Τον Σεπτέμβριο από αυτή εδώ την στήλη είχα ως τίτλο της επιφυλλίδας μου “Μητσοτάκης, ο Τσαουσέσκου της Ελλάδας”, καθώς η μηδενική ανοχή της κυβέρνησης στους θεσμούς και στην ελευθερία του λόγου, έστω και καθ΄ υπερβολή μόνο με απολυταρχικά καθεστώτα μπορεί να συγκριθεί. Δυστυχώς την προηγούμενη εβδομάδα, όχι μόνον επιβεβαίωσε τον χαρακτηρισμό, αλλά απέδειξε ότι ήταν και πολύ επιεικής. Μετά τις εκλογές, υπήρχαν καταγγελίες για “ξεκαθάρισμα” όσων είχαν διαφορετική άποψη από όλα των ΜΜΕ που ελέγχει η Νέα Δημοκρατία, αλλά και της ΕΡΤ και του ΑΠΕ τα οποία τα ανέλαβε προσωπικά ο Πρωθυπουργός, αλλά στη δυναμική της εκλογικής νίκης έμεναν στο μικρόκοσμο των κοινωνικών δικτύων.
Αυτές τις μέρες προχώρησαν στην παραίτηση της Έλενας Ακρίτα από τα ΤΑ ΝΕΑ και της Δήμητρας Κρουστάλλη από ΤΟ ΒΗΜΑ, με την αυτοπεποίθηση χιλίων καρδιναλίων, ότι κυβερνούν ελέω Θεό. Δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά ανέτρεψαν και την κατάκτηση της Γαλλικής Επάναστασης, της Ελευθερίας του Λόγου μέσα στον ίδιο τον Ναό της Δημοκρατίας, δημιουργώντας ένα τρομακτικό προηγούμενο με την άρση ασυλίαν των βουλευτών Αγγελικής Αδαμοπούλου και Παύλου Πολάκη επειδή απλώς εξέφρασαν την άποψή τους στην Βουλή Άνοιξαν τον ασκό του αιόλου και στο μέλλον, όποιος βουλευτής δεν συμφωνεί με τον Μητσοτάκη κινδυνεύει να διωχθεί για την γνώμη του.
Βουλευτής σημαίνει βουλεύομαι, δηλαδή σκέπτεται – κρίνει – εκφράζεται – αποφασίζει, στην Ελλάδα πολλά χρόνια τώρα οι βουλευτές πειθαρχούν στο κόμμα ή διαγράφονται, με μοναδική εξαίρεση την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όπου ψήφισαν κατά συνείδηση. Μετά την χθεσινή απόφαση των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας οι βουλευτές θα πρέπει όχι μόνον να πειθαρχούν στο κόμμα τους, αλλά να αυτο-λογοκρίνονται για το αν αυτό που θα πουν είναι ανεκτό από τον “ηγέτη” αλλιώς κινδυνεύουν να βρεθούν κατηγορούμενοι.
Όμως η εμφανής πλέον αποτυχία του πρωθυπουργού της Ελλάδας, δεν είναι αφορμή για καύχηση, αλλά πρέπει να γίνει η αφετηρία αντίστασης στο όλεθρο που οδηγεί την χώρα ο Μητσοτάκης ο ανεπαρκής. Το μόνο του προσόν το “βαρύ επώνυμο”, ήταν και ο πρώτος λαχνός στο λαχείο με το οποίο δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει ποτέ στην ζωή του, ενώ του άνοιγε όλες τις πόρτες δίνοντάς του και αυτή, την κωμική πλέον, έπαρσή του όταν αγορεύει στην Βουλή. Οι ομιλίες και οι γκάφες του, γίνονται για μέρες αφορμή για σκωπτικά σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα και παρόλα αυτά, σοβαροί και καλλιεργημένοι βουλευτές του, αντικειμενικά ικανότεροί του, τον επιβραβεύουν, τροφοδοτώντας ακόμη περισσότερο την έπαρσή του.
Θα ήταν αστείο αν δεν είχε τον μέλλον της Ελλάδας και των παιδιών μας στα χέρια του. Και στο παρελθόν υπήρξαν πρωθυπουργοί που ήταν γόνοι, που ναι μεν είχαν πλεονέκτημα λόγω ονόματος, αλλά οι πολιτικές τους ικανότητες, τους έκαναν ισάξιους ή καλύτερους των προγόνων τους, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου κι ο Κώστας Καραμανλής.
Η πολλαπλές και διαρκείς αποτυχίες του στα Εθνικά Θέματα είναι και η απόδειξη έλλειψης πολιτικών ικανοτήτων, σκέψης και διορατικότητας. Επειδή έχει μάθει στην ζωή του, ότι όλα γίνονται αρκεί να το ζητήσει και όλοι θα προστρέξουν να πραγματοποιήσουν το θέλημά του, νομίζει ότι έτσι θα τα βάλει και με τον Ταγιπ Ερντογαν. Περίμενε ότι θα πάει στην Σύνοδο Κορυφής θα ακούσουν οι ηγέτες τα δίκαια αιτήματα της Ελλάδας και βάλουν κυρώσεις στην Τουρκία. Καμία προετοιμασία, καμία προεργασία, κανένα σχέδιο, όταν οι απέναντι σχεδιάζουν χρόνια την κάθε τους κίνηση. Για παράδειγμα θα έπρεπε εδώ και έναν χρόνο, να συνομιλήσει με τις Μεσογειακές χώρες, την Ιταλία, την Ισπανία, την Μάλτα. Γιατί αυτές οι χώρες είναι με την Τουρκία, τι θα μπορούσε να προσφέρει η Ελλάδα καλύτερο; Δεν σημαίνει ότι θα πετύχει, αλλά κάτι θα κέρδιζε. Η αμυντική συμμαχία με την Γαλλία γιατί ακυρώθηκε το Καλοκαίρι; Ακόμη κι αν ήταν πρόθεση του να παίξει όλα τα χαρτιά στην Γερμανική – αποτυχημένη – διαμεσολάβηση, μια συμμαχία με το Παρίσι θα ήταν ένα έξτρα ατού ως μοχλός πίεσης.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Kontra News της Κυριακής 20 Δεκεμβρίου 2020