Με λίγη μεγαλύτερη προσοχή στις απ ευθείας ανταποκρίσεις που βλέπουμε
παρακολουθώντας στις τηλεοράσεις τα δελτία των ειδήσεων που αφορούν το Ιράν, παρατηρούνται σημεία και τέρατα, και από αυτά, ιδιαίτερα τα τελευταία.
Το ίδιο, κατά πλειοψηφία, και ο Τύπος
Μας δείχνουν εκτενώς κλαμένες με καλυμμένο κεφάλι απο μαύρα μαντήλια γυναίκες να διαμαρτύρονται υπέρ των Αγιατολάχ για εγκλήματα των εισβολέων. Σωστά. Όμως ποτέ δεν είδαμε και κάτι αντίστοιχο για τους κατά συρροή νεκρούς διαδηλωτές, κατά των Αγιατολάχ, απο τους φρουρούς της επανάστασης. Δηλαδή κλαίνε μόνο για όσους σκότωσαν οι πύραυλοι των ΗΠΑ/Ισραήλ, και ούτε δάκρυ για όσους Ιρανούς, που Ιρανοί σκότωσαν!
Επίσης μας δείχνουν εκτενή ρεπορτάζ από την Αυστραλία για τα κορίτσια της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ιράν να δείχνουν φοβισμένα και τα ένδεκα την διαμαρτυρία τους, και με τον φόβο στα μάτια όσων αποφάσισαν επιστροφή, χωρίς σχόλια.
Κι ακόμα μας δείχνουν έτσι στα πεταχτά και στα γρήγορα τις ασταμάτητες ροές στις εισόδους των συνόρων, Ιρανών κυρίως οικογενειών, στην Τουρκία, με την χαρά στα πρόσωπα. Και άλλα, όπως τυφλά χτυπήματα στα Αραβικά Εμιράτα, που δεν είναι και λίγα, να δείχνουν έτσι τις μη ίσες αποστάσεις.
Απορία καμία; Γνωστό όμως είναι, εκεί πικραίνει αυτό, και το τι (και εντελώς αντίθετο) θα γινόταν αν στην θέση του Αγιατολάχ βρισκόταν αντίθετος. Ανησυχία;Ίσως! Εάν ναί, ανεπιφύλακτα αποδεκτή.