Ασύμβατοι ουράνιοι στόχοι και γήινες ικανότητες….

Γράφει ο Βασίλης Δ. Χασιώτης
Κάποιο δημοσίευμα προ ημερών, παρουσίαζε ένα ακόμα ρεπορτάζ, από τα πολλά που έχουμε διαβάσει τα χρόνια του Μνημονίου, στο οποίο οι «φίλοι» μας στην Ευρώπη, κυρίως οι Γερμανοί, για μια ακόμα φορά, με δηλώσεις τους μας «λούζουν» κανονικά.
Τελευταία διάβαζα ότι η καγκελάριος Μέρκελ μιλώντας ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ανάμεσα σ’ άλλα είπε αναφερόμενη στην Ελλάδα : «…Δεν είναι δυνατόν τα μέσα μαζικής μεταφοράς να μην μπορούν να εισπράξουν τα κόμιστρα και οι φορολογικές

υπηρεσίες να μην μπορούν να εισπράξουν τα έσοδα σε ένα κράτος που είναι υδροκέφαλο.» (www.unitedreporters.gr, 7/11/2012).
Και φυσικά, τα λέει στη πεθερά για να τ’ ακούσει η νύφη.
Βέβαια, τέτοιοι, και χειρότεροι ακόμα χαρακτηρισμοί, είναι πια ένα σύνηθες γεγονός, τόσο, ώστε όταν δεν ακούγονται, να μας φαίνεται κάπως.
Για ποιο πράγμα διαμαρτύρεται η Γερμανίδα καγκελάριος;
Για το θέμα της αναποτελεσματικότητας της ελληνικής κυβέρνησης.
Ας δούμε λίγο το θέμα αυτό.
Θα καταλήξω στο τι θέλω να πω, ξεκινώντας από τη προσωπική εμπειρία μου.
Σε κάποιο στάδιο του επαγγελματικού μου βίου, τόφερε έτσι η συγκυρία ώστε να ασχοληθώ στην επιχείρηση (Τράπεζα) που εργαζόμουν, με αυτό που λέγεται «στρατηγικός σχεδιασμός.
Όταν λοιπόν είχαμε να ασχοληθούμε με τη κατάρτιση ενός «στρατηγικού σχεδίου», η δουλειά μας περιλάμβανε πολλά πράγματα, που είχαν να κάνουν με αριθμούς, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΞΙΣΟΥ ΠΟΛΛΑ, που είχαν να κάνουν με τις λεγόμενες «ποιοτικές παραμέτρους».
Μια από αυτές τις «ποιοτικές παραμέτρους», ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΕΤΡΩΝ, ΠΟΙΟΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΏΝ, Η ΜΑΜΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ή ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ, είναι αυτό που λέμε «Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ», σε όλο το πλάτος και βάθος της ιεραρχίας του οργανισμού.
Το πρώτο πράγμα που εκείνη τη στιγμή μας απασχολούσε, ήταν ποιο ήταν το διαθέσιμο απόθεμα ανθρωπίνου δυναμικού, από άποψη όχι μόνο και όχι κυρίως ποσοτική, ΜΑ ΑΠΟ ΚΥΡΙΩΣ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ. Από το επίπεδο της ηγετικής ομάδας της Τράπεζας, ως το τελευταίο στέλεχος στο τελευταίο Κατάστημα της Τράπεζας.
Ένα επιχειρησιακό σχέδιο είναι ρεαλιστικό, εκτός των άλλων, και σε σχέση με το προσωπικό, τις ικανότητες και δεξιότητές του, σε όλη τη κλίμακα της ιεραρχίας που θα κληθεί να το υλοποιήσει.
Πρέπει να υπάρχει συμβατότητα μεταξύ απαιτήσεων στόχων και ικανοτήτων και δεξιοτήτων του ανθρωπίνου δυναμικού.
Η σημασία του να θέτεις, κατά τα ανωτέρω, στόχους λιγότερο ηχηρούς, λιγότερο φιλόδοξους, αλλά «γήινους», συχνά, επιτύγχαναν πολύ περισσότερο και πολύ περισσότερα από άλλους, που θέτουν στόχους φιλόδοξους μεν, αλλά, ασύμβατους προς τις ικανότητες όσων καλούνται να τους υλοποιήσουν, έστω και αν είναι κατά τα υπόλοιπα σωστοί καθ’ αυτοί, πόσο μάλλον αν δεν είναι.
Φυσικά, με τα παραπάνω, δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας.
Ερχόμαστε τώρα στο Μνημόνιο, πριν έρθουμε στις δηλώσεις Μέρκελ.
Τι είναι το Μνημόνιο;
Ένα σχέδιο.
Κι όχι απλά ένα όποιο σχέδιο.
Είναι ένα σχέδιο ΥΠΕΡΦΙΛΟΔΟΞΟ, ΤΟΣΟ ΥΠΕΡΦΙΛΟΔΟΞΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΥΛΟΠΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ (ΞΕΝΟΥΣ) ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΣ ΤΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΠΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.
Το ερώτημα που ήδη θέσαμε παραπάνω, το θέτουμε λοιπόν κι εδώ : είναι συμβατοί οι στόχοι του μνημονίου αυτού, με τις ικανότητες και δεξιότητες της εδώ, της ντόπιας ηγετικής ομάδας και της κρατικής γραφειοκρατίας στην οποία στηρίζεται για την εφαρμογή του;
Εγώ λέω όχι, αλλά για άλλον λόγο απ’ αυτόν που εννοεί η Γερμανίδα καγκελάριος : διότι θεωρώ τους στόχους τού Μνημονίου ως μη ρεαλιστικούς ΕΝΔΟΓΕΝΩΣ, δηλαδή, ΤΟΣΟ ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΣΗ ΤΟΥΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΆ ΤΙΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ, ΑΤΕΛΕΙΣ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΟΥ ΜΙΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.
Ακόμα κι αν είχαμε μια ομάδα από πέντε ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ νομπελίστες οικονομολόγους (αν υπήρχαν), για την υποστήριξή του, ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΚΤΙΜΩ ΟΤΙ Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΜΟΙΩΣ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΗ.
Πόσο τώρα μάλλον, όταν το πολιτικό μας σύστημα εξουσίας κατηγορείται τόσο ωμά, όπως στη παραπάνω δήλωση της κυρίας Μέρκελ, που φαίνεται να αμφισβητεί την ικανότητά του ακόμα και να συλλέξει το αντίτιμο από τους τζαμπατζήδες στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Βέβαια οι μνημονιακοί, επιμένουν ότι το μνημόνιο είναι ένα σχέδιο επώδυνο μεν πλην ρεαλιστικό.
Αν αυτό ισχύει, τόσο το χειρότερο για τη φήμη τους ως «ικανών» μάνατζερ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΗΓΕΤΩΝ.
Διότι αυτό σημαίνει, ότι : κρινόμενο ΕΚ ΤΟΥ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ, και με δεδομένη την αντίληψη των ίδιων των μνημονιακών πολιτικών ηγεσιών εδώ στην Ελλάδα, ότι είναι ρεαλιστικό, τότε δεν απομένει άλλη ερμηνεία, ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, από το ότι η αποτυχία του, οφείλεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΑΝΑΓΚΑΙΩΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ!
Όμως, τούτη η παραδοχή (παραδόξως, με ότι θα πω αμέσως τώρα, τους απαλλάσσω απ’ τη παραπάνω αυτο-μομφή), ΚΑΙ ΠΑΛΙ σημαίνει ότι το σχέδιο πάσχει κατά το ότι, δεν έλαβε υπόψη του τις πραγματικές ικανότητες και δεξιότητες των ανθρώπων που επρόκειτο να το υλοποιήσουν και επομένως, καταλήγουμε ξανά στο ότι δεν είναι ρεαλιστικό, αλλά για άλλον πλέον λόγο : το λόγο ότι οι στόχοι μεν είναι σωστοί (υπενθυμίζω ότι υιοθετώ την άποψη των μνημονιακών), πλην όμως ΑΣΥΜΒΑΤΟΙ προς τις ικανότητες και δεξιότητες αυτών που καλούνται να τους υλοποιήσουν, πράγμα που βαρύνει ως ευθύνη πρωτίστως τους σχεδιαστές και όχι τους εκτελεστές του σχεδίου. (Οι τελευταίοι, απλά, αγνοούν, με το να υποστηρίζουν τη ρεαλιστικότητα του μνημονίου, ότι ευθύνονται άλλοι για τη δική τους αναποτελεσματικότητα, επειδή τους αναθέτουν έργο υπέρτερο των δικών τους ικανοτήτων!!!!!)
Ο νυν υπουργός οικονομικών, κύριος Στουρνάρας, μιλώντας προ ημερών στη Βουλή, και απαντώντας στον Αλέξη Τσίπρα που τον χαρακτήρισε «καλό μαθητή» (στη Τρόϊκα), απάντησε : «Ακολουθώ την πολιτική ενός ρεαλιστή που έχει αίσθηση της κατάστασης και δεν είμαι αιθεροβάμων». Ο κ. υπουργός, παρόλα αυτά, θα ήταν καλό να απαντήσει, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΕΙ ΣΤΑΘΕΡΑ 2,5 ΤΩΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ, γιατί οι προβλέψεις του εκτροχιάζονται ΣΥΝΕΧΩΣ η μία μετά την άλλη, και κυρίως, αν υπάρχουν ασυμβατότητες μεταξύ στόχων (εφόσον τους θεωρεί «ρεαλιστικούς») και των ανθρώπων που καλούνται να το εφαρμόσουν, ξεκινώντας ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.
Και θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο ο κύριος υπουργός να μας μεταφέρει, ΑΠΟ ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, (εμπειρία που διαθέτει, απ’ ό,τι βλέπω διαβάζοντας το βιογραφικό του), πώς ο ίδιος καθόριζε στόχους και πώς τους υλοποιούσε, όταν ήταν π.χ. πρόεδρος σε τράπεζα. Ποια ήταν η φιλοσοφία του στο θέμα αυτό, δηλαδή της κατάρτισης ενός ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥ σχεδίου; Πώς στοχοθετούσε; Πώς «πάντρευε» τη φιλοδοξία ενός στόχου με την πραγματικότητα του «ανθρώπινου παράγοντα» που είχε στη διάθεσή του;
Τελειώνω :
Η απάντηση στην κατηγορία της κυρίας Μέρκελ, για να επανέλθω από εκεί που ξεκίνησα, ως ευκόλως προκύπτουσα, αφήνεται ως ένα είδος case study προς προβληματισμό και άσκηση στον αναγνώστη….
Πάντως, ένα σημείο που πρέπει ν’ απασχολήσει όσους ασχοληθούν με το παραπάνω case study, είναι : αν η κυρία Μέρκελ και οι άλλοι δανειστές, ΔΕΝ πιστεύουν στις ικανότητες του εδώ πολιτικού συστήματος εξουσίας ότι είναι σε θέση να φέρει σε πέρας τέτοιους φιλόδοξους στόχους, τότε γιατί τους θέτει αυτούς τους στόχους, και δεν προτιμά άλλους στόχους, λιγότερο φιλόδοξους, αλλά ΟΝΤΩΣ πιο ρεαλιστικούς;
Και κάτι ακόμα : καλά, αυτή η διαβόητη task force, που διαβιοί εν Ελλάδι, δεν έχει καμιά πρόταση πώς μπορεί να λυθεί το πρόβλημα με τους τζαμπατζήδες στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ώστε στη συνέχεια, να καταπιαστούμε με το αμέσως επόμενο κατά σειρά σπουδαιότητας πρόβλημα;
Κι αυτό, αφήνεται, αν και λιγότερο ευκόλως εννοούμενο, ως ένα είδος case study προς προβληματισμό και άσκηση….
Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις