Σας έγραφα τις προάλλες, πριν από μισό χρόνο συγκεκριμένα, για τη νοσταλγία προς τον Προκόπη Παυλόπουλο η οποία διογκώνεται μήνα με το μήνα.
Χρήστος Ξανθάκης
Να τον ακούτε τον ρεπόρτερ Ξανθάκη, όλα τα ξέρει και ποτέ δεν πέφτει έξω. Μια φορά μόνο έφαγα τα μούτρα μου, το ομολογώ, όταν πρόβλεψα επικράτηση Μεϊμαράκη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, αλλά που να φανταστώ ότι ο Τζίτζι ο μακεδονάρχης, ο μεγαλοπρεπής, θα ξεφορτωνότανε με τόση μεγάλη προθυμία το καραμανλικό παρελθόν του. Ο ίδιος Τζίτζι που τώρα προχτές στη Φλώρινα περηφανευότανε ότι ο Κώστας Καραμανλής τον είχε πρωτομπάσει στην πολιτική στα εικοσιεννέα του χρόνια. Παρόντος του Κώστα Καραμανλή ανδρός πραγματικά αξιοθαύμαστου μιας και επέδειξε σιδηρά αυτοκυριαρχία. Και δεν τον έπνιξε επί τόπου, σαν τα κοτόπουλα…
Τέλος πάντων, να μην μακρηγορούμε, εδώ στο Newpost σας έγραφα τις προάλλες, πριν από μισό χρόνο συγκεκριμένα, για τη νοσταλγία προς τον Προκόπη Παυλόπουλο η οποία διογκώνεται μήνα με το μήνα. Ιδίως από τη στιγμή που η νυν πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, πάει από ντελαπάρισμα σε ντελαπάρισμα. Ορίστε το κόπυ το πάστε, για να μην κουράζω και τα δαχτυλάκια μου, παγωνιά έρχεται:
«Η φρέσκια Πρόεδρος από την άλλη, διακρίνεται από μια μοναδική λαχτάρα για ξύσιμο στην γκλίτσα του τσομπάνη. Στην αρχή δοκίμαζε την υπομονή των εθνικοφρόνων κάνοντας κόνξες με τις επετείους και τα στρατά και τις παναγίτσες και τώρα κατάφερε να φουντώσει κεντροαριστερό μένος εναντίον της κάνοντας λόγο για “λαϊκισμό” και υψώνοντας ασπίδα προστασίας σε αποφάσεις της δικαιοσύνης που εξοργίζουν. Στη γιορτή της Δημοκρατίας όλα αυτά, όχι σε κάνα σουαρέ παρουσία της γάτας Καλυψούς. Θα μπορούσε να θεωρηθεί αδεξιότητα, αλλά δεν είναι πια πρωτάρα η Σακελλαροπουλου στην Προεδρία για να δικαιολογείται τόσο εύκολα».
Πρόσθετα επίσης εκεί ότι το βασικό που πρέπει να κάνει ένας πρόεδρος (της ελληνικής δημοκρατίας, βεβαίως, βεβαίως) είναι να μην κουνάει τη βάρκα, ήτοι να μη δίνει, όσο γίνεται, αφορμές για γκρίνιες και να «είναι ταυτόχρονα και θαυματοποιός και ταχυδακτυλουργός και θηριοδαμαστής». Ιδιότητες που μάλλον λείπουν από την Αικατερίνη Σακελλαροπούλου και φέρνω προς τούτο παράδειγμα το χριστουγεννιάτικο μήνυμά της. Που ήταν αφιερωμένο στα παιδιά της Ουκρανίας και στα ζόρια που τραβάνε και μπράβο της γιατί όποιος ή όποια δεν σκέφτεται τα παιδιά της Ουκρανίας και τα ζόρια που τραβάνε είναι κτηνάρα και θέλει μούντζες. Αλλά θα μπορούσε να πει μια κουβέντα, μια φράση, μια λεξούλα έστω και για τα παιδιά τα δικά μας (πρόεδρος της ελληνικής δημοκρατίας, υπενθυμίζω), που μπορεί να μην τρώνε μπόμπες στα κεφάλια τους και να μην διαβάζουν με το κερί λόγω διακοπών ρεύματος, αλλά καμιά φορά χρειάζονται ΜΕΘ και ΜΕΘ δεν βρίσκουν και τα μπάζουν στο ασθενοφόρο και το ασθενοφόρο πιτσικάρει και μας χαιρετάνε τα παιδιά, τα αγγελούδια μετακομίζουν στον ουρανό. Ναι, θα μπορούσε να πει μια κουβέντα, μια φράση, μια λεξούλα έστω. Αλλά δεν είπε τίποτα…
Εξ ου και τα αποτελέσματα της έρευνας δια χειρός Public Issue, όπου βλέπουμε την δημοτικότητα της Σακελλαροπούλου να έχει πιάσει πάτο σε σχέση με τους προηγούμενους προέδρους:
86 % θετικές γνώμες για τον Κωστή Στεφανόπουλο και 11 % αρνητικές,
84 % θετικές γνώμες για την πρώτη θητεία Κάρολου Παπούλια και 5 % αρνητικές,
57 % θετικές γνώμες για τη δεύτερη θητεία Παπούλια και 40 % αρνητικές,
62 % θετικές γνώμες για την θητεία Προκόπη Παυλόπουλου και 33 % αρνητικές
και μόλις 30 % θετικές γνώμες για την Σακελλαροπούλου με 60 % αρνητικές.
Ποσοστά που αναλύονται στα εξής:
11 % θετική γνώμη και 19 % μάλλον θετική,
με 20 % μάλλον αρνητική γνώμη και 40 % αρνητική.
Με δυο λόγια; Με δυο λόγια, όχι απλώς την κούνησε τη βάρκα η πρόεδρος Σακελλαροπούλου, αλλά στα βράχια την έριξε. Και κατάφερε ούτε τους συντηρητικούς να μην κερδίσει, ούτε τους προοδευτικούς, ούτε τους εθνικόφρονες, ούτε τους εθνοπροδότες, ούτε καν το γυναικείο κοινό που την επευφημούσε σφόδρα όταν ορκιζόταν. Μόνο οι χιπστεράδες της μείνανε, αλλά έχω την εντύπωση ότι λίαν συντόμως θα την εγκαταλείψουν κι αυτοί τώρα που πάει κόντρα στο Ακραίο Κέντρο ο μέντωρ της Ευάγγελος Βενιζέλος. Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο θα σας λείπει ο Προκόπης πσυχούλες μου…