Ο όρος «Γυναικοκτονία» είναι απολύτως ορθός και δόκιμος. Διότι τα θύματα επιλέγονται από τους θύτες, ακριβώς επειδή είναι γυναίκες. Δεν είναι μόνο η δολοφονημένες σύζυγοι, αλλά και οι χιλιάδες βιασμοί, κακοποιήσεις, ακόμα και η λεκτική στοχοποίηση όπου το θύμα επιλέγεται με μοναδικό κριτήριο το ότι είναι γυναίκα.
Το γεγονός ότι στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες έχουμε αυτή την έκρηξη των εγκλημάτων, με τρεις δολοφονίες γυναικών σε ένα εικοσιτετράωρο, δείχνει ότι έχουμε καταστρέψει ένα από τα κύρια στοιχεία του πολιτισμού μας. Δεν έχει καμία σημασία εάν στις δύο από τις τρεις περιπτώσεις οι δράστες είναι αλλοδαποί. Τα ειδεχθή αυτά εγκλήματα έγιναν σε ελληνικό έδαφος. Και αυτό έχει τεράστια σημασία. Διότι ένα από τα στοιχεία της υπεροχής του ελληνικού πολιτισμού παγκοσμίως, είναι ότι στην Ελλάδα, στην κλασική αρχαιότητα και ακόμα πιο πριν, για πρώτη φορά αναγνωρίστηκαν δικαιώματα σε γυναίκα και παιδί, όταν παραδίπλα, σε όλους τους υπόλοιπους «πολιτισμούς» σχεδόν, η γυναίκα θεωρείτο αντικείμενο.
Πρόκειται για ένα από τα χειρότερα χτυπήματα που επιτρέπουμε να δέχεται οι μακραίωνη ιστορία μας, την οποία θα έπρεπε να διαφυλάξουμε ως θεματοφύλακες των αρχών και αξιών των προγόνων μας. Δυστυχώς αποτύχαμε. Επιτρέψαμε τον εκβαρβαρισμό της κοινωνίας, επιτρέψαμε αλλότρια έθιμα να εισβάλουν και να καταλάβουν την δική μας ανθρωποκεντρική παράδοση.
Επιτρέπουμε στις νέες γενιές να «ανδρώνονται» με τους μισογύνηδες ναρκέμπορους της «τραπ» μουσικής, Όπου η γυναίκα πάλι, μετά από 3000 χρόνια σε αυτά τα άγια χώματα αν εξαιρέσουμε την οθωμανική κατοχή, μετατρέπεται σε αντικείμενο για να πουλήσουν οι πρεζέμποροι την πραμάτεια τους.
Γυναικοκτονίες φυσικά πάντα υπήρχαν στην Ελλάδα, όχι όμως σε αυτό το βαθμό. Πάντα υπήρχε ο ψευτόμαγκας, ο άνανδρος, ο μέθυσος, ο κομπλεξικός που θα έβγαζε τα συμπλέγματα του πάνω σε μία γυναίκα. Ήταν όμως πάντα μία μειοψηφία και κάθε πράξη δολοφονίας γυναίκας ήταν απόλυτα καταδικαστέα και επέσυρε την κατακραυγή: «Δεν ντρέπεσαι μωρή κότα να χτυπάς γυναίκες;»
Η αρχαίο ελληνική κληρονομιά μας είχε διατηρηθεί μέσα στις χιλιετίες με τέτοιες, απλές φράσεις που ταύτιζαν την άσκηση βίας σε μία γυναίκα, με την ανανδρία.
Φτάσαμε σήμερα ακόμα στην Ελλάδα του 2022, μία γυναίκα, μία μάνα μικρών παιδιών, να εκλιπαρεί για βοήθεια στο Αστυνομικό Τμήμα και την επόμενη ημέρα να δολοφονείται.
Ο υπουργός που αντέδρασε άμεσα στην ανάρτηση κακοποίησης μίας γάτας, κινητοποιώντας όλον τον κρατικό και επικοινωνιακό μηχανισμό, στην περίπτωση αυτής της άτυχης μάνας, η οποία εξάντλησε όλο το θεσμικό οπλοστάσιο αντιδράσεις που διέθετε για να σώσει τη ζωή της, σιώπησε εκκωφαντικά.
Εμείς, ο ελληνικός λαός, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να σιωπούμε. Αφήσαμε την δημοκρατία μας να μολυνθεί από βρώμικα συμφέροντα που λειτουργούν αντιλαϊκά, αντικοινωνικά και αντεθνικά. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αφήσουμε και την κοινωνία μας να μολυνθεί με έναν ιό τον οποίο οι πρόγονοι μας είχαν νικήσει 3000 χρόνια πριν. Θα μείνουμε στην ιστορία ως η πλέον ανάξια γενιά που βεβήλωσε με την παρουσία της και την απραξία της έναν τόπο ιερό, μαρτύρων, ηρώων, αλλά κυρίως, Ανθρώπων.