Ο Κάρλος Ενρίκε Ραπόσο (Carlos Henrique Raposo), ή Κάιζερ (λόγω της ομοιότητας του με τον «Κάιζερ» Φραντς Μπεκενμπάουερ), έκανε μια καριέρα 20 ετών σε μεγάλες ομάδες της Βραζιλίας, της Νότιας Αμερικής, των ΗΠΑ, αλλά και της Ευρώπης, χωρίς να παίζει ποδόσφαιρο.
Ο Βραζιλιάνος, δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο στη διάρκεια ενός αγώνα και όπως λέει ο ίδιος, «αυτό που τον απασχολούσε συνεχώς, δεν ήταν το πώς θα παίξει, αλλά το πώς δεν θα παίξει μπάλα»!
Πώς τα κατάφερνε και υπέγραφε συμβόλαια; Με το «μπλα μπλα» που διέθετε, για να πείθει τους πάντες ότι ήταν πολύ μεγάλος ποδοσφαιριστής, με πιτσιρικάδες που πλήρωνε να φωνάζουν το όνομα του και δημοσιογράφους που του έφτιαχναν το προφίλ του σούπερ σταρ.
Όταν, όμως, έφτανε η ώρα να μπει στο γήπεδο, πάντα κάτι συνέβαινε. Πότε τραυματιζόταν στην προθέρμανση, πότε πόναγε ξαφνικά το δόντι του ή πέθανε ο παππούς του και ήταν στενοχωρημένος. Κάτι που είχε κάνει τουλάχιστον τέσσερις φορές.
Μια φορά που τα «παραμύθια» είχαν τελειώσει και ο προπονητής του είπε να μπει στο γήπεδο, πήγε στην κερκίδα των αντιπάλων και άρχισε να βρίζει τους οπαδούς, με αποτέλεσμα να αποβληθεί!
Για να πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο φιάσκο στο χώρο του ποδοσφαίρου, ο Carlos είχε καταφέρει να φωτογραφηθεί γύρω από τους πιο διάσημους παίκτες της Βραζιλίας, και εμφανιζόταν μαζί τους σε βίντεο πριν από τους αγώνες.
Αυτή η ιστορία κράτησε 26 χρόνια, μέχρι την απόσυρση του το 2004, σε ηλικία 41 ετών. Ήταν, μάλιστα ο επιθετικός αστέρας που δεν πέτυχε ούτε ένα γκολ!
Η συναρπαστική ιστορία του Carlos-Kaiser γυρίστηκε ταινία, ενώ ήδη έχει γίνει βιβλίο. Πολλοί οπαδοί του ποδοσφαίρου στη Βραζιλία τον περιφρονούν, ισχυριζόμενοι ότι ήθελε να ζήσει πολυτελή ζωή χωρίς καμία από τις δεξιότητες ή τη σκληρή δουλειά των διάσημων ποδοσφαιριστών.
Αλλά σε μια συνέντευξη του ο Carlos, έδωσε μια άλλη δικαιολογία. Ισχυρίστηκε ότι τον είχε κλέψει μια γυναίκα, μόλις γεννήθηκε, η οποία τον ανάγκασε να μάθει μπάλα, για να κερδίσει χρήματα από αυτόν. Έτσι, μίσησε το ποδόσφαιρο…
«Έκανα ό, τι μπορούσα για να μην παίζω, από την ηλικία των 10 μέχρι την ημέρα που αποσύρθηκα. Οι ψυχολόγοι μου έχουν πει ότι αυτός είναι ο λόγος που έκανα ό,τι έκανα. Δεν ήμουν ποτέ κακός άνθρωπος. Θεωρώ απλά ότι κατάφερα να επιβιώσω», είπε χαρακτηριστικά.
Ο τρόπος με τον οποίο ο Carlos δημιούργησε τον θρύλο του σπουδαίου ποδοσφαιριστή στη δεκαετία του ’80 και του ’90, είναι απίστευτος.
Μετά από την απροθυμία του να περάσει από την ακαδημία της Μποταφόγκο, ο 16χρονος Carlos δοκιμάστηκε στην Puebla, στο Μεξικό, αλλά δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει τους προπονητές και τον έδιωξαν.
Έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από τους El Paso Patriots, επέστρεψε στην πατρίδα του, χωρίς να κάνει ούτε μία εμφάνιση στο γήπεδο.
Το «παραμύθι» που είπε για την απουσία του από τη Βραζιλία, ήταν ότι βοήθησε την Independiente της Αργεντινής, να κερδίσει το Copa dos Libertadores, προκειμένου να δημιουργήσει μια φήμη γύρω από το όνομα του.
Ο Carlos «στοιχειώνει» στα νυχτερινά κέντρα του Ρίο, αναζητώντας διάσημους ποδοσφαιριστές και χρησιμοποιώντας το επικοινωνιακό χάρισμα του έγινε φίλος του Ρομάριο, του Μπεμπέτο, του Κάρλος Αλμπέρτο και του Ζίκο, τους οποίους έπεισε ότι ήταν ακριβώς το ίδιο αστέρι με αυτούς.
«Η ομιλία του ήταν τόσο καλή που αν τον αφήσεις να ανοίξει το στόμα του, θα σε γοήτευε. Δεν θα μπορούσες να τον αποφύγεις», λένε όσοι τον γνώρισαν εκείνη την εποχή.
Με τη βοήθεια των διάσημων φίλων του, ο Carlos κατάφερε να κάνει συμβόλαια σε μεγάλες ομάδες της Βραζιλίας, όπως στην Μποταφόγκο, και στη συνέχεια στη Φλαμένγκο.
Ακολούθησε η μεταγραφή του στην γαλλική Αζαξιό, με τα συμβόλαια και τα έξοδα μεταφοράς εξασφαλισμένα. Βέβαια, στο μυαλό του Carlos ήταν πώς θα απέφευγε, με κάθε κόστος, να κλωτσήσει την μπάλα για να μην αποκαλυφθεί η ασχετοσύνη του.
«Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές φτάνουν στο γήπεδο με στόχο να πετύχουν γκολ και να κερδίσουν. Εγώ σκεφτόμουν συνεχώς τρόπους. για να αποφεύγω να παίζω», δήλωσε.
Ο Carlos πάντα διαπραγματευόταν βραχυπρόθεσμες συμφωνίες με τις ομάδες. Μόλις υπέγραφε το συμβόλαιο του, έλεγε πώς δεν είχε προσαρμοστεί και έτσι καθυστερούσε κάποιες εβδομάδες.
Μόλις περνούσε αυτό το στάδιο, πέθαινε ο παππούς του, ή με σημείωμα ενός φίλου του οδοντιάτρου παρουσίαζε προβλήματα υγείας και ακόμη λιποθυμούσε από την… αγωνία πριν από τον αγώνα και δεν ήταν σε θέση να παίξει!
Με αυτά τα τερτίπια, περνούσαν οι μήνες χωρίς να μπει στο γήπεδο. Παράλληλα, προσπαθούσε να πείσει ότι είχε προσφορές από άλλους συλλόγους, προσποιούμενος ότι μιλούσε αγγλικά σε ένα κινητό τηλέφωνο-παιχνίδι!
Εντούτοις, η απίστευτη σταδιοδρομία του συμπεριλάμβανε και άλλη μία μεταγραφή στην Ευρώπη, στην αυστριακή Βάκερ. Μέχρι την απόσυρση του είχε περάσει από σπουδαίες ομάδες, με μια στατιστική που δεν είχε κανένας άλλος στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Δεν έκανε ούτε μία εμφάνιση στο γήπεδο, δεν έβαλε ούτε ένα γκολ, δεν έκανε ούτε μια ασίστ. Σήμερα, ο Carlos που αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης, έχει γίνει βουδιστής και άνοιξε γυμναστήριο για γυναίκες μπόντιμπίλντερ.
«Δεν μου άρεσε ποτέ το ποδόσφαιρο. Δεν είμαι περήφανος για αυτό που έκανα και λυπάμαι που δεν αξιοποίησα στον μέγιστο βαθμό τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν. Αντί να μάθω να παίζω μπάλα, έκανα τα πάντα να πιστεύουν οι άλλοι ότι ήξερα», παραδέχτηκε αφοπλιστικά.