Ο ποιητής Δημήτρης Ιατρόπουλος για τον Αλέκο Παναγούλη

Γραφει ο Δημήτρης Ιατροπουλος

Αγαπημένες μου κι Αγαπημένοι μου,

την Πρωτομαγιά του 1976,δολοφονήθηκε ο Αλέκος Παναγούλης.. Δυο χρόνια πριν, ακριβώς 50 χρόνια από τώρα, το ’74, ήμουν ο Σύμβουλος Επικοινωνίας στην “Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις” με αντικείμενο εργασίας μου, την πολιτική “εικόνα” του Γιάγκου Πεσμαζόγλου, του Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη και του Αλέκου Παναγούλη.

Με τον Αλέκο δεθήκαμε αμέσως με μιαν καθαρή, αντρίκια, ειλικρινή φιλία. Ζήσαμε στις εκλογές, απίστευτα πράγματα παρέα, θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο πάνω σ’ αυτά που είπαμε, νιώσαμε, παλέψαμε. Κι αυτά που μου “συνέβησαν” έξω από την τρέχουσα λογική, μετά τον αδόκητο θάνατό του.. Ίσως μιαν άλλη φορά σας περιγράψω τούτες τις εμπειρίες..

Όμως απόψε, -είναι βράδυ που σας γράφω- θυμάμαι με συγκίνηση ένα γεγονός που δεν ξεχνιέται με τίποτε και στολίζει την ίδια την καρδιά μου,50 χρόνια τώρα..
-Έχουμε ταξιδέψει στα Χανιά, ο Αλέκος συναντιέται με διάφορους πολιτικούς, και πρόκειται να κοιμηθούμε για βράδυ στο σπίτι του Γιάννη Κλωνιζάκη, συντρόφου του Αλέκου, με κάθειρξη επί χούντας κι αυτός, στην ίδια δίκη που καταδικάσανε σε θάνατο τον Αλέκο, ο Γιάννης έφαγε 14 χρόνια, ως συνεργάτης του…. Σε ένα απλό δωμάτιο λοιπόν, υπάρχει ένα χτιστό κρεβάτι, ημίδιπλο. Και πέφτουμε για ύπνο, παρέα.. Εγώ νιώθω -όπως καθεμιά και καθένας μας, πιστεύω, αν του τύχαινε αυτό- τρακαρισμένος, φοβάμαι μήπως στριμώξω αυτό το τόσο ταλαιπωρημένο κορμάκι του, το γεμάτο πληγές και ουλές από τα βασανιστήρια, που κοιμάται δίπλα μου, αλλά δεν χωράμε στο κρεβάτι κανονικά κι οι δυο και στριμώχνομαι εγώ, σχεδόν στην κόχη του τσιμεντένιου κρεβατιού, με τις βελέντζες που μας είχανε δώσει..

Και ξαφνικά, ο Αλέκος ξυπνάει, με βλέπει και μου λέει δυνατά: “Τι κάνεις εκεί ρε; Τι θες, να σκάσεις κάτω, να μου πάθεις τίποτα βρε μουρλέ, κι αύριο έχουμε ταξίδι;”
Δεν απαντάω, και τότε: “Έλα πιο μέσα σου λέω.. Και κοίτα να δεις, πάρε με αγκαλιά και θα χωρέσουμε.. Δυο άντρες είμαστε, θα τη βγάλουμε τη νύχτα, άντε, έλα πιο ‘δω..”
Πέρασα το χέρι μου πάνω απ’ το κεφάλι του, τον αγκάλιασα και κοιμηθήκαμε.. Αν και με περνούσε 5 χρόνια, εγώ έχω για πάντα την αίσθηση ότι κοιμήθηκα κοντά στον μικρότερο αδελφό μου..

Που ήταν βέβαια, ένας από τους πιο Μεγάλους Άντρες που αξιώθηκε ο τόπος ετούτος στην διαιώνια ιστορία του..

Αυτά τα λίγα, στην μνήμη Του.