Μανώλης Κοττάκης
«Από πίτα που δεν τρως τι σε μέλλει κι αν καεί» λέει θυμόσοφα ο λαός μας. Αλλά τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την οξύτατη εσωκομματική κρίση που έχει ξεσπάσει στον ΣΥΡΙΖΑ, παρατηρείται το οξύμωρο: δυνάμεις της διαπλοκής αλλά και μέλη της κυβέρνησης να ασχολούνται διαρκώς και να έχουν αγωνία για την πίτα του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ που… καίγεται. Το ενδιαφέρον του συστήματος και η αγωνία του για την πολιτική τύχη τού μέχρι στιγμής βολικού προς αυτό Στέφανου Κασσελάκη φαίνεται να κορυφώνεται λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του με τον Τάιλερ Μακμπέθ. Γεγονός που σημαίνει ότι υπάρχουν κέντρα που τον θεωρούν απαραίτητο κρίκο για τις επερχόμενες εξελίξεις, ειδικώς στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, και παρεμβαίνουν στην κρίση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για να στηρίξουν τη βαλλόμενη ηγεσία της. Εάν δεν επρόκειτο για τα εθνικά θέματα και κυρίως για τον μεγάλο συμβιβασμό που ετοιμάζεται στο Αιγαίο και στην Κύπρο, κι εμείς δεν θα είχαμε κανένα ενδιαφέρον να παρατηρούμε τι ακριβώς συμβαίνει σε μια πίτα που καίγεται. Αν δεν έχει ήδη γίνει… κάρβουνο. Αλλά η πρωτοφανής απάθεια και η σιωπή της αντιπολίτευσης για όλα όσα συμβαίνουν στην Κάσο σε επίπεδο κορυφής είναι η πειστικότερη απόδειξη για εμάς πως μια μεγάλη συμμαχία κυβέρνησης – αντιπολίτευσης – μέσων ενημέρωσης (στα οποία έχει δοθεί εντολή σιγής ασυρμάτου για τα γεγονότα στην περιοχή αυτή), σε συνεννόηση με τον ξένο παράγοντα, θα κάνει τα πάντα για να κλείσει ο επαχθής εθνικός συμβιβασμός μέχρι την ορκωμοσία νέου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο κύριος Κασσελάκης εξελέγη πριν από έναν χρόνο ως το νέο πρόσωπο για να αποτελέσει τη λύση στην αξιωματική αντιπολίτευση και να βγάλει τον ΣΥΡΙΖΑ από την κρίση. Εναν χρόνο μετά είναι το κεντρικό πρόσωπο της κρίσης, έχοντας απέναντί του όλους όσοι στήριξαν την υποψηφιότητά του, αφανώς η εμφανώς. Παρά ταύτα, ένας πολιτικώς ετερόκλητος σε πρώτη ανάγνωση συνδυασμός δυνάμεων του βάζει πλάτη στη δύσκολη ώρα του και του παρέχει χείρα βοηθείας για να μην πέσει από την αρχηγική του καρέκλα. Τα δύο τρίτα των δυνάμεων της διαπλοκής, αν κρίνουμε από χθεσινά πρωτοσέλιδα, από την πολιτική συγκεκριμένου συστημικού site και συγκεκριμένων τηλεοπτικών σταθμών, στηρίζουν δυναμικά τον… γαμπρό. Και όπισθεν όλων αυτών κρύβεται η κυβέρνηση, που προσφυώς για δικούς της λόγους, για να κρύψει τα προβλήματά της, θέλει τον ακίνδυνο Κασσελάκη ως αντίπαλό της. Ο σχεδιασμός για ένα πολιτικό σύστημα Β΄ Εθνικής είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι χθες υπουργός της κυβέρνησης, παρεμβαίνοντας σε τηλεοπτική εκπομπή, εξέφρασε με… απογοήτευση την εκτίμηση ότι, αν εκλεγεί ο Παύλος Πολάκης πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα θα…μικρύνει. Ενώ κανονικά θα έπρεπε να χαίρεται. Ολοι όσοι στο παρελθόν προσπαθούσαν να ταυτίσουν τον Στέφανο Κασσελάκη με τον Παύλο Πολάκη και τον πολακισμό σήμερα εκφράζουν την… απογοήτευσή τους για τη διάσπαση της συμμαχίας των δύο ανδρών, ευρισκόμενοι σε πλήρη αμηχανία. Πρόκειται για κωμωδία η οποία αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν μάχεται τον πολακισμό αλλά εύχεται την ύπαρξή του γιατί τον έχει ανάγκη. Είναι προϋπόθεση για την επιβίωσή της.
Στο ίδιο πλαίσιο δεν έχει διαφύγει εδώ και τουλάχιστον έναν μήνα της προσοχής μας η στάση συγκεκριμένου μέσου ενημέρωσης, το οποίο έχει απευθείας αναφορές στο μετεκλογικό επικοινωνιακό επιτελείο του νέου Μαξίμου. Σταθερά στηρίζει υπό τας γραμμάς τον Στέφανο Κασσελάκη με τη φράση «δεν φταίει, έτσι τα βρήκε…». Στον ίδιο καμβά έμπειροι συστημικοί αρθρογράφοι στα σημειώματά τους σε ιστότοπους καλούν τον προκάτοχο του κυρίου Κασσελάκη να παρέμβει ώστε να παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές Επικρατείας και να βρει θέση στο Κοινοβούλιο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μέχρι την προηγούμενη βδομάδα όλα αυτά γίνονταν διακριτικά για να μην εκτίθεται ο εμπνευστής της αφανούς στήριξης στον αρχηγό της αντιπολίτευσης. Από εχθές όμως τα πράγματα άρχισαν να γίνονται περισσότερο καθαρά. Συγκεκριμένες δυνάμεις της διαπλοκής παρεμβαίνουν με πρωτοσέλιδά τους για να κρατήσουν ζωντανό από την πρόταση μομφής που πρόκειται να καταθέσει στην κεντρική επιτροπή εναντίον του ο αψύς Σφακιανός. Παρεμβαίνουν για να τον προστατεύσουν από τον… πολακισμό με τον οποίο τον ταύτιζαν τις προηγούμενες μέρες. Πρόκειται για εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Ειδικά μάλιστα που τώρα, άλλο ανέκδοτο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραπονείται δημοσίως ότι τον… πολεμάει η διαπλοκή! Ανάλογα φαινόμενα αντίστοιχων παρεμβάσεων ας ετοιμαστούμε να δούμε και στις εσωκομματικές εκλογές για την εκλογή νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Σε άλλες περιόδους κανείς δεν θα έδινε δεκάρα για να ασχολείται με το τι συμβαίνει στα συγκεκριμένα κόμματα, αυτό θα ήταν εσωτερικός τους λογαριασμός. Σε μια τόσο κρίσιμη πολιτική συγκυρία όμως, που το πολιτικό σύστημα, όπως θα δείξουν και οι μετρήσεις, ρευστοποιείται, η αγορά, η γεωπολιτική και το Μαξίμου έχουν τεράστιο ενδιαφέρον να έχουν απέναντί τους τον χειμώνα μια αδύναμη και ξεπεσμένη, χωρίς κύρος, αξιωματική αντιπολίτευση. Οχι όμως για να περάσουν μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό όφελος (που θα ήταν εύλογο), αλλά για να εγκριθούν μεγάλοι εθνικοί συμβιβασμοί. Το παιχνίδι γίνεται πλέον αντιληπτό: άλλες οι προτεραιότητες των πολιτών και άλλες οι προτεραιότητες της μεγάλης παρέας της διπλωματίας, της αγοράς και της πολιτικής. Και όσο γίνεται αντιληπτό τόσο θα βυθίζεται το σύστημα. Η απόκρυψη και η αποσιώπηση των ειδήσεων δεν αναβάλλουν τη φθορά. Απλώς την καθυστερούν και, όπως είδαμε με τον γάμο τον ομόφυλων ζευγαριών (όπου είχε εξαφανιστεί από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης κάθε διαφορετική φωνή), στο τέλος τη μεγαλώνουν. Γιατί, όπως λέει και ο σοφός λαός μας, «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό»!
(πηγή: Εφημερίδα «δημοκρατία»)
Δεν χωρούν και δεν επιτρέπεται ούτε καν να γίνεται αναφορά, έννοιας, αλλά για να εγκριθούν μεγάλοι εθνικοί συμβιβασμοί
Συμβιβασμοί σε θέματα εθνικά προκαλούν διαχρονικές εντάσεις, έριδες, διχόνοιες,
τεράστια προβλήματα που τα αντιμετωπίζει ο λαός μέσα από την καθημερινότητά του.
Εθνικός συμβιβασμός επιτυγχάνεται όταν το η χώρα έχει παραδοθεί σε ξένα χέρια, σε ξένα κεφάλαια, σε ξένα αφεντικά.
Η χώρα για την ώρα και υπάρχει και λειτουργεί ως κράτος με τα όποια προβλήματά του.
Οι δεδομένοι που δεν διαθέτουν το ανάστημα να προβάλλουν αντίσταση, να προστατέψουν αλλά και να εγγυηθούν την ασφάλεια της χώρας πηγαίνουν στο σπίτι τους, η άλλως σε ειδικό δικαστήριο για τα όσα ήθελαν, προσπάθησαν, η και κατά φαντασία άφησαν τέτοιας μορφής σκέψη να πλανάται πως έχουν την ικανότητα να το πράξουν.
Εάν αυτό δεν αποτελέσει πράξη πολιτικής επιρροής και ανατροπή καταστάσεων, τότε ο λαός δεν έχει ουδεμία δύναμη, η ψήφος του δεν λαμβάνεται υπόψη, όποιο δε επόμενο πολιτικό σχήμα δεν δύναται ούτε να εμφανιστεί, ούτε να ισχυριστεί άγνοια, η ανωτερότητα.
Η σοβαρότητα λοιπόν του άρθρου σας έχει να δώσει το μήνυμα πως σε κάποιο όριο το τέλος αναπόφευκτο, πριν ο οδοστρωτήρας, ισχυρισμός πρωθυπουργού μας, ισοπεδώνει ότι βρίσκεται στο πέρασμά του.
Η χώρα διαθέτει αντοχές, επίσης πρόσωπα ικανά, το έναυσμα άγνωστο για την ώρα, για πόσο χρόνο?