19/09/2021

Ολοκαύτωμα στο Αρκάδι: Πεθαίνοντας για την Πίστη και την Πατρίδα!

Άλλη μία απόδειξη της ηρωικής συνέχεια του ελληνισμού. Άλλη μία σελίδα αυτοθυσίας, έκστασης, υπέρβασης του εγώ για την Ελλάδα και την ελευθερία. Άλλη μία μεταφυσική διάσταση του ελληνικού γένους, ανεξήγητη για την κοινή λογική, για το ένστικτο αυτοσυντήρησης που είναι γνώρισμα του ανθρώπου. Η απόδειξη της υπεράνθρωπης φύσης των ηρώων που θυσιάζονται για την ανώτερη ιδέα, έχοντας πλήρη γνώση του τι πρόκειται να συμβεί.

Οι έλληνες των Θερμοπυλών δεν έτρεφαν αυταπάτες, ούτε περίμεναν τις 72 παρθένες μετά θάνατον. Οι έλληνες και οι ελληνίδες στο Ζάλογγο, στο Αρκάδι, στο Λιοπέτρι της Κύπρου, έφταναν στο μαρτύριο και την θυσία με την ίδια αξιοπρέπεια που στις σελίδες της ορθοδοξίας περιγράφεται το θείο μαρτύριο του Χριστού.

Ο εθελοντής Δημακόπουλος που έπεσε κι αυτός στο Αρκάδι, περιέγραφε τον θάνατο για την ελευθερία, την πίστη και την πατρίδα, ως «δίκαιο θάνατο». Τι μεγαλείο! Να πεθαίνεις για το δίκαιο! Το ίδιο το αίσθημα του δικαίου που πρωτο αναπτύχθηκε στην Ελλάδα και ξεχώρισε την βαρβαρότητα από τον πολιτισμό. Διότι αυτή ακριβώς είναι η έννοια του δικαίου που γέννησε ό,τι όμορφο υπάρχει σήμερα στην ανθρωπότητα. Το χέρι που υψώνεται και εμποδίζει το ατσάλινο ξίφος του ισχυρού να πέσει στο κορμί του ανίσχυρου. Αυτή ακριβώς είναι η γενεσιουργός διαφορά του ελληνισμού, όπως ακριβώς διατηρήθηκε και στην ορθοδοξία, από οποιοδήποτε άλλο θρησκευτικό η εξουσιαστικό σύστημα έχει παρουσιαστεί από ανθρώπους στις ροές της ιστορίας.

Το Αρκάδι δεν είναι μία μεμονωμένη μάχη. Είναι ο αέναος πόλεμος μεταξύ του ισχυρού και του ανίσχυρου, μεταξύ του αδίκου και του δικαίου, μεταξύ της βαρβαρότητας και το ελληνισμού. Ένας πόλεμος που δεν αφορά μόνο τους έλληνες, αλλά κάθε άνθρωπο πάνω στη γη. Γιατί αργά η γρήγορα, όλοι πρέπει να επιλέξουν το δρόμο της αρετής ή της κακιάς.

Και όποιος πορεύεται με το άδολο φως της θυσίας του Αρκαδίου, του Ζαλόγγου, του ελληνισμού, δεν διστάζει ούτε στιγμή. Τίθεται με την αρετή του Εσταυρωμένου και όχι με το βόλεμα τον σταυρωτών. Διότι μόνο τότε αξίζει να ζεις, έστω κι αν χρειαστεί να πεθάνεις γι’ αυτό.

040D86D1 D018 447E BBAC 34D39762D5FC

ο Αρθρογράφος Νικόλαος Καψωμενάκης Περιγραφή λιτά και απέριττα τα πραγματικά περιστατικά της υπέρτατης θυσίας στο Αρκάδι.

Πρόεδρος ΦIAΔHΠ και Γεν. Γραμματέας της EΠA

Την άνοι ξη του 1866 οι Κρήτες επαναστάτησαν για μια ακόμη φορά. Μετά από μάχες σε πολλές περιοχές, ο Διοικητής του Τουρκικού Στρατού Μουσταφάς Πασάς με 15.000 άνδρες και 30 τηλεβόλα κίνησε κατά της Μονής Αρκαδίου (Κέντρο Αγώνος περιοχής Ρεθύμνης) και την 7η Νοεμβρίου την πολιόρκησε από παντού.

Μέσα στη Μονή βρίσκονταν 964 άτομα. Μαχητές ήταν μόνο 259. Oι άλλοι ήταν γέροι και γυναικόπαιδα. Ανάμεσά τους ήταν και η οπλαρχηγός – ηρωίδα – Χαρίκλεια Δασκαλάκη (Δασκαλάκαινα), κόρη, σύζυγος και μάνα πολεμιστών. O πατέρας της είχε σκοτωθεί σε προηγούμενη επανάσταση, 3 γιοι της σκοτώθηκαν στην επανάσταση εκείνης της χρονιάς (1866), ο δε σύζυγός της ήταν απόγονος του Εθνομάρτυρα Δασκαλογιάννη.

Ηγούμενος ήταν ο Γαβριήλ Μαρινάκης, εξέχουσα προσωπικότητα, αστείρευτη πηγή πατριωτισμού και θάρρους. Ήταν το καταφύγιο των καταπιεζομένων που τους εμψύχωνε με τις επαναστατικές ιδέες της ελευθερίας και της Ένωσης με την Ελλάδα.

Φρούραρχος ήταν ο Ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δημακόπουλος, που πήγε εθελοντής στην Κρήτη.

Στις 8 Νοεμβρίου, μετά την λειτουργία, ο Ηγούμενος είπε στους πολιορκημένους: “Παιδιά μου, αδέλφια μου, γλυκύτερος και δικαιότερος θάνατος δεν υπάρχει από το ν’ αποθάνει κανείς υπέρ Πίστεως και Πατρίδος… Ζήτω η Ελευθερία!”.

O νεαρός Φρούραρχος Δημακόπουλος είπε στους μαχητές: “Θα πολεμήσουμε ως άνδρες για την Πίστη και την Πατρίδα”.

Oι άνδρες πήγαν στις πολεμίστρες και τα γυναικόπαιδα τους προμήθευαν με πυρομαχικά.

Επικρατούσε γενικός ενθουσιασμός και πνεύμα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας. Γι’ αυτό όταν οι Τούρκοι ρώτησαν τους Έλληνες αν θα παραδοθούν, ο Ηγούμενος τους απάντησε: “Θα πολεμήσουμε!” και ύψωσε το Λάβαρο και τη Σημαία. Και σε άλλες προτροπές του Μουσταφά να παραδοθούν, απαντούσαν: “Μόνο νεκροί θα παραδοθούμε!”

Όλοι πολέμησαν ηρωικά. Η Δασκαλάκαινα τρεις φορές ξανασήκωσε τη Σημαία που κατέβαζαν τουρκικές σφαίρες. Oι λίγοι αψηφούσαν τους πολλούς και οι επιθέσεις της πρώτης μέρας εξουδετερώθηκαν από τους πολιορκημένους.

ΤO OΛOΚΑΥΤΩΜΑ

Τα πολεμοφόδια όμως ήταν ελάχιστα, βοήθεια απ’ έξω δεν ήταν δυνατό να φθάσει και η αριθμητική υπεροχή των Τούρκων ήταν συντριπτική (15.000 έναντι μόνο 250 Ελλήνων). Όλα προμηνούσαν το φριχτό τέλος του δράματος! Τη νύχτα ο Γαβριήλ κοινώνησε τους πολιορκημένους, που είχαν αποφασίσει ν’ αντισταθούν “μέχρις εσχάτων”.

Το πρωί της 9ης Νοεμβρίου οι Τούρκοι κατόρθωσαν να γκρεμίσουν την σιδερένια πόρτα και μπήκαν στη Μονή. Oι Έλληνες, αποφασισμένοι να πεθάνουν, πολεμούν με αφάνταστο ηρωισμό. Ως και οι μάνες αφήνουν τα παιδιά τους και μάχονται μαζί με τους άντρες τους. Αλλά η Μονή έχει γεμίσει πια από Τούρκους. O Γαβριήλ σκοτώνεται…

Τότε ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης φωνάζει: “Όποιος θέλει την τιμή και την υπόληψή του να ‘ρθει να καεί μαζί μας!”. Όσοι τον άκουσαν τον ακολούθησαν στην μπαρουταποθήκη… O Γιαμπουδάκης άφησε ανοιχτή την πόρτα κι όταν είδε πως μπήκαν μέσα και πολλοί Τούρκοι, άδειασε την πιστόλα του στο μπαρούτι και τινάχτηκαν όλοι στον αέρα, μαζί και 100 Τούρκοι!

Έτσι ο Γιαμπουδάκης πήγε ν’ ανταμώσει τον καλόγερο Σαμουήλ και τον Χρήστο Καψάλη, που πέρασαν στην αθανασία με τον ίδιο τρόπο, στο Κούγκι και στο Μεσολόγγι!

OΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Βλέποντας οι Τούρκοι τις μεγάλες απώλειές τους συνέχισαν με μεγαλύτερη λύσσα τις σφαγές και τους βανδαλισμούς. Πυρπόλησαν τον Ναό του Σωτήρος και “κουράστηκαν να σκοτώνουν” σύμφωνα με περιγραφή ενός Άγγλου.

Από τους 964 πολιορκημένους διέφυγαν τελικά μόνο 3 ή 4 και αιχμαλωτίσθηκαν 114. Τους υπόλοιπους που επέζησαν τους σκότωσαν οι Τούρκοι με βασανιστήρια και λογχισμούς. Τα οστά τους φυλάσσονται τώρα στη Μονή, σαν ιερά κειμήλια. Τον ίδιο τραγικό θάνατο είχε και ο Φρούραρχος Δημακόπουλος, που αποδείχθηκε γενναίος πολεμιστής.

Oι σφαγείς έκοψαν το κεφάλι του Γαβριήλ και το παρέδωσαν στον Μουσταφά. Από τους Τούρκους σκοτώθηκαν 1.500. Η Δασκαλάκαινα σώθηκε και έδωσε τις πληροφορίες γι’ αυτή την εποποιία. Όταν αργότερα πήγε στην Αθήνα και κυκλοφορούσε με τα μισοκαμμένα ρούχα της, οι Αθηναίοι ξεσπούσαν σε ζητωκραυγές!

ΠΗΓΗ: ΑΣΠΕ – Ενωμένη Ρωμιοσύνη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ