Ιστορική μέρα για τη χώρα η χθεσινή 28η Φεβρουαρίου

Ηταν μια ιστορική μέρα για την χώρα, που απέδειξε περίτρανα πως δεν ξεχνά. Οι Έλληνες ενώθηκαν σαν μία γροθιά και βγήκαν στους δρόμους, απαιτώντας Δικαιοσύνη στην μνήμη των 57 ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους πριν από δύο χρόνια, στα Τέμπη.

Το κέντρο της Αθήνας δεν ήταν απλώς μια πλατεία -ήταν ένα σύμβολο. Ένας τόπος μνήμης, ένα πεδίο αγώνα, μια κραυγή που έσκισε τον ουρανό, μια υπόσχεση ότι η μνήμη των θυμάτων δεν θα σβήσει ποτέ. Με πανό, πλακάτ και δάκρυα στα μάτια, οι πολίτες κάθε ηλικίας συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα και φώναξαν «δεν έχω οξυγόνο», καθιστώντας το απροσπέλαστο πολύ πριν την προγραμματισμένη ώρα του συλλαλητηρίου.

Κόσμος κατέφθανε από κάθε κατεύθυνση, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως οι συρμοί του μετρό ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Από τη Λεωφόρο Συγγρού, τη Βασιλίσσης Σοφίας, την Ερμού, την Πανεπιστημίου και τη Σταδίου, τον Ευαγγελισμό, το Ζάππειο, κόσμος έφθανε διαρκώς προς το Σύνταγμα, γεμίζοντας κάθε σημείο.

Από νωρίς το πρωί, οι δρόμοι της Αθήνας γέμισαν με εργαζόμενους, φοιτητές, μαθητές, οικογένειες, ανθρώπους κάθε ηλικίας, που ένωσαν τις φωνές τους για να τιμήσουν τη μνήμη των 57 θυμάτων του δυστυχήματος στα Τέμπη, διαμηνύοντας με κάθε τρόπο πως η αλήθεια δεν θα μπαζωθεί με την προβοκάτσια.

Η εικόνα της πλατείας Συντάγματος ήταν συγκλονιστική: ένα ατελείωτο ποτάμι ανθρώπων που ξεπερνούσε τα όρια της πλατείας, απλώνοντας την παρουσία του μέχρι την Ομόνοια και το Μοναστηράκι. Η αστυνομία έκανε λόγο για μόλις…170.000 συγκεντρωμένους, ωστόσο, οι εκτιμήσεις των παρευρισκόμενων εκτιμούν πως ο αριθμός ήταν τριπλάσιος -αν όχι μεγαλύτερος- γεγονός που αποτυπώνεται και στις εντυπωσιακές εναέριες εικόνες από drone.

Γραμμένα σε πανό, σε χαρτόνια, σε πλακάτ, σε μπαλόνια αλλά και σε αφίσες, το «δεν έχω οξυγόνο» που ακουγόταν να λέει η αδικοχαμένη Φραντζέσκα στο ηχητικό ντοκουμέντο που προκάλεσε «μούδιασμα» σε όλη την Ελλάδα, αποτέλεσε το σύνθημα της ημέρας. Πολλοί φορούσαν μαύρα ρούχα, κάποιοι είχαν αφήσει λουλούδια στο πεζοδρόμιο, ενώ άλλοι κρατούσαν κεριά και έγραφαν με κιμωλία τα ονόματα των θυμάτων στο οδόστρωμα.

Ο παλμός της συγκέντρωσης ήταν έντονος, αλλά η ατμόσφαιρα βουτηγμένη στη συγκίνηση. Στιγμές απόλυτης σιωπής εναλλάσσονταν με εκρήξεις συνθημάτων, δημιουργώντας ένα συγκλονιστικό κλίμα.

Στη σκηνή που είχε στηθεί μπροστά στη Βουλή, συγγενείς των θυμάτων μίλησαν για τον πόνο τους και τον τεράστιο αγώνα που κάνουν εδώ και δύο χρόνια. Τον λόγο πήρε και η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης, που έχει αποτελέσει σύμβολο της προσπάθειας για απόδοση της δικαιοσύνης.

«Απευθύνομαι στους φονιάδες των παιδιών μας. Προσβάλατε και φερθήκατε απαξιωτικά στους νεκρούς μας. Μέλη και οστά των παιδιών μας βρίσκονται άταφα σε μέρη κρυφά. Διαπράξατε τη μέγιστη ύβρη, θα λάβετε τα δέοντα μέσα από τον παλμό της Νέμεσης», ανέφερε αρχικά και συνέχισε: «Σήμερα ένας ολόκληρος λαός κινητοποιείται υπέρ της δικαιοσύνης. Σκοπός μας είναι η κάθαρση ενός ολόκληρου λαού. Μπορούμε και θα φέρουμε το θαύμα της δικαιοσύνης στη ζωή και πάλι».

«Πλημμυρισμένη» από συγκίνηση, δεν δίστασε να κάνει λόγο για την συγκάλυψη που επιχειρεί η κυβέρνηση. «Έχουμε το κόστος μίας άδικης και αλαζονικής διακυβέρνησης. Όποιος τα βάζει με τη φύση, νομοτελειακά γίνεται δέκτης πολλών δεινών και συμφορών. Η αγάπη της οικογένειας δεν κατάφερε να δώσει το πολύτιμο οξυγόνο εκείνη τη φονική στιγμή στους ανθρώπους της. Όμως, στο σήμερα η αγάπη μας δημιούργησε μια πελώρια ένωση και αγκαλιά στην οποία ανήκουμε όλοι όσοι βρισκόμαστε εδώ, όσοι συναντήθηκαν απανταχού στη γη με ιερό σκοπό την κάθαρση ενός ολόκληρου λαού. Μια ένωση πολυπόθητη για την κάθαρση της ελληνικής ψυχής. Μπορούμε και θα φέρουμε το θαύμα της Δικαιοσύνης στη χώρα μας και πάλι, μέσα από την αληθινή και όχι την κατ’ επίφαση εξιχνίαση του εγκλήματος στα Τέμπη», επεσήμανε η χαροκαμένη μάνα.

Η σημερινή συγκέντρωση δεν ήταν απλώς μια διαδήλωση. Ήταν ένα συλλογικό ξέσπασμα, ένα ηχηρό μήνυμα πως η μνήμη δεν ξεθωριάζει και πως η κοινωνία δεν θα επιτρέψει να ξεχαστεί αυτή η τραγωδία. Οι φωνές των ανθρώπων που βρέθηκαν σήμερα στο Σύνταγμα έγιναν μία, απαιτώντας απαντήσεις, ευθύνες και αλλαγή.