7/05/2021

Εσταυρωμένη περήφανη Κύπρος Ανάσταση Προσδοκάς

ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΗ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΚΥΠΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣΔΟΚΑΣ.

Γραφει ο Αντώνης Αντωνας 

Χρησιμοποιώντας λυρικές επικές, ποιητικέςλαογραφικές, σύνθετες λέξεις και φράσεις, θα προσπαθήσω να αποδώσω σε μικτή συμφραστική γλώσσα, καθαρεύουσα – νεοελληνική – δημοτική – κυπριακή διάλεκτο, ακόμη ένα λυρικό συμβολικό πόνημα Υστάτης Ικεσίας, για την Σταύρωση της αγαπημένης μου πατρίδας Κύπρου, που Ανάσταση προσδοκά……..

CB0FDDF3 9711 4ED6 B3C3 DF85F77578E5

Η λυρική αφήγηση, του απείρου άδικου ιστορία, γραμμένη με το θείο αίμα της Κύπρου και των Ελλήνων πεσόντων Κυπραίων Ηρώων.

DF9D7B6B 4E5D 45E6 A08E 65D80A6E660D

Του Γολγοθά τα βάσανα, η Άλωση καιΣταύρωση της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Κύπρου, όπως την είδαν απού ψηλά, τα τρία ειρήνης περιστέρκα…

Πρωί πρωί, που το πουρνόν ξημέρωμα,/ τζιείν΄ την ημέραν, την ασβολερήν, την μαυροκαημένην,/ όταν οι Τούρτζιοι βάρβαροι, που απ΄ τ΄ανάθεμαν,/ ήρτασιν τζιαί σ’ άλωσαν, Κύπρος μας αγαπημένητζιαί κατάσφαζαν γέρημα γυναικόπεδα,/ γριές μανάδες, γέροντες πατεράδες τζιαί αδέρφκια,/ τρία ασπροπούλια, καλά πουλιά,/ τρι΄ άσπρα της Κύπρου, ειρήνης περιστέρκα,/ που πισσομαυρισμένα εγίνασιν,/ που τους καπνούς και τα αχνίζοντα αίματα./ Ασβολωμένα ήταν, απούθρηνισμό καρκιάςτζι΄ οδύνης, απού την ματοχυσία…./ Τα ΄δασιν ούλλα τα κακά που τ΄άψη,/ της Κύπρου της πομπαρτοκαμένης,/ τζι΄ ακόμη εθωρούσασιν, μαραζωμένα,/ εδερνοπίσκασιν πετώντας γοερά,/ στους θλιμμένους κυπριακούς ουρανούς,/ που βροσιήνμαύρων πικρών δακρύων,/ με οδυρμούς, καταρράκτες ερίχνασιν…/Τζιαί νεκαλιούνταν τα περιστέρκα μας,/ μαζί με τ΄ απροστάτευτα ορφανά,/ τις μάνες τζιαί πατέρες τους χαροκαμένους,/ τους μαυροπικραμένους τζιαί πενθοκτυπημένους./ Γαλάζιοι τζιαί ξάστεροι οι ουρανοί μας ήταν…/, πριν έρτουν, να τους μολύνουσιν,/ που τα πέρατα της βάρβαρης ανατολής,/ ορδές μυριάδες γιουρούκηδες,/ που για γαίμαν Χριστιανικόν αδημονούσαν/ όπως οι πρόγονοι τους Οθωμανοί Σουλτάνοι,/ οι γαιματοβαμμένοι, που τζιαί αυτοί αιμοδιψούσαν… Μαυροπικραμμένα, εσμίασιν τα πυρωμένα γαίματα/ τα πύρρεια τα δάκρυα, πικρά την νήσον,/ εποτίζαν τζιαί μ΄ορμή εχύνουνταν./ στην θάλασσα της Τζιερύνειας,/ Ερυθρά η θάλασσα βάφτηκε, Νεκρά θάλασσα εγίνει,/ μαύρη τζιαί η γη η δακρυοποτισμένη γέρημη τζιαί στείρα πια./ Αλοίτζιαί τρισαλοίμονο ..οϊμέ…!/ στα τρία μοιραία άσπρα περιστέρκα,/ τα έρημα, που λαβωμένα επετούσαν,/ που πάνωθκιον, της αστραποκτυπημένης,/ στο βαρύν σκότος πισσούριτυλιγμένης,/ θαλασσοφίλητης πανώρκας νήσου/. Ας όψονται τζι΄ ας ξέρουσιν,/ οι Τούρτζιοιβαρβάροι, ότι ακόμα τζιαί μετά,/ που μια νύχτα πισσοσκότεινη ο ήλιος/, ο φωτοστεφανώμενος,/ το πουρνόν τζιαί πάλαι, θ΄ ανατείλει,/ απ τα φωτόλαμπρα, της Κυπρου τα’ ‘πουράνια,/ με το κοντάρι του, το λαμπερόνφωθκιάν τζι όλεθρον/, εις τους οχτρούς αλύπητα θα σπείρειτζιαι Ανάσταση τζιαι Λευτερκάεννά φέρει…. ΄Ενε πρόλαβαν το μήνυμα στην μάνα μας να πάνε,/τα τρία της Κύπρου, περιστέρκα../ Απεγνωσμένα μάχουνται,/ στης Κύπρου της ματοτζιηλισμένης/, στην αχάπαρη την μάνα για να πάσιν,/ να ικετεύσουν, ύστατη στιγμή,/ βοήθεια μητρική να κελεύσουν/. Εν είχαν απ΄αλλούβοήθεια,/ τα άμοιρα να εκλιπαρήσουν,/ για την έρμην κόρη, που αργοπέθαινε./ Εθέλασιν μόνο στην μάνα της,/ τα μαύρα μαντάτα να της λαλήσουν,/ για την βαρβαροκτυπημένη θυγατρί,/ απού τα σιέρκα τα ΄γκληματικά κατασφαγμένης,/ αυτόνων των βάρβαρων, τ΄ Αττίλα απογόνων./ Εν πρόλαβε το μαυροπικραμμένο μαντάτο/, το ΄να άσπρο περιστέρι για να πάει/, μες΄ τους καπνούςεχάθην./ Απού ψηλά την Κύπρο εθώρεντην,/ που εκαύκετου…, εν άντεξε, εποστάθηκεν,/η θλίψη το παράλυσετζιαί χάμου ππέφτει,/ οϊμένανε..στ’ Απόστολου Βαρναβα σκλαβωμένο μοναστήρι!/ Το άλλο στου Τζιύκκου το ψηλό βουνί,/ της ΠαναγιάςΤζιυκκώτισσας, στο άγιο το θρονί της,/ ψυχομασιεί τζιαί σέρνεται το πισσομαυρισμένο/το τρίτο απ τον ουρανό, την Κύπρο/ που τους καπνούς, θολά εθώρεντην / τζι΄ απ την πύρινη θωρκά του, αστραπόβροντα γενιούνται./ τζιαι επιθανάτιο Ύστατο ανακάλημα, μες την ανεμοζάλη του την μαυρογέρημη/, σαν Διγενή Ακρίτα μεταμόρφωση,/ στα θεία ουράνια με βροντερήν ανθρώπινην λαλιά/, ανακράζει το πικροποτισμένο/ τζιαί αναπέμπει ικεσία έσχατη,/ που σαν ιερή ψαλμουδκιάαπόκοσμη,/ απαντοχή στα πέρατα ακούστην,/ « Την Κύπρο σώστε, Ω! Θεέ, Χριστέ μας,/ τζιαί συ Τζιυκκώτισσα Παναγιά μας/  Εσύ της Κύπρου η μάνα Παναγιά, που απ΄την Κύπρο,/ όταν πέρασε,ς τον Άη Λάζαρο να δείς,/ πάνου στου Τζιύκκου τα βουνά μαζί,/ τ΄ ανεβήκατε για να βλογήσετε,/ πιστούς Χριστιανού Κυπραίους,/ τα πεύκα ούλλα λύγισαν τζιαί υποκλιθήκαν./ Έλα πίσω Παναγιά μας, συγχώρεση να δώσεις,/ για τις αμαρτίες μας τζιαί τούτην μόνον την φοράν,/ τους βάρβαρους θε να λυγίσεις τζιαί γονατίσεις,/ στα τιμημένα χώματα της Κύπρου, να θεοκαρβουνιάσουν,/Αυτοί οι βάρβαροι που αμάχους κατάκαψαν,/ εκκλησιές λεηλάτησασιν, ιερά και όσια καταπατήσασιν…/ Τζιαί επί τέλους οι Κυπραίοι τζιαί ούλλoς,/ ο Ελληνισμός αυτός ο μαρτυρικός λαός να πνάσουσιν…,/απ αύτηνν του κόσμου την μαυροσκότεινη/ μαυρογέρημη τραγωδία να ησυχάσουσιν…. , ειρήνη/ τζιαί αναπαμό νάχουν, διότι δεν έχουν ποτέ λυγίσει/ τζιαι αν τα ματωμένα τους γόνατα τους,/ καμιά φορά ακούμπαγαν το χώμα/ ήταν γιατί μόνο στους νεκρούς τους ήρωες,/ γονάτιζαν τζιαι για προσευχή….. ……Τζιαί άφησε τον τελευταίο στεναγμό,/ το τρίτο ματοβαμμένο περιστέρι….,/ στον τρούλλο του Αποστόλου Ανδρέα,/ στ΄Άγιο υπόδουλο μοναστήρι της Ουρανίας Καρπασίας…./ποτίζοντας τζιαι τούτο, το πικροχολωμένο/ το δακρύβρεχτο με το αίμα του το Άγιο Αθάνατο Δέντρο της Ελευθερίας…./.και προσδοκώμενης Ανάστασης της πικροβασανισμένης Κύπρου…,/ το μοναχικό χρυσοπράσινο φύλλο που κλυδωνίζετε,/ στη φουρτουνιασμένη θάλασσα της Μεσογείου……

B9E68929 97C1 43C5 828D 8CB91291274A

Εσύ Χριστέ Πανάγαθε, που τα εγκόσμια βάσανα εβίωσες, Εσύ που ματόβρεκτος ανέβαινες τον Γολγοθά, Εσύ που του Σταυρού εβίωσες τα βάσανα και τον θάνατο, μ΄αγκάθινο στεφάνι, δες και της Κύπρου τα μαρτύρια, που είναι Εσταυρωμένη και δώσε απλόχερα, ανάπαυση…Και όπως Εσύ αναστήθηκες και τον θάνατο πατήσας και στην Κύπρο την πολύπαθη, κάνε το ευσπλαχνικό σου θαύμα και ευχή δώσε και σ΄ αυτή για ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ…..

ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΘΕΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ.

Ο αγαπημένος αδελφικός φίλος διαπρεπής λαογράφος ποιητής και συγγραφέας της Κύπρου ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΑΠΑ τιμητικά προσθέτειστο δικό μου πόνημα, το ποίημα του στη Κυπριακή διάλεκτο ΗΡΤΕΝ ΤΖΙΑΙ ΦΕΤΗ Η ΛΑΜΠΡΗ. Ευχαριστώ αδελφέ. ΑΑ ΗΡΤΕΝ ΤΖΙΑΙ ΦΕΤΗ Η ΛΑΜΠΡΗ Ήρτεν τζιαι φέτη η Λαμπρή, μα οι πρόσφυγεςακόμα  να μπόρουν να γιορτάσουσιν στο πατρικόν τους χώμα. Όσον τζιαι να το θέλουσιν τζιαι να το λαχrαρούσιν,  πάλ‘ εντα καταφέρασιν έσσω τους να στραφούσιν.  Ακόμα άλλη μια Λαμπρή στο Νότο θα Πασκάσουν,  τα έσιει τους ειςτο Βορκά λαλούν τους να ξηχάσουν Μα θέλουν να γιορτάσου σιν ποτζιεί που γεννηθήκαν, στους σκλαβωμένους τόπους τους που άδικα χαθήκαν.  Να ξαναπάν στες εκκλησιές, πον’ χρόνι‘ αμπαρρωμένες  τζιαι καρτερούσιν τους πιστούς βουβές τζιαι λυπημένες.  Να παν στο ΧρυσοΣώτηρο τζι Απόστολον Αντρέα, μα τζιαι στες όλλες Εκκλησιές οι πρόσφυγες παρέα,  για να Πασκάσουν σαν τζιαι πριν όμορφα τζιαι ωραία.  Γιατί εν’ μιάλη πίκρα τους τη γην τους να θωρούστν  άνομοι τζιαι αλλόθρησκοι να τη λεηλατούσιν, τα σπίθκια τους, τα μάλλιατους, να τους τσαλαπατούσιν  τζι οι μιάλοι πίσω να θωρούν χωρίς να βοηθούσιν. Τζι η μόνη τους παρηορκά, Χριστέ μας, είσαι σύ, να κάμεις πιον το θαύμα σου να σμείξεις το νησί.  Εσύ που εσταυρώθηκες τον κόσμο, για να σώσεις,  βάλε ξανά το σιέρι σου την Κύπρο να γλυτώσεις. Πρόσφυγες τζι αγνοούμενοι έσσω τους να στραφούσιν,  μιτσιοί τζιαι μιόλοι πασ’ τη γη το θαύμα σου να δούσιν  τζιαι ότι είσαι γιος θεού να το παραδεκτούσιν.

Αντώνης Γαβριήλ Παπά Κίτι –Λάρνακα

656C19E4 9898 4937 8DB5 213549C9372D

ΤΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ, ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΓΟΛΓΟΘΑ, ΛΟΓΩ ΕΠΑΡΑΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΚΑΙ ΙΤΑΜΩΝ ΑΠΕΙΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΞΩΝ ΟΛΕΤΗΡΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΚΩΝ. ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΤΟΜΑ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΟΥΝ ΑΜΦΟΤΕΡΑ…. ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ, ΠΑΝΤΑ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΑΔΕΛΦΙΑ, ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ. Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝ ….

Τα Πάθη του Χριστού και η Μεγάλη Εβδόμάδα                                                                    Τα Πάθη του Χριστού, τα έχουμε συνδέσει με το βαθύ νόημα της Μεγάλης Εβδομάδας. Η Μεγάλη Εβδομάδα αποκαλείται «Αγία Μεγάλη», επειδή όσα συμβαίνουν τότε είναι παράδοξα, θαυμαστά και μεγάλα! Για τη θρησκεία του Χριστιανισμού, πρόκειται για την ύψιστη στιγμή της ένωσης του ανθρώπου με τον Θεό, τη στιγμή της πλήρους κατανόησης, της αποδοχής και του σεβασμού της μεγαλύτερης όλων των θυσιών: αυτής του Ιησού για χάρη των ανθρώπων.                         Καθώς όμως το φετινό είναι και θα μείνει στην ιστορία ως ένα ιδιαίτερο Πάσχα, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν μπορούμε να συναντήσουμε φίλους και γνωστούς,  αξίζει να δούμε τον συμβολισμό της κάθε ημέρας και την πορεία του Χριστού μέχρι τον δρόμο της Ανάστασής Του.

Μεγάλη Δευτέρα.                                                                                                       Ξεκινώντας από την πρώτη ημέρα, δεν ξεχνάμε πως στην ουσία όλη αυτή η εβδομάδα είναι μία διαδρομή που ταυτίζεται με την πορεία του ανθρώπου. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και θυσιάζεται για τη σωτηρία μας, αλλά και όλοι εμείς είμαστε συνοδοιπόροι Του και ο καθένας ξεχωριστά φέρει τα δικά του βάρη, τον δικό του σταυρό μέσα στην καθημερινότητα.                                                                                       Με τη Μεγάλη Δευτέρα αρχίζουν τα Πάθη του Χριστού. Η Εκκλησία μνημονεύει το θαύμα της «Ξηρανθείσης Συκής». Ο Ιησούς, δηλαδή, στον δρόμο του για την Ιερουσαλήμ είδε μία συκιά και θέλησε να φάει έναν από τους καρπούς της. Δυστυχώς όμως , το δέντρο δεν είχε ούτε ένα σύκο πάνω του. Τότε, ο Κύριος την καταράστηκεκαι αυτή ξεράθηκε. Σε ένα συμβολικό πλαίσιο, η συκιά δείχνει την ανθρώπινη φύση. Έτσι, βλέπουμε ότι κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του προορισμό και ταυτόχρονα είναι υπεύθυνος για τη ζωή του και για τη συμπεριφορά του απέναντι στον πλησίον του.                                                                                                     Συγχρόνως, υμνείται ο πάγκαλος Ιωσήφ, ο μικρότερος γιος του Ιακώβ, ο οποίος ήταν και ο πιο αγαπητόςτου. Για τον λόγο αυτό μισήθηκε από τα αδέρφια του, που τον έριξαν σε βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν τον πατέρα τους, ώστε να νομίζει πως τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Αφού τον πούλησαν για 30 αργύρια σε εμπόρους και μετά από πολλέςπεριπέτειες, ο Ιωσήφ αποκτά την εκτίμηση του Φαραώ της Αιγύπτου. Στο τέλος, χάρη σε αυτήν την εκτίμηση καταφέρνει να σώσει από την πείνα όλη την οικογένειά του, ακόμα και τα αδέρφια του που τον είχαν κακομεταχειριστεί. Με αυτόν τον τρόπο, προοικονομείται η μορφή του Χριστού που σώζει τους ανθρώπους, ακόμα και αν αυτοί τον πρόδωσαν.

Μεγάλη Τρίτη                                                                                                                         Την ημέρα της Μεγάλης Τρίτης έχουμε την παραβολή των ταλάντων, των Δέκα Παρθένων, ενώ ψάλλεται και το τροπάριο της Κασσιανής. Πιο συγκεκριμένα, οι Δέκα Παρθένες μάς διδάσκουν να είμαστε γεμάτοι πίστη, προνοητικότητα και φιλανθρωπία. Η παραβολή των ταλάντων, σύμφωνα με την οποία ένας πλούσιοςάρχοντας μοιράζει στους δούλους τα υπάρχοντά του και τάλαντα, έχει ιδιαίτερη σημασία: Τα τάλαντα συμβολίζουν τα χαρίσματα που προσφέρει ο Θεός στους ανθρώπους . Δεν έχει σημασία πόσα διαθέτουμε, αλλά πώς τα χρησιμοποιούμε.                Όσον αφορά το τροπάριο της Κασσιανής, δεν υπήρξε αμαρτωλή, όπως πολλοίπιστεύουν. Αντίθετα, προοριζόταν να γίνει βασίλισσα, σύζυγος του Θεόφιλου, ο οποίος είπε: «Εκ γυναικός ερρύει τα φαύλα», εννοώντας την πτώση από τον Παράδεισο εξαιτίας της Εύας.  Όταν η Κασσιανή απάντησε: «Εκ γυναικός πηγάζει τα κρείττω», εννόησε ότι η γυναίκα είναι η αιτία για τα καλύτερα, μιλώντας φυσικά για την Θεοτόκο. Εκείνος προσεβλήθη και τελικά, παντρεύτηκε την Θεοδώρα. Τότε, η Κασσιανή έγινε μοναχή και έγραψε τον Ύμνο: «Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή».

Μεγάλη Τετάρτη                                                                                                                    Αυτή η μέρα αναφέρεται στην αμαρτωλή γυναίκα, στην προδοσία του Ιούδα, στην τελετή του Νιπτήρος και στον Μυστικό Δείπνο. Σύμφωνα με τις Γραφές, την Μεγάλη Τετάρτη τα Πάθη του Χριστού συνεχίζονται, καθώς εκείνος βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, στο σπίτι του Φαρισαίου. Στην πόλη, λοιπόν, ζούσε μια γυναίκα γνωστή ως αμαρτωλή. Όταν η γυναίκα έφθασε στο σπίτι του Φαρισαίου, μεταμέλησε μπροστά στον Ιησού κλαίγοντας με λυγμούς. Την ίδια μέρα, ο Ιούδας θα ενημερώσει τους Εβραίους για την πράξη που θα κάνει ζητώντας τα 30 αργύρια.                                     Η αντίθεση που συμβαίνει εδώ είναι πρόδηλη: από τη μία η αμαρτωλή γίνεται αγία και από την άλλη ο μέχρι πρότινος πιστός μαθητής του Ιησού παίρνει τον δρόμο της προδοσίας.

Μεγάλη Πέμπτη                                                                                                                       Το Πρωί αυτής της μέρας τελείται η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και στο τέλος οι πιστοί μεταλαμβάνουν της Αγίας Κοινωνίας. Το ίδιο βράδυψάλλεται η Ακολουθία των Παθών, η οποία περιλαμβάνει 12 Ευαγγέλια, όπου εξιστορείται το Μέγα Πάθος, με κορύφωση τη Σταύρωση . Τη συγκεκριμένη μέρα, ο Κύριος, ξέροντας ότι έχει προδοθεί θα προσευχηθεί ως Θεός και συνάμα ως ένας άνθρωπος που φοβάται, καθώς σε μία στιγμή αγωνίας λέει τη φράση:  «Απελθέτωαπ’εμού το ποτήριον τούτο».                                                                                                                   Ο Θεάνθρωπος τελικά, θα συλληφθεί και θα ταπεινωθεί. Νωρίτερα, θα δικαστεί και θα οδηγηθεί με οδυνηρό τρόπο στον Γολγοθά. Στο τέλος αυτής της βραδιάς, τη νύχτα πριν από τη Μεγάλη Παρασκευή, ο Χριστός σταυρώνεται. Η θυσία όμως αυτή έδειξε την απόλυτη ταπείνωση και δίδαξε ταυτόχρονα την υπομονή στα παθήματα. Η συνειδητή πορεία του Χριστού προς τη Σταύρωση και η ανάβασή του στον Σταυρό συμβολίζει την ατελείωτη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και τη σφοδρή επιθυμία του για τη λύτρωση του κόσμου.                                                                                     Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ματθαίο, οι στρατιώτες που οδήγησαν τον Ιησού στην αυλή του δικαστηρίου, προκειμένου να τον περιγελάσουνγια τον ισχυρισμό ότι ήταν βασιλιάς των ανθρώπων, του έπλεξαν αγκάθινο στεφάνι. Στην πορεία των χρόνων, το στεφάνι θεωρήθηκε σύμβολο βασανιστηρίων και θυσίας, πλεγμένο από βούρλα και αγκαθωτό θαμνόδεντρο.

Μεγάλη Παρασκευή                                                                                                                 Στην Εκκλησία τη Μεγάλη Παρασκευή ψάλλεται η Ακολουθία των Ωρών, γίνεται η περιφορά του Επιταφίου σε όλη την Ελλάδα και ακολουθεί ο ΕπιτάφιοςΘρήνος.  Σύμφωνα με τις Γραφές στις 3:00 το μεσημέρι παραδίδεται το πνεύμα του Μεσία φωνάζοντας «Τετέλεσται». Η γη σείεται, ο ουρανός σκοτεινιάζει και το καταπέτασμα του Ναού του Σολομώντος σκίζεται στα δύο. Η ημέρα της κορύφωσης του δράματος με την Αποκαθήλωση κατά την οποία ο ιερέας παριστάνει τον Ιωσήφ της Αμαριθαίας, ανεβαίνει με μικρή σκάλα στον σταυρό και αποκαθηλώνει τον Εσταυρωμένο, είναι η πιο θλιβερή μέρα για τους χριστιανούς.

Ταυτόχρονα, ο Επιτάφιος αποτελεί ύψιστο σύμβολο. Η περιφορά του ξεκινά από το ιερό βήμα κάθε εκκλησίας, ακολουθεί μία πορεία γύρω από τον ναό ή την ευρύτερη περιοχή και καταλήγει στο κέντρο του ναού, όπου παραμένει ως το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου.

Μεγάλο Σάββατο                                                                                                                   Την ημέρα εκείνη οι Μυροφόρες αντικρίζουν άδειο τον τάφο του Χριστού και διαδίδουν παντού το νέο. Το πρωί ψάλλεται η λειτουργία του Αγίου Βασιλείου και το βράδυ γίνεται η Ανάσταση. Την ώρα που οι ιερείς ψέλνουν το «Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών», μεταφέρουν στους πιστούς το μήνυμα ότι ο Χριστός φέρνει στον κόσμο το δώρο του φωτός και της ατελεύτητης ζωής.                                                                                                                Η Ανάσταση κατέχει την κεντρικότερη θέση όλης της θρησκευτικής ζωής των Ελλήνων, καθώς προσφέρει ένα πλήθος συμβολισμών. Γίνεται την άνοιξη και όλα στη φύση αναγεννιούνται. Επίσης, το «θανάτω θάνατον πατήσας» αποκτά ιδιαίτερη σημασία και γίνεται ξεκάθαρο όταν τα μεσάνυχτα οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα. Έτσι, περνάμε από τον πόνο και τη θλίψη των Παθών και της Σταύρωσης στην αγαλλίαση και την ελπίδα. Τέλος, το Άγιο Φως και το σχήμα του Σταυρού που σχηματίζουν οι πιστοί έξω από τα σπίτια τους, αποτελεί σύμβολο καλής τύχης.               Την Κυριακή του Πάσχα, τελείται μέσα σε ένα χαρμόσυνο κλίμα ο Εσπερινός της Αγάπης, ενώ μοιράζονται φύλλα δάφνης, που συμβολίζουν τη νίκη του Θεανθρώπου απέναντι στον θάνατο, ολοκληρώνοντας έτσι τον κύκλο των καθημερινώνακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας και της Ανάστασης. Μέσα από αυτήν την πορεία των Παθών και συνειδητοποιώντας τον βαθύτερο συμβολισμό πίσω από τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας, μακάρι φέτος, τη χρονιά του κορωνοϊού, να κάνουμε Πάσχα μέσα στις καρδιές μας και να καταλάβουμε πως το πραγματικό νόημα δεν είναι στις συναθροίσεις και στους φολκλρορισμούς, αλλά στην αγάπη που δίνουμε και μοιράζουμε γύρω μας.

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:• Η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου,αναρτήθηκε από: www.dogma.gr (Τελευταία πρόσβαση: 15/4/2020)• Οι Ύμνοι του Όρθου της Μεγάλης Τετάρτης-μέρος Α’, αναρτήθηκε από: www.pemptousia.gr (Τελευταία πρόσβαση: 15/4/2020)• Τα Πάθη του Χριστού και οι Συμβολισμοί τους, το ιδιαίτερο νόημα των λειτουργιών της Μεγάλης Εβδομάδας, Τηλέραμα, σελ. 2-15

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΠΡΟ. www.ledrastory.com

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ