαστήρια, για τα «δεδικασμένα» του, τα οποία μάλιστα θεωρούνται σταθμοί και πρότυπα διεθνώς για τον ιδιαίτερα ισορροπημένο χαρακτήρα τους στην απονομή δικαιοσύνης.
Και για να επανέλθουμε στα «καθ’ ημάς»: Ο παλαιοπρωσικός τύπος δικαιοσύνης που υφίσταται στην πατρίδα μας, είναι ανίκανος και να απονείμει δικαιοσύνη και να αυτοκαθαρθεί. Και για να μπορέσει να λειτουργήσει και πάλι στον τόπο αυτόν που στο κάτω-κάτω γέννησε την Ηλιαία, θα πρέπει να μεταρρυθμισθεί από τα θεμέλιά του.
Καλώς η κακώς, θα πρέπει να «επανεισάγουμε» την αρχαιοελληνική σκέψη των Madison και Jefferson και να προχωρήσουμε:  Στην κατάργηση του εισαγγελέα-δικαστή και αντικατάστασή του από αιρετό εισαγγελέα, από το δοκιμασμένο δυναμικό των δικηγόρων του κατά περιοχή δικηγορικού συλλόγου και  στην αντικατάσταση του δικαστηρίου, κυρίως της εφετειακής μορφής, με πλήρως ορκωτό δικαστήριο.
Αυτές οι κινήσεις, μπορεί να επιφέρουν για κάποιο χρονικό διάστημα φυσική ή τεχνητή αναταραχή στις συντεχνίες των δικαστικών-εισαγγελέων-δικηγόρων, θα «ανακατέψουν όμως την σημαδεμένη τράπουλα» και θα δώσουν μια νέα δυνατότητα στην ίδια τη δικαιοσύνη ως θεσμός, να παραχωρήσει την αρμοδιότητα του «ένοχος ή αθώος» στον φυσικό του εκφραστή, που είναι μόνον ο Ελληνικός λαός. Και φυσικά, θα αποτελέσουν και ένα πρώτης τάξης «Ειδικό Σχολείο» για τους Νεοέλληνες, μια παιδεία δηλαδή, που απελπιστικά λείπει από την πατρίδα μας.
Το σημαντικότερο όμως το οποίο θα επέλθει στην βασανισμένη κοινωνία μας, είναι η αποκατάσταση του  «κοινού περί δικαίου αισθήματος»  που έχει βάναυσα τρωθεί, τόσο από την αθλιότητα της καμαρίλας της δικαιοσύνης, όποτε αυτή βγήκε στην επιφάνεια όσο και η διέξοδος από την αναποτελεσματικότητα παραγωγής δικαίου του ελληνικού δικανικού συστήματος. Και επιτέλους, να δούμε κάποια στιγμή το Δικαστήριο Ενόρκων, να στέλνει στη φυλακή και όλο αυτό το συνάφι των μεγαλολαμόγιων που ταλανίζουν τον τόπο, παράγοντας όχι μόνον δεδικασμένα αλλά και κουράγιο στον δύσμοιρο λαό μας. Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις