ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ

Γράφει: Λευτέρης Γκίνης

Υπάρχει μεγάλος αγώνας δηλώσεων και απόψεων στον Ελληνικό χώρο αλλά και στον Ευρωπαϊκό, για την κατάσταση της Ελλάδας, την οικονομική αλλά και την διοικητική.

Οι Ευρωπαΐοι διατείνονται ότι δεν δίνουν άλλα χρήματα αν δεν γίνουν αλλαγές, και η Ελλάδα από την πλευρά της διατείνεται ότι δεν κάνουμε άλλες αλλαγές και δώστε μας χρήματα.

Τι από όλα αυτά είναι αλήθεια τελικά?

Ποιος έχει από τους δύο δίκιο?

Μήπως όλοι τρελάθηκαν?

Ας κάνουμε μία μικρή διαδρομή στην σημερινή Ελληνική κοινωνία, στην παραγωγική βάση της στην καθημερινότητά της, αλλά και στην λειτουργία του δημόσιου τομέα της, δηλαδή στον τρόπο διαχείρισης του κράτους και των υπηρεσιών των προσφερόμενων στον πολίτη.

Η κακή αντίληψη δημόσιας διοίκησης που είχαμε πρίν τον 2ο ΠΠ και η οποία πέρασε και ανδρώθηκε στις επόμενες γενιές, έφερε αντίστοιχα μία πολύ κακή διαχείριση και στον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή στην παραγωγική βάση της χώρας.

Η χειρόγραφη διαχείριση, και εννοώ όλο το φάσμα της δημόσιας διοίκησης και οικονομικό αλλά και διοικητικό, είχε σαν αποτέλεσμα την διείσδυση πρακτικών οι οποίες δεν προεβλέποντο από κανένα κανονισμό ή και νόμο ή και εγκύκλιο.

Η οιαδήποτε ενέργεια εισήγετο μέσα στο δημόσιο και στις καθημερινές του διαδικασίες, πολύ μικρές σε μέγεθος, αλλά και γενικότερα μικρή σε επίδραση στην όλη λειτουργία του, είχε σαν αποτέλεσμα στο σύνολο να αποπροσανατολίζει και να στρέφει την ουσία των διοικητικών πράξεων μακράν της πραγματικότητας, αν δεχτούμε ότι η πραγματικότης ήταν η εξυπηρέτηση του πολίτη εντός συγκεκριμένων νομοθετημένων πλαισίων.

Αυτή η πρακτική, σε βάθος χρόνου, μετάλλασε την φύση και την έννοια της ύπαρξης της δημόσιας διοίκησης, σε τέτοιο σημείο ώστε να γίνεται, η νοοτροπία, στοιχείο αντιγραφής από την ιδιωτική πρωτοβουλία, δηλαδή από την παραγωγική βάση.

Με την πάροδο των ετών φτάσαμε σε σημείο ώστε, ενώ όλος ο προηγμένος κόσμος να κινείται σε μοντέρνους και παραγωγικούς ρυθμούς ανάπτυξης, και αυτό διότι είχαν εισάγει στην δημόσια διοίκηση σύγχρονες και μοντέρνες μεθόδους διαχείρισης, οι οποίες βοηθούσαν σε πολύ μεγάλο βαθμό την παραγωγική βάση. Και όχι μόνον αυτό, με το παράδειγμά της (η δημόσια διοίκηση) πίεζε θετικά στην αναβάθμιση και βελτίωση της διαχείρισης της ίδιας της παραγωγικής βάσης δηλαδή του ιδιωτικού τομέα.

Στην Ελλάδα να έχουμε ακόμα στην χειρόγραφη – χειροκίνητη διαδικασία διαχείρισης με όλα τα προαναφερθέντα προβλήματα.

Και ερχόμαστε σήμερα στις στρογγυλές τράπεζες συζητήσεων να ισχυριστούμε ότι έχουμε κάνει αλλαγές και δεν μπορούμε να κάνουμε άλλες.

Βέβαια όλα αυτά τα γράφω, έχοντας δεδομένο την καλή πίστη συζήτησης από πλευράς των λοιπών συνδαιτυμόνων, σε διαφορετική περίπτωση δεν τίθεται θέμα συζήτησης.

Για να λειτουργήσει ο ιδιωτικός τομέας και να υπάρχει μία ζωντανή αγορά, μέσα από την οποία θα μπορούσαμε να έχουμε και οικονομικά οφέλη, το πρώτο που θα έπρεπε να γίνει είναι η δημόσια διοίκηση να έχει εκμοντερνιστεί, να έχει μηχανογραφηθεί και να είναι σε θέση να προσφέρει υψηλής αξίας υπηρεσίες προς τους πολίτες αλλά και προς τον ιδιωτικό τομέα.

Πρέπει, σε κάθε δυνατή περίπτωση, να αποβάλει την δικτατορικής νοοτροπίας συμπεριφορά, και να έρθει αρωγός στις προσπάθειες του ιδιωτικού τομέα για ανάπτυξη.

Ας δούμε ένα παράδειγμα, υπάρχει ένας φόρος που λέγεται ΦΠΑ δηλαδή Φόρος Προστιθέμενης Αξίας, αυτός ο φόρος για να εισπραχθεί έπρεπε να γίνουν ριζικές αλλαγές στο σύστημα φορολόγησης και φοροείσπραξης, έτσι ώστε ο δημόσιος τομέας, και συγκεκριμένα το Υπουργείο Οικονομικών, να έχει τον πλήρη έλεγχο στην επιβολή και την είσπραξη.

Τούτο όμως δεν έγινε την εποχή που έπρεπε, με αποτέλεσμα να ρίξουν την ευθύνη για την επιβολή και την είσπραξη στις πλάτες της παραγωγικής βάσης, δηλαδή στις πλάτες του ιδιωτικού τομέα.

Μία απόφαση η οποία δεν έμελε να έχει μέλλον ,όπως και δεν είχε, και όχι μόνον αυτό αλλά δημιούργησε πολλαπλά προβλήματα, κοινωνικά και οικονομικά.

Σήμερα γίνεται μία προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, με μικρά και δειλά βήματα.

Η κακή δημόσια διαχείριση δεν περιορίζεται μόνον στην οικονομία, από όπου και το παράδειγμα, αλλά περνά σε όλο το μήκος και το πλάτος της κοινωνικής ζωής της χώρας, προκαλώντας μία μεγάλη σάπια τρύπα την οποία κάποιοι κύκλοι δεν θέλουν να κλίσουν.

Ο κακός τρόπος διαχείρισης της δημόσιας διοίκησης αποτελεί την βασική τροχοπέδη για την υστέρηση των δημοσίων εσόδων αλλά και τροχοπέδη για την θετική ανάπτυξη του δημόσιου τομέα.

Η χώρα μας θέλει έσοδα, για να τα έχει δεν μπορεί να στρέφεται διαρκώς σε δανεισμό, δηλαδή στην ολέθρια και καταστρεπτική πολιτική των εύκολων εσόδων.

Για να έχει τα απαιτούμενα έσοδα θα πρέπει να στραφεί στην εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, για να γίνει αυτό θα πρέπει, κατά κύριο λόγο, να βελτιώσει και να εκσυγχρονίσει την λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, με θάρρος και ταχύτητα, τα εργαλεία τα έχει, ας κάνει την σωστή κίνηση.

Και εν κατακλείδι θα επαναλάβω.

Εκσυγχρονισμός Δημόσιας διοίκησης.

Τερματισμός δανειοληψίας.

Ελαχιστοποίηση της υπερφορολόγησης της παραγωγικής βάσης.

Επένδυση στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις