Είναι δύσκολο και μοναχικό να τα έχεις βάλει με τζανακόπουλους, ομπρέλες, τσιπρικούς, 87, πολακικούς, πραξικοπηματίες και κασσελικούς διαδοχικά.
Σαν κατακλείδα των όσων έχω γράψει τον τελευταίο καιρό, θα πρέπει να σας πω ότι απέναντι στον Στέφανο υπήρξα πεντακάθαρος. Μόλις έμαθα για τις διακοπές και το βιβλίο, πάγωσα. Του έστειλα αμέσως μήνυμα: Με Αμερική χάνεις ΚΟ, με βιβλίο περνάς στην παραπολιτική, τώρα πας για διψήφιο, θα το γκρεμίσεις όλο και φτου κι απ’ την αρχή, τόσος κόσμος κρεμάστηκε πάνω σου στο αδιέξοδό του, ο ιδρυτής δε φεύγει την ώρα που το κόμμα του είναι νεογέννητο και θέλει φροντίδα και τροφή… και άλλες παρόμοιες εκκλήσεις. Και ξεκάθαρα: Δεν μπορώ να στηρίξω κάτι που το θεωρώ αυτοκαταστροφικό. Καλή επιτυχία.
Όσα γράφω τόσο καιρό εδώ τα είπα πρώτα στον ίδιο. Καμία πισώπλατη μαχαιριά. Όλα διάφανα.
Παρόμοια του είπαν πολλοί.
Έκανε αυτό που ήθελε.
No hard feelings.
Αλλού είναι η απογοήτευση. Εδώ μέσα είναι η απογοήτευση.
Να βλέπεις πώς μέσα σε ένα λεπτό μπορούν να σε ρίξουν στα λιοντάρια αυτοί που σε εκθείαζαν. Και να ξεχάσουν τα πάντα. Πόσα χρόνια στήριξες τον έναν, με τι ρίσκο, με πόσες απώλειες, με πόση θέρμη υπερασπίστηκες τον άλλον κόντρα σε όλους και σε όλα. Ξαφνικά, θέλουν το κεφάλι σου στο πιάτο.
Και επιτακτικά! «Φτάνει», «Σταμάτα», «Γράψε κανένα στίχο», «ξεκόλλα», «είσαι ύποπτος», «έχεις δόλο». Και βέβαια: «Ξέρουμε τι παιχνίδι παίζεις». Αλλά δεν το λέμε τώρα. Ίσως μια άλλη φορά… Τώρα απλώς ρίχνουμε λάσπη.
Και πόσο ίδιος ο τρόπος, ρε παιδί μου! Τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, τόσο ίδιος ο τρόπος! Πάντα αυτή η θεσούλα: Δε σου έδωσε θεσούλα, σου πήρε τη θεσούλα, σου δώσανε θεσούλα οι άλλοι, πας στον επόμενο για θεσούλα, ήθελες να χωθείς, δε χώθηκες, θα χωθείς.
Ε ρε και να ξέρατε πόσες φορές μου προτάθηκε αυτή η «θεσούλα» και πόσες απορρίφθηκε.
Την πρώτη φορά που το ζεις έχει πόνο η αρένα με τα λιοντάρια. Τη δεύτερη λιγότερο. Την τρίτη ακόμα λιγότερο. Στο τέλος παύεις να πονάς.
Και στωικός, απλώς σκέφτεσαι: Αυτά νιώθω, αυτά πιστεύω, αυτά θα πω και έχω τη συνείδησή μου καθαρή.
Προτιμώ μεθαύριο να έρθει κάποιος να μου πει «είδες, είχες λάθος!» παρά να μου πει «είδες και δε μίλησες».
Αυτά για να συνεννοούμαστε οι λίγοι, οι φίλοι, οι συνοδοιπόροι. Οι άστεγοι μιας Αριστεράς που μας ρούφηξε ως το μεδούλι για να μας πετάξει στα σκουπίδια.
Να ξέρετε ότι πολλούς σάς καταλαβαίνω. Ζήσατε τέτοια απογοήτευση, τέτοια ήττα, τέτοια προδοσία, που αναζητάτε από κάπου να πιαστείτε. Ένα φως.
Θέλετε φυσικό φως, άπλετο, έναν ήλιο. Κι έρχεται κάποιος και σας λέει «ξέρετε, τελικά κατά τη γνώμη μου δεν είναι ήλιος, είναι λάμπα».
Έχετε δίκιο να πείτε: «Άντε μπιπ ρε Νίκο, εγώ θέλω να είναι ήλιος, γιατί μου ενοχλείς το τελευταίο μου όνειρο;».
https://twitter.com/nikosmoraitis/status/1889813499003502977?s=61&t=69qM24fvfz5o3nkoW_wjtw