Βασίλης Δημ. Χασιώτης : Δεν Ξεχνώ…

Στη Χώρα των Χρυσόψαρων, στη Χώρα της Εθνικής Αμνησίας, εκείνο που βασιλεύει είναι η Εθνική Λήθη. Εξ ου και η θαυμαστή Επανάληψη των Ίδιων Εθνικών Λαθών και των ίδιων Εθνικών Εγκλημάτων. Κάτι που πολύ βολεύει την Εθνική Αθλιότητα και των ενεργούμενών της, που πάνω στην Εθνική Λήθη, στην Εθνική Αμνησία, χτίζει την Εξουσία της, χτίζει τη περιουσία της, τα τεράστια εισοδήματά της και τη καριέρα της, όλα Λεία της Μεγάλης Εθνικής Λεηλασίας Ψυχών και Περιουσιών.

Παρόλα αυτά, πρέπει να πασχίσουμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε Χρυσόψαρα. Και η απόδειξη γίνεται όταν τίθενται τα Σημαντικά (Ζωτικά) Ερωτήματα, δηλαδή, τα Ερωτήματα που επιχειρούν να προκαλέσουν τις Μεγάλες (Ζωτικές) Απαντήσεις για ό,τι υποστηρίζει ή απειλεί την ίδια την αντίληψή μας που έχουμε για τη Ζωή μας, για την Κοινωνία μας, για την Πατρίδα μας, για την ίδια μας την Ύπαρξη και εν τέλει, πέρα από την αντίληψή μας, για ό,τι όντως μας συμβαίνει καθημερινά σε σχέση με τα ζητήματα αυτά και πως τοποθετούμαστε σ’ αυτό το γίγνεσθαι. 

Εν όψει λοιπόν των επικείμενων πολλαπλών εκλογών, (ευρωεκλογών, τοπικών και εθνικών), αν δεν θέλουμε ως Λαός να καταταχθούμε στη κατηγορία των Χρυσόψαρων, οφείλουμε την Εθνική μας Μνήμη, ατομική και συλλογική, να την έχουμε μονίμως εν Εγρηγόρσει και να διαψεύδουμε συνεχώς όσους ισχυρίζονται ότι ως έθνος, βρισκόμαστε μονίμως εν Εθνική Υπνώσει. Τουλάχιστον, αν τούτο το τελευταίο, ιστορικά φαίνεται να μην διαψεύδεται πάντα, οφείλουμε τουλάχιστον να μην επιτρέπουμε να επαληθεύεται στις περιπτώσεις εκείνες που Μεγάλα Εθνικά Εγκλήματα χάραξαν ανεξίτηλα το Σώμα της Πατρίδας, του Έθνους, του Λαού, της Εθνικής μας Αξιοπρέπειας, της Εθνικής μας Κυριαρχίας, της Εθνικής (δημόσια και ιδιωτικής) Περιουσίας.

Και τον Μάιο του 2010, συνέβη ένα τέτοιο Εθνικό Έγκλημα, το οποίο όντας ατιμώρητο, επέτρεψε και επιτρέπει την επιβίωση των συνεπειών του. 

Γιατί φτάσαμε στα Μνημόνια τον Σωτήριο Μήνα Μάιο του σωτήριου έτους 2010; ΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΟ 2010 ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;

Ιδού το Σημαντικό Ερώτημα που δεν τέθηκε ποτέ. Στη θέση του, η Αθλιότητα εξαπέλυσε Ύβρεις κατά του Λαού, και προπαγάνδισε τη Συλλογική Ευθύνη.

Αναφέρομαι στο Εθνικό Έγκλημα του Μαΐου του 2010, που έβαλε τη Χώρα στην περιπέτεια των Μνημονίων, μια περιπέτεια, που νομοθετικά πλέον, εκτείνεται ίσαμε το 2060 τουλάχιστον, αν όλα πάνε καλά. (Χρησιμοποιώ τον ενικό υπό την έννοια της επιτομής πλήθους άλλων επιμέρους Εθνικών Εγκλημάτων, που όμως, δεν αποτελούν παρά εκφάνσεις του ίδιου γεγονότος, δηλαδή, της υπαγωγής της χώρας υπό το καθεστώς των Μνημονίων).

Από μόνο του το παραπάνω Ερώτημα απαιτεί ολάκερη διατριβή, κάτι που ξεφεύγει του ενδιαφέροντος του παρόντος άρθρου.

Έτσι :

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να θυσιάσουν το ένα τέταρτο με ένα πέμπτο του ΑΕΠ της, δηλαδή, από το 2010 έως σήμερα, για εκείνα τα 36 δις ευρώ έπρεπε να θυσιαστεί ΑΕΠ περίπου 380 δις ευρώ αθροιστικά. (Παίρνοντας το άθροισμα των διαφορών του ΑΕΠ (τρέχουσες τιμές) κάθε έτους από το 2010 έως το 2018 εν σχέσει με το 2009 – ο υπολογισμός είναι κατά προσέγγιση). 

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, ο τρόπος υπολογισμού του ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού να αλλάξει για πρώτη φορά και να διπλασιάσει ουσιαστικά το έλλειμμα στο 15% για να μας «πετάξει» έξω από τις αγορές, βάζοντας στο χρέος της γενικής κυβέρνησης και το χρέος του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ούτε ερωτώ για το αυθόρμητον της κρίσεως ηθικής που κατέλαβε την τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως προς το ζήτημα αυτό, ούτε για το τι θα συνέβαινε αν καθυστερούσε λίγο την ηθική αυτή έκρηξη, ούτε γιατί το ζήτημα του χρέους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, γνωστού όντος τοις πάσι, αναφέρομαι στις Βρυξέλλες και τους Διεθνείς Οίκους Αξιολόγησης, εν τούτοις, δεν είχαν σταθεί μέχρι τότε εμπόδιο στην απρόσκοπτη συνεργασία μας με τις αγορές. 

Δεν ερωτώ γιατί, μόλις το έλλειμμα του προϋπολογισμού (2009) κατέστη διαχειρίσιμο (έχοντας καταστεί οριακά έστω θετικό κατά το 2014), τότε, δεν ήρθη το «απαγορευτικό» προς τις αγορές, όταν παράλληλα, το δημόσιο χρέος, μη έχοντας βέβαια καμία σχέση με το 2009, εν τούτοις, ήταν μικρότερο εκείνου που διαμορφώθηκε στη συνέχεια τουλάχιστον κατά δέκα μονάδες. 

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, ένα δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ (και 125% μετά το μαγείρεμα του δημοσίου ελλείμματος), προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», προκειμένου να θεωρηθεί «βιώσιμο», να εκτιναχτεί πάνω από το 180% (δηλαδή σήμερα και έπεται συνέχεια), προκειμένου οι «αγορές» να μας ξαναδεχτούν στις αγκάλες τους, πράγμα που αρνήθηκαν να κάνουν όταν το χρέος ήταν 115% (125% αν προτιμάτε) κατά την υπαγωγή μας στα Μνημόνια.  

Δεν ερωτώ γιατί άλλες χώρες, τότε το 2009, οι οποίες είχαν -για τα δικά τους δεδομένα και όχι μόνο- επίσης θηριώδη ελλείμματα, ενώ ορισμένες εξ αυτών φλέρταραν με το (πειραγμένο επί τα χείρω) ελληνικό έλλειμμα (η Ιρλανδία), εν τούτοις, είτε δεν «αποβλήθηκαν» των αγορών, είτε ουδέποτε αντιμετωπίστηκαν με την παγκοσμίων διαστάσεων επιχείρηση πρωτίστως ηθικής απαξίωσης (που είχε πάντως και τον οικονομικό της αντίκτυπο) της Ελλάδας και των Ελλήνων καθαυτών και όχι με βάση αυστηρά οικονομικές προσεγγίσεις του ελληνικού προβλήματος.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να υποθηκεύσουν για έναν αιώνα το σύνολο των υπαρκτών και δυνητικών εθνικών πλουτοπαραγωγικών πόρων, ύψους, ασφαλώς όχι δισεκατομμυρίων μα τρισεκατομμυρίων ευρώ.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να λεηλατηθούν εισοδήματα εκ μισθών και συντάξεων, αλλά και εκ κερδών κυρίως του μικρομεσαίου επιχειρηματικού ιστού, ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ εξέλιξη που οδήγησε στην καταστροφή της ιδιωτικής και δημόσιας οικονομίας.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», σε τι εξυπηρετεί τα φορολογικά βάρη των άνω φτωχοποιημένων Ελλήνων να καταστούν έτι βαρύτερα από ό,τι ήταν την προ της πτωχεύσεώς τους εποχή, καθόλη τη διάρκεια της Μνημονιακής Περιόδου.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να καταστούν εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες και εγγυητές υπερήμεροι οφειλέτες προς τις τράπεζες για δάνεια που έλαβαν από αυτές (στεγαστικά, καταναλωτικά κ.λπ.) καταστρέφοντας παράλληλα έτι περαιτέρω και τις ίδιες τις τράπεζες με την εκτίναξη των κόκκινων δανείων τους, (αναμφίβολα προϊόν της άφρονος πολιτικής τους κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, -σε καμία όμως περίπτωση δεν αποτελούσε καθαρά ελληνικό φαινόμενο, αντίθετα μάλιστα -ελληνικό φαινόμενο αποτέλεσε ο τρόπος διάσωσής τους), ξεπερνώντας τα 80 δις ευρώ σήμερα (αφού είχαν υπερβεί και τα 100 δις ευρώ (ποσοστό που κυμαίνονταν ανάμεσα στο 46% και 49% των συνολικών δανείων) την περίοδο 2015-Ιιούνιος 2017), όταν τον Μάρτιο του 2010, ήταν περίπου 28 δις ευρώ ή 10,2% των συνολικών δανείων του τραπεζικού συστήματος.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να καταστεί ο μισός ελληνικός πληθυσμός υπερήμερος οφειλέτης της εφορίας και των ασφαλιστικών Ταμείων και να επικρέμεται επί της κεφαλής του η απώλεια της προσωπικής του περιουσίας λόγω αυτών των οφειλών.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να διαλυθεί το Κοινωνικό Κράτος (αυτό εν πάση περιπτώσει που είχαμε και που ανέβηκε στην εκτίμησή μας μονάχα όταν αντιληφθήκαμε ότι ακόμα και ένα κακό Κοινωνικό Κράτος είναι προτιμότερο από το Κανένα -ή, περίπου Κανένα- Κοινωνικό Κράτος).

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να λεηλατηθούν στην κυριολεξία οι πόροι και τα αποθέματα των Ασφαλιστικών Ταμείων της Χώρας αλλά και άλλων δημοσίου ενδιαφέροντος Οργανισμών, Ιδρυμάτων, κ.λπ.

Δεν ερωτώ ποιο υπέρτατο Εθνικό Συμφέρον -και κυρίως γιατί- επέβαλε να μετατραπεί το δημόσιο χρέος προς ιδιώτες σε δημόσιο χρέος διακρατικό και την υπαγωγή του από το ελληνικό στο αγγλικό δίκαιο.

Δεν ερωτώ γιατί τα «λάθη» που διαπίστωνε και η ίδια η Τρόικα στις Μνημονιακές πολιτικές που μας επέβαλε δεν τα διόρθωνε αλλά αντίθετα επέμενε σε αυτά όταν δεν τα έκανε χειρότερα, ούτε ερωτώ από πότε και βάσει ποίου κανόνος Δικαίου δεν ευθύνεται η Τρόικα τουλάχιστον για τα λάθη αυτά.

Δεν ερωτώ ούτε για την αιφνίδια σιωπή που επεβλήθη στο ζήτημα των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Δεν ερωτώ ούτε για τις γενναιόδωρες απαλλαγές εισφορών και φόρων προς συγκεκριμένες επιχειρηματικές κατευθύνσεις μεσούσης της Κρίσης, όταν για κλάσμα αυτών των ποσών, περικόπτονταν μισθοί και συντάξεις επειδή έλλειπαν από το δημόσιο Ταμείο τα ποσά αυτά.

Δεν ερωτώ ούτε για τις γενναιόδωρες αποποιήσεις απαιτήσεων (ή διεκδίκησής τους έστω) εκ μέρους του Ελληνικού Κράτους, για αποδεδειγμένες περιπτώσεις μιζών εκ μέρους γνωστών μεγάλων επιχειρήσεων (λέγε με ΖΗΜΕΝΣ), ύψους δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσά που θα αρκούσαν για να καλύψουν μέρος των ζημιών των Ασφαλιστικών Ταμείων ή άλλων αναγκών.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», να εξευτελισθούν στην κυριολεξία αυτοί καθαυτοί οι Πολιτειακοί Θεσμοί της Χώρας μέσω του εξευτελισμού που επεβλήθη από την Τρόικα και το διάδοχό της σχήμα στην ίδια την λειτουργία τους, που ισοδυναμούσε με κατάργηση της Εθνικής μας Κυριαρχίας και Ανεξαρτησίας.

Δεν ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», ουσιαστικώς να καταργηθεί όχι μονάχα το Σύνταγμα στις πλέον βασικές του πρόνοιες για τα Ανθρώπινα, Κοινωνικά, Πολιτικά και Οικονομικά Δικαιώματα του Λαού αλλά και του ίδιου του Ελληνικού Κράτους, μα να καταργηθεί και η ίδια η Δικαστική εξουσία, της οποίας τις αποφάσεις που ανακηρύσσουν ως παράνομους διάφορους μνημονιακούς νόμους, προκλητικά αγνοούν οι ελληνικές Κυβερνήσεις και αρνούνται να εφαρμόσουν.

Ούτε ερωτώ γιατί έπρεπε, για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δις ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2010, προκειμένου η Χώρα και ο Λαός της να «σωθούν», και αφού συντελέστηκαν τέτοιας έκτασης οικονομική καταστροφή, τότε και μονάχα τότε τούτη η Χώρα και η οικονομία της, «αίφνης» ξανάγινε «αξιόχρεη» ώστε να επιστρέφει σιγά-σιγά στις αγορές.

Δεν ερωτώ δηλαδή : «Γιατί τώρα στις αγορές;», όσο αυτονόητη και αν είναι η απάντηση, και με την ευκαιρία ας την δώσω : Διότι ό,τι ήθελαν να λεηλατήσουν οι «σωτήρες» μας, το λεηλάτησαν και ό,τι απέμεινε ως προοπτική μελλοντικής λεηλασίας θεσμοθετήθηκε να ισχύει και λειτουργεί για τις επόμενες γενιές υπέρ των Δανειστών. Αυτό που ποτέ δεν έγινε αντικείμενο συζήτησης στην Ελλάδα είναι τούτο : Αν η ανωτέρω παρατήρηση είναι σωστή, τότε, σε μια δύσκολη στιγμή ταμιακής φύσεως όπως το 2010 (αλλά με ένα δημόσιο χρέος που δεν έχει καμιά σχέση μ’ εκείνο του 2009), μπορεί κάποιος να εξηγήσει, πρακτικά, στη λογική που τόσο συχνά η Γερμανίδα καγκελάριος μας έχει υπενθυμίσει στο παρελθόν, τη λογική του δούναι και λαβείν (σε σώζω, αν έχεις να πληρώσεις για τη σωτηρία σου -πάντα υπερτοκογλυφικά), γιατί πλέον σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο το Βερολίνο (και η ελεγχόμενη απ’ αυτό Ευρωζώνη) θα σπεύσουν να μας συνδράμουν αντί να μας αφήσουν στην τύχη μας, αφού, ό,τι υποτίθεται ότι αποτελεί εθνικό πλούτο που θα μπορούσε να ενεχυριαστεί έχει πλέον περιέλθει στη δικαιοδοσία των Δανειστών μας;

Ούτε ερωτώ ποιες είναι οι παραπάνω «αγορές» και γιατί οι διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης, ακόμα και λίγο πριν το 2010, μας αξιολογούσαν με «άριστα» ή «λίαν καλώς», όχι για λίγα μα για μια μεγάλη σειρά ετών.

Ούτε θα θέσω το ερώτημα αν έχει περάσει απ’ το μυαλό κάποιων, ότι η υποχρέωση της Χώρας να διατηρεί ΔΙΑΡΚΩΣ πλεονάσματα έως το 2060, όχι 2,5% ή 2%, μα, ούτε και 0,01%, πρακτικά , αυτό είναι ΑΔΥΝΑΤΟ, και ό,τι κλειδώνει αυτή η υποχρέωση είναι η βεβαιότητα του ραντεβού μας με το επόμενο Μνημόνιο και, το πιο πιθανό, τα επόμενα Μνημόνια.

Ούτε θα θέσω το ερώτημα τι είδους οικονομική ανάπτυξη μπορεί να προσδοκά μια Χώρα, η Πατρίδα μας εν προκειμένω, όταν προηγούμενα έχει φροντίσει να συναινέσει στο να περάσουν υπό ξένο έλεγχο το τραπεζικό σύστημα, ακόμα δε και αυτά τα δημόσια έσοδα, ενώ δεν θα μπορεί να επιβάλλει κανενός είδους πολιτική με την οποιαδήποτε οικονομική επίπτωση χωρίς προηγούμενα να έχει την συγκατάθεση των Δανειστών, ακόμα και πολιτικές μα εντελώς ανακουφιστικό (θα έλεγα «φιλάνθρωπο») περιεχόμενο, όπως τον αριθμό των δόσεων όσων έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές στο Δημόσιο.

Ούτε θα θέσω την πονηράν ερώτησιν γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, δηλαδή το Βερολίνο, επέβαλαν (επέβαλε) την παρουσία του ΔΝΤ στην «διάσωση» της Ελλάδας. Κάθε μη ανόητος γνωρίζει πως το ΔΝΤ για καμία τεχνογνωσία δεν είναι περιώνυμο εκτός από το ότι έχει ένα πλεονέκτημα που κανένα Δημοκρατικό Κράτος δεν διαθέτει : Το να επιβάλλει νεοφιλελεύθερες πολιτικές αντίθετες σε κάθε έννοια Διεθνούς και Εθνικού Δικαίου χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Αυτή ακριβώς η έλλειψη υποχρέωσης λογοδοσίας είναι που επέβαλε την παρουσία του εντός Ελλάδας και μέσω αυτής στην Ευρωζώνη, προσόν το οποίο πολύ εκτίμησε η Κυβέρνηση της Γερμανίας. (Ας σημειωθεί ότι τα αποδιδόμενα στο ΔΝΤ «λάθη» είναι εξίσου περιώνυμα – «αποδιδόμενα»,  διότι μόνο λάθη δεν είναι, αφού το ΔΝΤ είναι, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ένας ατζέντης προώθησης των πολιτικών της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, όσο παράνομες ή καταστροφικές και αν είναι για τους λαούς στους οποίους επιβάλλονται).

Όχι, τίποτα από τα ανωτέρω δεν θα ερωτήσω, παρόλο που το κάθε ερώτημα ανωτέρω, παραπέμπει σε ένα αυτοτελές Εθνικό Έγκλημα το οποίο πρέπει ως τέτοιο να διερευνηθεί. Άλλωστε, ο κατάλογος είναι εντελώς ενδεικτικός.

Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω να ερωτήσω, σε όλους εκείνους που σήμερα ζητούν τη ψήφο μου για τις επικείμενες εκλογές και που είναι οι ίδιοι (ανεξάρτητα αν ανήκουν στο τότε κυβερνόν κόμμα [ΠΑΣΟΚ] ή σήμερα στεγάζονται σε άλλα κόμματα), που τον Μάρτιο του 2010 είχαν πάρει την πρωτοβουλία (ως Κυβέρνηση ή ως μέλη του Κοινοβουλίου που είχαν ψηφίσει Μνημόνια), να βάλουν τη Χώρα στην Μνημονιακή μέγγενη, είναι τούτο : 

Ποιο υπέρτατο εθνικό συμφέρον, επέβαλε να μην γίνει ποτέ η έρευνα για το πώς φτάσαμε στο 2010 αλλά και το τι και γιατί ακολούθησε έκτοτε. 

Και λέγοντας «έρευνα», εννοώ ΕΡΕΥΝΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΩΝ -ΟΧΙ ΜΟΝΑΧΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ- (ΠΟΙΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΤΙΚΩΝ).

Εννοώ έρευνα που θα πιάσει τον μίτο από την αρχή και όχι από το τέλος ή την μέση.

Εννοώ έρευνα που έχοντας ως βάση εκκίνησης μια χρονική περίοδο που γενικά μπορεί να θεωρηθεί ως «ανεκτή» τόσο από άποψη δημοσίου χρέους όσο και ελλειμμάτων, θα ακολουθεί το κάθε ευρώ που επηρέαζε το δημόσιο χρέος, και κατά το μέρος που το αφορά τον κρατικό προϋπολογισμό, ώστε να διαπιστώσουμε σε ποιες τσέπες ή ταμεία (κρατικά ή μη) κατέληγαν.

Εννοώ έρευνα ως ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ενός Κράτους που θέλει να λέγεται Κράτος Δικαίου, κατά την Δυτική έννοια του όρου, ενός Κράτους που εννοεί το Έγκλημα να το διώκει και να το πατάσσει, και όχι να το υποθάλπει.

Εννοώ την Κάθαρση, ώστε η Χώρα και ο Λαός να μπορέσουν να σχεδιάσουν ένα καινούργιο Ξεκίνημα, μια νέα Αρχή, ώστε πράγματι η Κρίση να έχει μεταβληθεί σε μια Εθνική Μεγάλη Ευκαιρία, και καμία Ευκαιρία δεν μπορεί να θεωρηθεί μεγαλύτερη από την Νέμεση επί ενός Εθνικού Εγκλήματος.

Εθνικό Έγκλημα υπήρξε.

Ερίζει ο Παλαιοκομματισμός για το ποιες εκ των Παλαιοκομματικών της πολιτικών – κομματικών συνιστωσών ευθύνεται περισσότερο ή λιγότερο, και ερίζει ακριβώς διότι επιχειρεί να δείξει ότι τάχατες ασχολείται με το θέμα που εναγωνίως θέλει να αποφύγει να διερευνήσει.

Θεωρώ απολύτως λογικό και σωστό ως άποψη, πως εάν, υπήρχε έστω και οσμή Συλλογικής Ευθύνης, δηλαδή : είχε κόκκο αλήθειας το γνωστό επιχείρημα του «όλοι μαζί τα φάγαμε», ή πιο λιανά, πέσαμε στα βράχια λόγω των «υψηλών» μισθών και συντάξεων, (σ΄ αυτές τις δύο «σπάταλες» κοινωνικές τάξεις οφείλεται το γεγονός ότι το χρέος έφτασε το 2010 στο μη περαιτέρω και σ’ αυτές τις δύο τάξεις οφείλεται και το -πειραγμένο- έλλειμμα του 15%), τότε, αν όχι το ντόπιο παλαιοκομματικό πολιτικό προσωπικό, οπωσδήποτε η Τρόικα, ΘΑ ΕΠΕΒΑΛΕ την άνω εξονυχιστική έρευνα, τα πορίσματα της οποίας, θα επέβαλε στις συστημικά ΜΜΕ να τα «παίζουν» είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, κάθε μέρα και επί χρόνια. Και μόνο το γεγονός, ότι ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΝΕ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΕΡΕΥΝΑ για το πώς δημιουργήθηκαν το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα, αρκεί για να έχουμε μια πρώτη αποχρώσα ένδειξη για τι πράγμα ακριβώς ομιλούμε όταν αναφερόμαστε στο ζήτημα της άνω έρευνας.

Όμως, αρχίζω να νοιώθω πως όλες τούτες οι αγωνίες αδίκως με ταλαιπωρούν. 

Αρχίζω να αναζητώ την πνευματική αταραξία της γυάλας μου, της γυάλας του Χρυσόψαρου, απ΄ την οποία προς στιγμή αναζήτησα να δραπετεύσω. 

Το να θυμάσαι δεν είναι απλά κοπιαστικό, είναι και επώδυνο. 

Και δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικό φάρμακο, πιο ανακουφιστικό, από το να δέχεσαι ό,τι σου θλιβερό σου συμβαίνει ως Αναπόφευκτο Πεπρωμένο. Ως Μονόδρομο. Το λέει και η Αθλιότητα. (Το λέει, κυρίως, και η Ιστορία : κάπως έτσι η Εξουσία της Αθλιότητας εμφανίζεται ως Κανόνας και οι ιστορικές περίοδοι απαλλαγής από την Αθλιότητα ως εξαιρέσεις, ενίοτε δε ως απλές Στιγμές μέσα στον συνολικό Ιστορικό Χρόνο)…

Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις