Πρόσφατα, η Ουκρανία γιόρτασε τα 30 χρόνια από την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση, τη σύγχρονη ενσάρκωση της αιώνιας Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Κάποιοι μπορεί ακόμα να υποστηρίξουν ότι η Ουκρανία απέκτησε την ανεξαρτησία της κατά λάθος λόγω μιας «τέλειας καταιγίδας» που δημιουργήθηκε από πολλά ατυχή γεγονότα ή των περίφημων «μαύρων κύκνων» του Νασίμ Ταλέμπ, που συνέβαλαν στην κατάρρευση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας.
Με μια πρώτη ματιά, μια τέτοια εξήγηση φαίνεται αληθοφανής, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Η προέλευση της σημερινής Ουκρανίας θα μπορούσε να βρεθεί στη Ρωσία, την πρώτη πολιτεία που υπήρχε στο έδαφός της στους πρώτους μεσαιωνικούς χρόνους. Ωστόσο, από τον 13ο αιώνα έως ολόκληρο τον 20ό αιώνα, οι λαοί της Ουκρανίας δεν είχαν το δικό τους κράτος και ήταν χωρισμένοι ανάμεσα σε διάφορες πολιτείες. Για αιώνες, οι Ουκρανοί ζούσαν σε διαφορετικές αυτοκρατορίες και κράτη και βίωναν διάφορες πολιτικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές επιρροές. Η σημαντική πολιτισμική διαφορά που αντιμετωπίζει η Ουκρανία ακόμη και σήμερα είναι μεταξύ Ουκρανών από τη δύση και του κέντρου και αυτών από τα ανατολικά και νότια της χώρας. Για πάνω από τρεις αιώνες, στην ανατολική και νότια Ουκρανία κυριαρχούσε η δεσποτική τσαρική Ρωσία. Για το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου, η ουκρανική γλώσσα και ταυτότητα είτε καταπιέστηκαν είτε αρνήθηκαν είτε χλευάστηκαν.
Εν τω μεταξύ, τα δυτικά μέρη της χώρας αναπτύχθηκαν σε διάφορες πιο φιλελεύθερες ευρωπαϊκές πολιτείες, όπως το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, η Πολωνική Λιθουανική Κοινοπολιτεία και η Αυτοκρατορία των Αψβούργων, μεταξύ άλλων με τα ιδρύματά τους ιδιωτικής ιδιοκτησίας, τα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου, την αυτονομία των εκκλησιών, και ούτω καθεξής. Συγκεκριμένα, μια ισχυρή επιρροή στη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας και της πολιτικής κουλτούρας των Ουκρανών ήταν το θρυλικό ημικράτος των Κοζάκων Zaporizhian Sich (Zaporozhian Host), που υπήρχε από τα μέσα του 16ου αιώνα έως το τέλος του 18ου αιώνα.
Για μερικούς αιώνες, η αυτοκυβέρνηση των Ουκρανών Κοζάκων βασίστηκε στην ισχυρή παράδοση της δημοκρατικής διακυβέρνησης, με τους αιρετούς αξιωματούχους να λογοδοτούν στη συνέλευση των Κοζάκων. Μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας,η σύντομη περίοδος ύπαρξης ενός ανεξάρτητου δημοκρατικού ουκρανικού κράτους (Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας) μεταξύ 1918 – 1921 ήταν ένα σημαντικό επεισόδιο στην πρόσφατη ιστορία, το οποίο επηρέασε περαιτέρω τη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας και της πολιτικής κουλτούρας του λαού της Ουκρανίας. Ο αγώνας για την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και στη συνέχεια ο αγώνας με επικεφαλής τον Ουκρανικό Στρατό Εξέγερσης (UPA), κατά τη διάρκεια και μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, συνέβαλε σημαντικά στην κατασκευή των αφηγήσεων της εθνικής μυθολογίας της Ουκρανίας. Η αυτοπροσώπευση που προέκυψε από αυτήν την περίοδο θεωρεί τους Ουκρανούς ως ελεύθερους, γενναίους και επαναστατικούς ανθρώπους, που επί αιώνες υπέφεραν από εξωτερική καταπίεση και ήταν πρόθυμοι να παλέψουν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους.
Τις δεκαετίες πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, που από πολλές απόψεις ήταν η ενσάρκωση της Ρωσικής αυτοκρατορίας του 20ού αιώνα, οι Ουκρανοί εθνικιστές αποτέλεσαν αναμφισβήτητα το πιο πολυάριθμο και ενεργό μέρος στο σοβιετικό αντιφρονούν κίνημα. Για παράδειγμα, ο γνωστός Εβραίος ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ουκρανίας και ιατρός Semen Gluzman, ο οποίος πέρασε επτά χρόνια στα σοβιετικά στρατόπεδα εργασίας και τρία χρόνια στην εξορία της Σιβηρίας τη δεκαετία του 1970-80, ισχυρίζεται ότι Ουκρανοί αντιφρονούντες διαφορετικής εθνικής καταγωγής, συμπεριλαμβανομένων των εθνικιστών, αποτέλεσαν ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος μεταξύ του πληθυσμού των φυλακισμένων σοβιετικών αντιφρονούντων. Έτσι, καταλήγει ότι, οι αντισοβιετικές πολιτικές, ανθρώπινα δικαιώματα και αστικές δραστηριότητες στη Σοβιετική Ουκρανία ήταν οι πιο έντονες σε ολόκληρη την ΕΣΣΔ. Οι Ουκρανοί εθνικιστές αποτέλεσαν αναμφισβήτητα το πιο πολυάριθμο και ενεργό κομμάτι στο σοβιετικό αντίθετο κίνημα.
Ωστόσο, αυτό είναι μόνο η μισή ιστορία.
Οι Ουκρανοί έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση και ανάπτυξη αυτοκρατοριών στις οποίες ζούσαν, παρόμοιο με τους Σκωτσέζους στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές στη Ρωσική Αυτοκρατορία, η ίδια η ιδέα της οποίας μπορεί να εντοπιστεί στον Ορθόδοξο θεολόγο, φιλόσοφο και εκκλησιαστή ουκρανικής καταγωγής, Θεοφάν Προκόποβιτς. Στις αρχές του 1700, έθεσε τα ιδεολογικά θεμέλια της Ρωσικής Ορθόδοξης αυτοκρατορίας και έγινε στενός σύμβουλος και ο εγκέφαλος των μεταρρυθμίσεων που πραγματοποίησε ο Μοσχοβίτης Τσάρος Πέτρος Ι. Οι ιθαγενείς της Ουκρανίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο και συνέβαλαν σημαντικά στην οικοδόμηση και ανάπτυξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Επιπλέον, εκπροσωπήθηκαν δυσανάλογα σε ρωσική επιστήμη, τριτοβάθμια εκπαίδευση και στρατιωτική διοίκηση. Ωστόσο, αυτό ήρθε με το κόστος μιας επιτυχημένης καριέρας να είναι εφικτό μόνο αν απαρνηθούν την εθνική τους ταυτότητα και γίνουν Ρώσοι. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που στο πρόσφατο άρθρο του, όπως πολλές φορές στο παρελθόν, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ισχυρίζεται ότι οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί είναι ο ίδιος λαός και ότι η ανεξάρτητη Ουκρανία είναι ιστορική ανοησία που δημιουργήθηκε τεχνητά από τη Δύση για να διαιρέσει και να αποδυναμώσει την ιστορική Ρωσία. Και δεν έχει σημασία αν πιστεύει πραγματικά σε αυτές τις δηλώσεις ή αν πρόκειται απλώς για προπαγανδιστικό κόλπο.
Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: όσο ο Πούτιν είναι στην εξουσία, δεν θα αφήσει ποτέ την Ουκρανία μόνη. Θα χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα μέσα για να υποτάξει ή ακόμη και να προσαρτήσει πλήρως την Ουκρανία. Ακόμη,εάν το Κρεμλίνο θα τηρήσει τη σημερινή υβριδική στρατηγική πολέμου ή αντ’αυτού επιλέξει μια στρατιωτική επίθεση πλήρους κλίμακας εξαρτάται από την ευνοϊκή κατάσταση για ανοιχτή επιθετικότητα. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ένας έμπειρος και ρεαλιστής πολιτικός, είναι απίθανο να παίξει με την τύχη και θα ενεργήσει μόνο αν είναι σίγουρος για το θετικό αποτέλεσμα. Εάν πιστεύει ότι η Ουκρανία δεν θα αντισταθεί ή η Δύση δεν θα έρθει να βοηθήσει την Ουκρανία σε περίπτωση πολέμου πλήρους κλίμακας, τότε μπορεί κανείς να είναι βέβαιος ότι ο Πούτιν θα προχωρήσει στη στρατιωτική επίθεση. Έτσι, η ηγεσία της Ουκρανίας και ο λαός πρέπει να είναι έτοιμοι να πολεμήσουν για την οντότητά τους και η Δύση πρέπει να καταστήσει σαφές στο Κρεμλίνο ότι η Ουκρανία θα λάβει πλήρη υποστήριξη στην προμήθεια όπλων, δεδομένων πληροφοριών κλπ., και ότι η Ρωσία θα υποφέρει από τη διεθνή απομόνωση, εμπάργκο πετρελαίου και φυσικού αερίου κ.ο.κ.
Χωρίς αυτή τη διαβεβαίωση που δόθηκε σταθερά στη Ρωσία, η Δύση θα πρέπει να ετοιμαστεί να υποφέρει από εκατομμύρια πρόσφυγες πολέμου από την Ουκρανία, οικολογικές καταστροφές και τελικά κατάρρευση όλου του ευρωπαϊκού και διεθνούς συστήματος ασφαλείας όπως το γνωρίζουμε. Πέρασαν δεκατρία χρόνια από τον πόλεμο της Ρωσίας εναντίον της Γεωργίας το 2008, πάνω από επτά χρόνια από την προσάρτηση της Ουκρανικής Κριμαίας και την παρέμβασή της στο Ντόνμπας το 2014. Ήταν περισσότερο από αρκετός χρόνος για τη συλλογική Δύση να μάθει ότι το Κρεμλίνο είναι έτοιμο χρησιμοποιεί ανοιχτά στρατιωτική δύναμη κάθε φορά που είναι σίγουρο για την ατιμωρησία του.