Η τεράστια ευθύνη των ραδιοταξί της Αθήνας και όσων διοικούν τον κλάδο που με την αφέλεια και τις παραλείψεις τους ενισχύουν τις εφαρμογές των πολυεθνικών και τα ενοικιαζόμενα με οδηγό.
Εφησυχασμός, παραπλάνηση και υποχρεωτικότητα
8 απλά ερωτήματα για σκέψη και προβληματισμό
Του Θύμιου Λυμπερόπουλου
Πίσω από αυτόν τον εφησυχασμό και την προπαγανδιστική προβολή της ηλεκτροκίνησης και των γενναίων επιδοτήσεων υπάρχει μία σωρεία γεγονότων και καταστάσεων που οδηγεί σε προβληματισμό και αναπάντητα ερωτήματα. Το ταξί χάνει την ταυτότητα του. Ο ταξιτζής μετατρέπεται χωρίς να το καταλαβαίνει από αφεντικό, σε συνεργάτη – υπάλληλο, των εφαρμογών και των πολυεθνικών.
Η Beat ανακοίνωσε ότι δεν θα συνεργάζεται με κανένα ταξί που δεν είναι ηλεκτρικό (από το 2025). Μία εταιρεία που δεν έχει ούτε ένα ιδιόκτητο αυτοκίνητο, βάζει όρους και προϋποθέσεις για το πως θα δουλεύουν τα ταξί και τι οχήματα θα έχουν οι ταξιτζήδες για να κάνουν τη δουλειά τους. Κι εμείς τι κάνουμε; Πως απαντάμε; Πως αντιδράμε;
Είδατε καμία ανακοίνωση των Ράδιο ταξί, του ΣΑΤΑ, της Ομοσπονδίας; Η σιωπή αν δεν είναι ένδειξη υποταγής, είναι ένδειξη συμφωνίας. Αφού δεν ενοχλούνται τα Ραδιοταξί που κάθε μέρα βλέπουν τα μέλη τους να αποχωρούν και να πηγαίνουν στις εφαρμογές, όλα καλά… Αφού δεν ενοχλούνται οι διοικήσεις μας από το καπέλωμα των πολυεθνικών, όλα καλά…
Όλο αυτό το κλίμα «νάρκωσης» του κλάδου, είναι αποτέλεσμα ενός σχεδίου που βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο κλάδος δεν θα έχει μηχανισμούς άμυνας και στην πρώτη δύσκολη στιγμή θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Ήδη, έχει καταλυθεί κάθε έννοια νομιμότητας από τα ενοικιαζόμενα οχήματα με οδηγό. Καμία εφαρμογή των διατάξεων του Ν4530/18 με απόλυτη ευθύνη της κυβέρνησης και των ελεγκτικών αρχών. Στο αεροδρόμιο η παραβατικότητα αυτών των οχημάτων είναι ένα φαινόμενο καθημερινό. Κανείς δεν ασχολείται, κανείς δεν ελέγχει, κανείς δεν διαμαρτύρεται. Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε την υποκλοπή έργου, του δικού μας έργου, μία φυσική διαδικασία.
Κι αντί να ασχοληθεί η διοίκηση με το πως θα προστατέψει τον ταξιτζή και το έργο του, έγινε διαφημιστής της κυβέρνησης, πότε για την ηλεκτροκίνηση πότε για τα 7θέσια της Ρόδου, πότε για το ένα, πότε για άλλο… Κανένας προγραμματισμός, καμία ουσία, καμία διεκδίκηση, καμία αντίδραση. Ναι, σε όλες τις κυβερνητικές προσταγές.
Σε όλη την Ευρώπη, το ταξί δίνει μάχες για να πετύχει νόμους που εμείς τους δημιουργήσαμε από το 2018. Και όχι μόνο δεν επενδύουμε πάνω σε αυτή τη νομοθεσία, αντίθετα δίνουμε χέρι βοήθειας στη Νέα Δημοκρατία προκειμένου να ξηλώσει και να διευκολύνει τα ενοικιαζόμενα με οδηγό και τις εφαρμογές των πολυεθνικών να νομιμοποιήσουν την παραβατικότητά τους. Μας μιλάνε για υγιή ανταγωνισμό, αυτοί που δεν σέβονται κανένα νόμο και καμία αρχή. Πως γίνεται να παρασυρθεί κάποιος σ’ αυτή την ανοησία; Το ταξί είναι μία υπηρεσία δημόσιου χαρακτήρα. Να ανταγωνιστεί την Uber ή την Beat; Για ποιο λόγο; Και με ποιο σκεπτικό;
Αν ο κλάδος μπει σ’ αυτή τη διαδικασία ανταγωνισμού με τις πολυεθνικές (όπως υποδεικνύει η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση και υιοθετούν οι σημερινές συνδικαλιστικές ηγεσίες) τότε το ταξί θα εξαφανιστεί από τον χάρτη. Αν το μέλλον του ταξιτζή το σχεδιάζουν οι πολυεθνικές και τα συμφέροντά τους, τότε αυτό το μέλλον είναι δυσοίωνο και αβέβαιο.
Η δική μας θέση ήταν, είναι και θα είναι ξεκάθαρη. Ναι στην τεχνολογία και στην διευκόλυνση του επιβατικού κοινού, αλλά με όρους και κανόνες που δεν θα αλλοιώνουν το δημόσιο χαρακτήρα της υπηρεσίας που παρέχουμε. Όποιος δεν σέβεται και καταστρατηγεί τους νόμους, είναι εχθρός του ταξί και δικός μας. Χέρι βοήθειας σ’ αυτούς που κλέβουν το έργο μας δεν είναι παρά απόλυτη προδοσία.
Όχι στον εφησυχασμό, όχι στην παραπλάνηση, όχι στην υποχρεωτικότητα. Ο κλάδος οδηγείται στην καταστροφή και η ευθύνη της διοίκησης είναι τεράστια. Οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα «σκοτώνουν» το ταξί κάθε μέρα και από λίγο. Όσο δεν βρίσκουν αντίσταση, θα συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο μέχρι να μας τελειώσουν. Αν θέλετε να υπάρχουμε και αύριο, η λύση είναι μία. ΔΑΚΜΜΕ ΤΑΞΙ-ΘΥΜΙΟΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ.