Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΥΛΟΥ, Hellas Journal – Όσλο
Θα περίμενε κανείς από μια κυβέρνηση η οποία εξελέγη το 2019 με την υπόσχεση του επικεφαλής της να ενώσει όλους τους Έλληνες, αν μη τι άλλο, να έχει μετά από έξι σχεδόν χρόνια προβεί σε υλοποίηση αυτής της υπόσχεσης. Είχε, εξάλλου, όλα τα σχετικά εχέγγυα.
Διαδεχόταν μια κυβέρνηση συνασπισμού η οποία εκτέλεσε κάθε έξωθεν εντολή που έλαβε για την ολοκλήρωση του εγκλήματος παραχώρησης του ελληνικότατου ονόματος της Μακεδονίας στο γειτονικό κρατίδιο των Σκοπίων, αγνοώντας τόσο το μεγαλοϊδεατισμό του τελευταίου όσο και τις επιταγές της ιστορίας και ταυτότητας του Ελληνισμού.
Επιπλέον, ανανέωσε τη λαϊκή εντολή το 2023 με το ποσοστό του 41% το οποίο, ωστόσο και δυστυχώς, έγινε σημαία κομπασμού, πολλαπλασιαστής της γνωστής αλαζονείας της εξουσίας και όπλο εξύβρισης κάθε Έλληνα πολίτη, που ασκούσε το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου να ασκεί κριτική στα έργα και τις ημέρες μιας κυβέρνησης μεγάλων αξιώσεων, από τον στρατό είτε πληρωμένων επί τούτου οργάνων του κομματικού και συστημικού κατεστημένου, είτε από ιδεοληπτικούς ανόητους που θεωρούν τον Πρωθυπουργό ως σχεδόν τη Δευτέρα Παρουσία του Θεού επί γης.
Έξι χρόνια μετά, ωστόσο, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε ότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα που έβγαινε στο ξέφωτο 50 σχεδόν χρόνων μεταπολίτευσης θα συνέβαινε μια τέτοια ανεπανάληπτη τραγωδία όπως αυτή των Τεμπών, ούτε ότι μια κυβέρνηση τέτοιων προδιαγραφών θα έφθανε στο σημείο να συγκαλύπτει -για λόγους που παραμένουν άγνωστοι- αυτήν την καταστροφή.
Πλην όμως, η ανεπανάληπτη σε όγκο και έκταση μαζική συνάθροιση Ελλήνων σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Κωνσταντινούπολη, σχεδόν όλες τις πρωτεύουσες και μεγάλες πόλεις της δυτικής και βόρειας Ευρώπης αλλά και στην Αμερική εμφάνισε επενέργειες χιονοστιβάδας.
Είναι προφανές ότι η ανοχή και η μεγαλοκαρδία της πλειοψηφίας των Ελλήνων απέναντι σε μια καταστροφή που ξεπερνά τα όρια της φαντασίας, καθώς δεν ήταν φυσική -είχαμε βεβαίως και τέτοιες πολλές με συνέπειες και σε όλη την εξαγωγική ικανότητα της χώρας και στις επιχειρησιακές δυνατότητες του στρατεύματος- αλλά είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια πολλών δεκάδων ζωών νέων Ελλήνων, έχει πλέον τελειώσει.
Ο ελληνικός λαός διαπιστώνει πλέον όχι απλώς τη διαδικασία συγκάλυψης μιας τραγωδίας για την οποία πλέον υπάρχουν στοιχεία που συνηγορούν στην κατεύθυνση χαρακτηρισμού της ως εγκλήματος, αλλά και μια απόπειρα συγκάλυψης της ίδιας της συγκάλυψης, που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες ημέρες.
Κι αν ήταν μόνον τα Τέμπη, που φυσικά πρόκειται για ένα ασύλληπτα καταστροφικό συμβάν για το οποίο δεν χωρούν τα λόγια να το περιγράψουν όσες γραμμές κι αν γραφούν, θα έλεγε κανείς ότι συνέβη ένα τραγικό κακό και η ελληνική Δικαιοσύνη την οποία όλοι εμπιστευόμαστε θα πράξει το καθήκον της ώστε η αλήθεια να λάμψει και οι ένοχοι να τιμωρηθούν παραδειγματικά, ενώ και αυτή η «περίβλεπτη» κυβέρνηση θα δρομολογήσει όλες τις απαραίτητες πολιτικές ώστε να διασφαλίσει ότι τέτοιο κακό δεν θα ξανασυμβεί.
«Δαιμονικές» συμπτώσεις
Πλην όμως, υπάρχουν κάποιες σχεδόν «δαιμονικές» συμπτώσεις οι οποίες αναδεικνύονται μέσα από την τραγωδία των Τεμπών και τη συγκάλυψή της, οι οποίες δεν αφήνουν σε ησυχία οιονδήποτε νοήμονα πολίτη, και αφορούν το σύνολο του Ελληνισμού.
Διότι την ίδια στιγμή που τα τελευταία δύο χρόνια η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει ό,τι μπορεί για να διασωθεί από τη δίκαιη οργή των γονέων 57 νέων ανθρώπων, με πρωτοστάτες την απερίγραπτη Μαρία Καρυστιανού, τον Νίκο Πλακιά, τον Παύλο Ασλανίδη, και όλους τους γονείς -ας μου συγχωρεθεί που δεν αναγράφω όλων τα ονόματα εδώ- οργή που πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε «θέληση για δικαιοσύνη» και «εξιχνίαση του εγκλήματος», την ίδια στιγμή η ίδια κυβέρνηση στο ίδιο διάστημα και με τους ίδιους ανθρώπους πολιτεύεται με τρόπο καταστροφικό για τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού.
Και είναι δύσκολο πλέον, ο στοιχειωδώς νοήμων πολίτης να παραβλέψει ορισμένες συμμετρίες που αναδύονται στα ζητήματα των Τεμπών και του Αιγαίου, τόσο ισχυρές που να τον νομιμοποιούν να μιλά για δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι Υπουργός των Εξωτερικών της Ελλάδας τελεί αυτή τη στιγμή εις εκ των πρωτεργατών της κυβέρνησης που ως Υπουργός Επικρατείας και δεξί χέρι του Πρωθυπουργού πρωτοστάτησε στη συγκάλυψη του δυστυχήματος στα Τέμπη, ο Γιώργος Γεραπετρίτης, τον οποίον το πανελλήνιο θυμάται να προσπαθεί ενώπιον των καμερών να πείσει ότι ο «τοπικός σταθμός ελέγχου της Λάρισας» είναι ο «σταθμός τοπικής τηλεδιοίκησης». Και να εξοργίζεται ιστάμενος ενώπιον χάρτινων μακετών ελέγχου – ω της γελοιότητος! – όταν ο δημοσιογράφος τον ανάγκαζε να υπερασπιστεί το ψεύδος του…
Δεν είναι λοιπόν, καθόλου τυχαίο, ότι αυτός ο άνθρωπος τέσσερις μήνες μετά την τραγωδία των Τεμπών τοποθετήθηκε στην ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών για να υπερασπιστεί τον μινιμαλισμό των δικών του (;) κόκκινων γραμμών των 6 ναυτικών μιλίων Εθνικών Χωρικών Υδάτων στο Αιγαίο. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ανέλαβε ο ίδιος να συγκαλύψει την άλλη εθνική καταστροφή που έλαβε χώρα στην Κάσο, όπου μπορεί μεν να μην θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές αλλά υπέστημεν καταστροφική ήττα επί του πεδίου όσον αφορά στην εφαρμογή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι με την ίδια διάθεση ψεύδους, συγκάλυψης και παραπλάνησης του ελληνικού λαού, η ίδια κυβέρνηση – που πλέον σε κατάσταση πανικού προσπαθεί να κρατηθεί στα όρια της αξιοπρέπειας αναγκάζοντας τον επικεφαλής της Πρωθυπουργό να μετέρχεται κάθε δυνατή δικαιολογία σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις του, για την οποία καταφανώς δεν ήταν προετοιμασμένος καθώς αδυνατούσε να φαντασθεί πού μπορεί να φθάσει η δύναμη μιας μάνας της οποίας το παιδί εξαϋλώθηκε – επιδιώκει να πείσει τους Έλληνες ότι εργάζεται για την προστασία της εθνικής κυριαρχίας της πατρίδας τους, ότι η Διακήρυξη των Αθηνών ήταν μια πράξη πατριωτισμού έναντι της Τουρκίας, τη στιγμή που εφαρμόζει την ίδια μέθοδο συγκάλυψης για να κρύψει από τους Έλληνες τη γκριζοποίηση του Αιγαίου.
Μυστική διπλωματία
Γκριζοποίηση την οποία βλέπουμε διαρκώς να προχωρά, απότοκο της μυστικής διπλωματίας της κυβέρνησης και της ανικανότητας των πολιτικών ελίτ να υπηρετήσουν το εθνικό συμφέρον.
Κι αν στην περίπτωση των Τεμπών η κυβερνητική δικαιολογία είναι ότι οι γονείς των νεκρών υποκινούνται από δυνάμεις της αντιπολίτευσης – προφανώς όσοι ανόητοι τα λένε αυτά δεν έχουν χάσει σπλάχνα τους σε φοβερές τραγωδίες, κι εύχομαι να μην τους συμβεί ποτέ – στην περίπτωση του Αιγαίου πολλά από τα πυρά (ίσως και τα πλέον επώδυνα) είναι από ανθρώπους οι οποίοι έφεραν δεκάδες χιλιάδες, για να μην πω εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους, στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας!
Άνθρωποι που ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία, και που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή στην παράταξη αυτή, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, ο Κώστας Καραμανλής, ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο Γιάννης Βαληνάκης και πολλοί άλλοι.
Δεν γνωρίζουμε πού θα καταλήξει η ιστορία με τα Τέμπη. Γνωρίζουμε μόνον ότι αυτές οι ψυχές δεν γυρίζουν πίσω. Μας δείχνει όμως κάτι αυτή η συγκάλυψη. Ότι οι άνθρωποι που τόλμησαν τόσο ανόσια να πολιτευθούν σε βάρος της ιερής μνήμης αυτών των εξαϋλωμένων νέων, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που φέρουν την ευθύνη και για την εθνική ζημία που έχει προκληθεί στην εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.
Κι επομένως, ως ελάχιστο καθήκον και χρέος όλων μας στην ιερή μνήμη των 57 ανθρώπων μας που εξαϋλώθηκαν στα Τέμπη, να μην επιτρέψουμε η συγκάλυψη των Τεμπών να καταπνίξει και την ελληνικότητα του Αιγαίου. Ενός Αιγαίου που ήδη έχει γκριζαριστεί στα Ίμια και την Κάσο από ελληνικές κυβερνήσεις. Μια «σοσιαλιστική» και μια «δεξιά».
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ