Το κοντέρ της ιστορίας σταμάτησε λίγο πριν την επιδημία, ότι είχε πετύχει στο παρελθόν η συναινετική ελίτ είχε ολοκληρωθεί, τώρα έπρεπε να περάσουμε στη νέα φάση.
Την νέα ιστορική φάση την διαχειρίζεται πλέον η Υπερτάξη που θέλει να βάλει εκ νέου σε λειτουργία το κοντέρ της ιστορία. Η Υπερτάξη είναι πιο βίαιη από την συναινετική ελίτ έχει καινούργιες προοπτικές τρόμου και πειθάρχησης, θέλει νέο τύπο ανθρώπινου μοντέλου.
Η συναινετική ελίτ στο παρελθόν προσπάθησε να επιβάλει τις παρακάτω ανθρωπολογικές μεταβολές:
– Η «vita consumativa» άλλαξε το πρόσωπό της. Τα συμφέροντα της κάστας του καταναλωτισμού μετονόμασαν τον πολίτη καταναλωτή σε χρήστη. Αν το παλιό μοντέλο ήθελε τον πολίτη θύμα του μάρκετινγκ (Βεμπλέν, Γκαλμπρέιθ) η συναινετική ελίτ επέβαλε έναν νέο τύπο του πολίτη ο οποίος ήταν συμμέτοχος στην καταναλωτική φρενίτιδα ως χρήστης (χρήστης ακόμη και στα πολιτικά δικαιώματα). Και αυτό γιατί το να είσαι χρήστης σημαίνει να μάχεσαι αποκλειστικά και μόνο για την προάσπιση των ενδιαφερομένων σου, εντελώς εξατομικευμένα και αλυτρωτικά. Η απαίτηση της συναινετικής ελίτ ήταν περνάμε από τον αλυτρωτικό καταναλωτή στον αλυτρωτικό χρήστη, που διεκδικεί όλο και περισσότερα προϊόντα.
– Η διασκέδαση μετετράπη σε υπερ-ιδεολογία (Νιλ Πόστμαν). Γίνεται η έκφραση του διαρκώς στιγμιαίου και αβαθούς τρόπου να συνυπάρχεις.
– Η κουλτούρα εξέρχεται από το στάδιο – ρόλο που διέθετε, δηλαδή το στάδιο της κριτικής και της υπέρβασης της κοινωνικής παραγωγής και εντάχθηκε στην εμπορευματοποίηση.
– Το σώμα γίνεται το νέο φετίχ, εξελίσσεται σε λατρευτικό σύμβολο, δημιουργώντας έτσι τη νέα νεύρωση που καλείται «ώριμη νεότητα των ατόμων».
– Η μονογονεϊκή οικογένεια γίνεται το νέο μοντέλο της σχέσης. Η θαλπωρή της οικογένειας έγινε μια μεγάλη ενοχή. Όλα σε απόσταση και σε ασφάλεια από την εδραίωση της οικογενειακής επαφής και υποχρέωσης. Αν όμως προέκυπτε κάποια σχέση τότε εκείνη θα γινόταν μέσα από ένα συμβόλαιο για να επιβεβαιώνει και την υποχρέωση.
– Το γένος ετέθη σε αμφισβήτηση. Τα άτομα αποδέχονταν σεξουαλικές συμπεριφορές που δεν έπρεπε να κλείνονται σε «κοινωνικές κατασκευές», συμπεριφορές, και πρακτικές του φύλου που ανήκαν.
– Το έθνος γίνεται μια από-εδαφικοποιημένη υπόθεση, ενοχλεί και μόνο η αναφορά του.
– Η εργασία έγινε μια ακαταμάχητη διαπλοκή, που συνοδευόταν από χαμηλά ημερομίσθια, σπασμένα ωράρια και από μια διαρκή αλλαγή αντικειμένου και τόπου.
– Η εικόνα γίνεται βίωμα αλλά το αδιαμεσολάβητο βίωμα εξορίζεται.
– Η φιλία καθίσταται υπόθεση κοινών ενδιαφερόντων και κρυφό παρασκήνιο.
– Η επικοινωνία έγινε προσωπική στρατηγική.
– Η πράξη εξελίχθηκε σε προκατασκευασμένο ρόλο.
– Ο διάλογος μετεβλήθη σε θνητή φλυαρία αλλά και σε μια συλλογή από κλισέ.
– Η χαρά αποφόρτιση νευρικού συστήματος.
– Η τέχνη πλειοδότησε στο κιτς.
– Ο Χριστιανισμός επικίνδυνη διαδικασία άκοσμης και ριζικά άκομψης στάσης ζωής.
– Το θέαμα έγινε συντηρητής της αγοραίας ευεξίας και μια δεξαμενή με λυγρά συναισθήματα. Ενώ πάντα κυοφορούσε ένα συναισθηματισμό που συνοδευόταν από το διπλότυπό του, την αγριότητα της καθημερινής βίας.
– Η κατάργηση συνόρων επείγουσα ανάγκη. Ο πλανήτης έγινε ένα λούνα – πάρκ χωρίς σύνορα που οικειοποίησε καινούργια πάθη, καινούργιες προστασίες, νέες εξαρτήσεις και συμμορίες.
Τα παραπάνω αποτελούν την ανθρωπολογική μεταβολή της συναινετικής ελίτ. Η ανθρωπολογική μεταβολή ήθελε τον άνθρωπο ένα πλάσμα σε κάθε είδους παρότρυνση ή για να το πούμε καλύτερα, έτσι όπως το αναφέρει ο Νταβίντ Ρίσμαν μια βιομηχανική προσωπικότητα, ένα πάτσγουορκ από ποικίλες επιρροές. Δεν ξέρω προς τα πού να συρθώ, είμαι χωρίς κατεύθυνση και τελικά γίνομαι όλα αυτά που δεν βρίσκουν διέξοδο. Αυτή ήταν και η αγωνία του Νίτσε όταν θρηνολογούσε για το μέλλον του ανθρώπου. Έγραφε χαρακτηριστικά πως ένα αιώνα ακόμη με βιβλία που θα γράφονται, και θα έχει σαπίσει το πνεύμα, όπως επίσης μας προειδοποιούσε ότι οι νέες ιδέες θα έρχονται με πατημασιές περιστεριών, θα είναι τόσο ελαφριές και αθόρυβες αλλά και τόσο επικίνδυνες και παγιδευτικές που δεν θα αντιλαμβανόμαστε τις συνέπειες τους.
Όλα τα παραπάνω φαίνεται πως δεν έφταναν για την νέα Υπερτάξη που ανέλαβε τη διαχείριση του κόσμου, ζητούσε και κάτι επιπλέον. Κάτι ολότελα πιο σκληρό και απάνθρωπο. Ήθελε την πλήρη αποστασιοποίηση του ανθρώπου από την φύση του. Και αυτό γιατί στις προσπάθειες της συναινετικής ελίτ να επιβάλλει τα παραπάνω υπήρξαν ισχυρές αντιστάσεις. Το ανεξημέρωτο θυμικό του ανθρώπου αντιδρούσε.
Τι έπρεπε να συμβεί; Ένα ιδιότυπο πραξικόπημα. Ένα υγειονομικό πραξικόπημα. Να δημιουργηθεί ένας ψυχολογισμός του τρόμου πρωτόγνωρος, να φτιαχτούν νέες ψυχικές παραγωγές, στηριζόμενες σε φτηνούς ηθικολογισμούς, σε κυνισμούς και σε καλοδουλεμένες και καλοδομημένες αξιωματικές παραδοχές. Ένας ιός είναι το καλύτερο όπλο. Και αυτό γιατί ο βιοτρόμος, σε σπρώχνει εύκολα στη χειραγώγηση και στην ένταξη ενός στρατοπέδου χωρίς να το καταλάβεις. Σε βουλιάζει σ’ ένα είδος παγωμένου λήθαργου. Το ακαταμάχητο τεκμήριο σ’ έναν βιοτρόμο είναι ότι πρέπει να σωθείς. Με άλλα λόγια ήξεραν οι ειδικοί ιατρογνώμονες / βαθυγνώμονες / μαλακογνώμονες (κατά τον Όμηρο) ότι το πιο δυνατό συναίσθημα του ανθρώπου είναι το γνωστό «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Άρα ήταν έτοιμοι να διαμορφώσουν και μια αυστηρή καταλογοποίηση του ανθρώπου. Ένας νέος δεκάλογος, προετοιμάστηκε. Μην αγγίζεις, μη βγεις από το σπίτι, μη συναθροίζεσαι, μην εκπαιδευτείς σε δημόσιους χώρους, στο εξής όλες σου οι ανάγκες, και οι επιθυμίες σου, θα περνούν από το διαδικτυακό εκτροφείο του κοπαδιού.
Η ζωή θα τιμωρεί την φύση της, θα περιορίζει τα δικαιώματα της, η ζωή θα είναι ό,τι μένει όταν αφαιρέσουμε όλες τις δραστηριότητες της ανθρώπινης σχέσης. Ζωή θα είναι ο χώρος του διαχωρισμού, η μάσκα, οι στρατηγικές που θα εμπεριέχουν ειδικά συστήματα ελέγχου και κυριαρχίας. Οι υγειονομικοί δικτάτορες που μας κυβερνούν ελάχιστοι, μοιραίοι, απάνθρωποι, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της Υπερτάξης δεν έχουν καταλάβει όμως, ότι όλες οι λύσεις περιέχουν την ίδια την προβληματική του ζητήματος που επεξεργάζονται, γι’ αυτό όλες οι λύσεις είναι και προβληματικές.
Θα κατεδαφιστεί κάποτε ο μύθος του ιού και μαζί του και οι νοσολογίες του. Θα αποκαλυφθούν τα σχέδια της Υπερτάξης, γιατί όλη η κινδυνολογία της αποτελούν κούφιες κυματοριπές στην άμμο. Φτάνει να σκεφτεί κανείς ποιοι μας καθορίζουν τη νοσολογία της πανδημίας και την ίαση. Ποιοι και πως διαπιστώνουν την θεραπευτική αποτελεσματικότητα και την διάρκεια του θεραπευτικού αποτελέσματος. Πόσες ανακρίβειες μας έχουν πει για να μας πείσουν.
Γιατί δεν τηρείται καμία επιστημονική δεοντολογία. Γιατί ο διπολισμός των ψευδοεπιστημονικών σοφισμάτων γίνεται κυρίαρχος. Με ποια συμφέροντα στρατεύονται οι επιστημονικοί νάνοι του υγειονομικού πραξικοπήματος; Μα σαφώς με τα συμφέροντα του Φαούτσι του Γκέϊτς, του ΠΟΥ, της Κίνα, κλπ. Γιατί μας λούζει ο λεκτικός Νιαγάρας της τρομοκρατίας σε καθημερινή βάση από τα ΜΜΕ; Γιατί τα ΜΜΕ αποτελούν το παρασιτικό φάσμα της μεγαλοδύναμης κυριαρχίας.
Εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει την απάτη των νεκρομάντηδων, την προπαγανδιστική τεχνική της Υπερτάξης και τη νέα ανερχόμενη κουλτούρα του τεχνο-λαϊκισμού. Μια κουλτούρα που δείχνει πως θέλει να προστατεύσει τις μάζες, αλλά η αληθινή επιδίωξη της είναι να τις σπρώξει ακόμη πιο βαθειά στο στρατόπεδο των νέων ισοβιτών. Φαίνεται όμως πως η έξοδος από το υγειονομικό στρατόπεδο που μας έκλεισαν μας εξουσιάζει ακόμη, και μας παγώνει αλλά ας τολμήσουμε πρώτα από όλα να σκεφτούμε. Το κοντέρ της ιστορίας θα το θέσουν σε κίνηση οι λαοί και όχι τα ιερατεία.
Απόστολος Αποστόλου
Δρ. Φιλοσοφίας.
Πρωτοσελιδα – Ειδήσεις
Το κοντέρ της ιστορίας το έβαλαν να γράφει από την αρχή
