Δεν υπάρχει αμφιβολία καμία για το ότι οι άκρως προκλητικές πολλαπλές, και δημόσιες μάλιστα, εμφανίσεις του Κασσελάκη αγκαλιά με τον σύντροφο του και τον σκύλο τους είναι αυτές που « βαρυστομαχιάσανε» τον Κουμουνδούρου μεριά, κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και, δημοσκοπικά, άρχισε και η εγκατάλειψη αυτού από ψηφοφόρους.
Μερικώς, ως αυτό εξελίχτηκε. Πρέπει να το κατάλαβε έστω και αρκετά αργά, και ο ίδιος αφού άλλαξε άρδην η κοινωνική του συμπεριφορά, όμως η ζημιά είχε κιόλας συμβεί, και σήμερα τρέχει να συμμαζέψει τα διαλυμένα.
Μα εδώ ηγέτες δεσμευμένοι με το έτερο τους ήμισυ από το άλλο φύλο, πλην Μητσοτάκη φυσικά, και κανείς τους και ποτέ δεν επέδειξε δημόσια τέτοιο «κόλλημα» με πόζα φωτογράφησης περιλαμβανομένης. Το ότι κι αν είναι όμως αυτό, είναι ιδιωτική τους υπόθεση και όλοι το κρατούν οίκαδε αφού αυτό δεν αφορά τους απέξω, και ποτέ δεν το βγάζουν ούτε μπαλκόνι. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τους της πολιτικής σοβαρούς.
Το δε γεγονός όμως ότι, μετά από όλα αυτά, ακόμα ο Κασσελάκης απολαμβάνει μια αξιοσημείωτη στήριξη μέσα κι έξω από την Κουμουνδούρου δείχνει ότι αυτό είναι που τον κρατά στην πολιτική, και θα συνεχίσει να το διαχειρίζεται. Δηλαδή «πάμε κι όπου βγει». Όμως η πολιτική τρένο δεν είναι για να θεωρείται το ασφαλέστερο μέσον μεταφοράς όπως αυτο διδάσκεται σήμερα στα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου, για το τρένο. Για τους που το διαχειρίζονται όμως εδώ στην Ελλάδα; Κουβέντα. Να λοιπόν η παθογένεια, και τι ωραία που την κρύβουν.