Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Η πολιτική ηγεμονία του Ιωσήφ Στάλιν είχε αφήσει βαρύ τον θλιβερό ίσκιο της στη ρωσική κοινωνία και είχε ταυτιστεί με χιλιάδες πολιτικά εγκλήματα, που κηλίδωσαν τα οποιοδήποτε άλλα λαμπρά επιτεύγματά της. Την μιαρή αυτή πολιτική περίοδο για τον ρωσικό κολοσσό, διαδέχονταν η ανάληψη της ηγεσίας του κομμουνιστικού κόμματος, από ένα εμπνευσμένο πολιτικό ηγέτη, με δημοκρατική συνείδηση που προσδοκού–σε να καταστήσει και πάλι την ΕΣΣΔ μια αληθινή και προοδευμένη δημοκρατία.
Σε ένα τέτοιο πολιτικό πλαίσιο ο Νικήτα Χρουστσόφ επιχείρησε την κοινωνική ανασυγκρότηση της σοβιετικής ένωσης και τον ταχύτατο εκδημοκρατισμό της. Από τις πρώτες του στοχευμένες πολιτικές κινήσεις, ήταν να δικάσει και εκτελέσει τον «σκοτεινό» πάλαι ποτέ ηγέτη των Μυστικών Υπηρεσιών της KGB Λαυρέντη Μπέρια, που είχε απο κοινού διαπράξει με τον Στάλιν χιλιάδες πολιτικά εγκλήματα αθώων αντιφρονούντων, η αποφυλάκιση των γιατρών του Κρεμλίνου, που είχαν άδικα κατηγορηθεί με τις ανυπόστατες κατηγορίες της συνωμοσίας, αλλά και η αποκατάσταση των σχέσεων του κράτους με τον ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Μπρόζ Τίτο, που είχε χαράξει τον δικό του προσωπικό δρόμο στο κίνημα των αδεσμεύτων.
Τον Φεβρουάριο λοιπόν του 1956 και ενώ είχαν παρέλθει τρία χρόνια από το θάνατο του πατερούλη Στάλιν, θα ελάμβανε χώρα το 20 συνέδριο του πανίσχυρου ΚΚΣΕ. Και ο Χρουστσόφ το είχε εκτιμήσει σαν μια λαμπρή ευκαιρία για να καταγγείλει τα εγκλήματα και τις θηριωδίες του Στάλιν. Έτσι φαίνεται πως το ΄θελαν και οι βουλές της ιστορίας, που είχαν θέσει την κραταιά Σοβιετική Ένωση σε ένα ατέρμονα κύκλο πολιτικών αλλαγών. Στο συνέδριο θα συμμετείχαν 1436 αντιπρόσωποι του κομουνιστικού κόμματος από όλη την επικράτεια.
Το βράδυ της 24-ης Φεβρουαρίου και ενώ είχαν αποκλειστεί από το Κρεμλίνο οι αντιπρόσωποι των ξένων κομμουνιστικών κομμάτων, ο Χρουστσόφ θα ελάμβανε το λόγο στο συνέδριο και θα έκανε μια δραματική αγόρευση που θα έμενε στην ιστορία. Κατήγγειλε όλα τα στυγερά εγκλήματα των Στάλιν, Μπέρια και όλων των άλλων συνεργατών τους, που είχαν στερήσει το ρωσικό έθνος από τα εκλεκτότερα στελέχη του στο φάσμα της επιστήμης, του πολιτισμού, αλλά και της στρατιωτικής διοίκησης.
Ήταν εμφανές σε όλους, ότι ο εθνικά δοξασμένος ηγέτης και νικητής του Β’ παγκοσμίου πολέμου Ιωσήφ Στάλιν, δεν ήταν παρά ένας αιμοδιψής δολοφόνος, που είχε εγκαθιδρύσει καθεστώς τρομοκρατίας και φόβου για να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία του, βάζοντας την ρωσική κοινωνία στο γύψο. Οι αριθμοί που επικαλέστηκε ο Χρουστσόφ για να τεκμηριώσει τις κατηγορίες του εναντίον του Στάλιν ήταν συγκλονι–στικοί. 98 από τα 139 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος που είχαν εκλεγεί στο 17-ο συνέδριο του 1934 είχαν εκτελεστεί. Δηλαδή το 70 %. Και από τους 1966 κομματικούς αντιπροσώπους είχαν απομείνει μόνο 858 !!!. Αλλά εκεί που αδίστακτα ο Στάλιν είχε επιβάλει καθεστώς ζόφου και τρόμου ήταν ο σοβιετικός στρατός.
Σε ένα και μόλις έτος είχε αποδεκατιστεί ο πάλαι ποτέ κραταιός σοβιετικός στρατός. Τα νούμερα πολύ εύγλωττα : Είχε εκτελεστεί το 90% των στρατηγών και το 80% των συνταγματαρχών. Είναι αμφίβολο αν σε εμπόλεμη κατάσταση ο σοβιετικός στρατός θα είχε τόσο υψηλού επιπέδου απώλει–ες, ωσάν αυτές που με επιμέλεια μέσω των φρικτών εγκλημάτων του ο Στάλιν είχε επιφέρει. Τα αποτελέ–σματα φάνηκαν τον πρώτο χρόνο του Β’ παγκοσμίου πολέμου, όπου οι γερμανοί έκαναν προέλαση.
Με το πέρας της συγκλονιστικής αυτής ομιλίας του ο Χρουστσόφ ξέσπασε σε λυγμούς. Αλλά και πολλοί από τους κομματικούς αντιπροσώπους βρέθηκαν σε δεινή θέση. Γιατί για να είχαν επιβιώσει μέσα από τη σταλινική λαιμητόμο ως υπεύθυνοι κομματικών οργανώσεων και αρχηγοί των περιφερειακών γραφείων, σαφές ήταν, πως είχαν συνεργαστεί με τον βδελυρό Στάλιν, στις εκκαθαρίσεις των συντρόφων τους. Για τούτο και είχαν καταβάλει σκληρή προσπάθεια πολλοί εξ αυτών, για να μην καταγγείλει ο Χρουστσόφ τα εγκλήματα της ντροπής, που είχαν γεμίσει με θλίψη και πόνο το ρωσικό λαό.
Μεταξύ αυτών και ο γηραλέοςστρατάρχης Βοροσίλοφ που είχε απευθύνει στο μεταρρυθμιστή σοβιετικό ηγέτη και το εξής επιχείρημα «Ποιος μας ζητά να το κάνουμε αυτό το πράγμα; Εμείς δεν κυβερνάμε;» Φανταστείτε σε τι εγκλήματα θα είχε συνεργήσει το 1937 ο Βοροσίλοφ αθώων ρώσων αξιωματικών στο στρατό, επειδή και μόνον δεν είχαν δηλώσει νομιμοφροσύνη στον αιμοσταγή δικτάτορα Στάλιν. Όμως ο Χρουστσόφ με βαθιά δημοκρατική συνείδηση και υψηλή συναίσθηση χρέους προς την πατρίδα, που ήθελε να γυρίσει η σοβιετική ένωση σελίδα και να ξαναβρεί τη χαμένη της αίγλη, ανέβηκε στο βήμα και ήταν καταπέλτης.
Κατακεραυνώνοντας δημόσια όλα τα κομματικά στελέχη του συνεδρίου, απηύθυνε μάλιστα και έκκληση, η εισήγησή του στο συνέδριο να παραμείνει μυστική για να μην εκτεθεί το ρωσικό έθνος. Εις μάτην όμως. Λίγες μέρες μόνον μετά, η αμερικανική CIA είχε στα χέρια της την επίσημη εισήγηση του Χρουστσόφ με όλα τακαταγγελλόμενα δημόσια διαπραχθέντα εγκλήματα του Στάλιν. Ήταν αρκετά μάλιστα τριακόσια δολάρια για να αγοράσουν οι αμερικανοί την ομιλία του σοβιετικού ηγέτη !!!. Ο Χρουστσόφ με πικρία θα πει τότε «Ποτέ έγγραφο τόσης μεγάλης σημασίας δεν πουλήθηκε σε τόσο εξευτελιστική τιμή». Έτσι όμως φαίνεται πως το επέτασσε η ιστορία, που οδηγούσε σιγά σιγά από τότε την Ρωσία, σε ένα μεγάλο κύκλο πολιτικών αλλαγών.
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
