Στο ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ολυμπιακού, προχθές το βράδυ στο Καραϊσκάκη, οι 300 οπαδοί της νορβηγικής Μπόντο ανέβασαν ένα πανό: «Είμαστε το τρένο από το Μπόντο». Το μυαλό όλων πήγε στα Τέμπη. Το πανό εκλήφθηκε ως τουλάχιστον προκλητικό.
- Από τον Βασιλη Γαλούπη, εφημερίδα «δημοκρατία»
Μετά το τέλος του αγώνα, οπαδοί της Μπόντο ρωτήθηκαν σχετικά: «Είναι το σύνθημά μας, επειδή στην πόλη μας βρίσκεται ο βορειότερος σιδηροδρομικός σταθμός». Όταν τους εξηγήθηκε ο συνειρμός με τα Τέμπη είπαν: «Δεν είχαμε την πρόθεση. Καθόλου. Δεν είμαστε τέτοιοι άνθρωποι. Οχι! Κανείς μας δεν το κατάλαβε. Είναι λάθος μας, λόγω της ιστορίας και του ατυχήματος πριν από δύο χρόνια. Ναι. Φρικτό, φρικτό ατύχημα. Λυπούμαστε πολύ. Συγγνώμη…»
Μέχρι και φανατικοί οπαδοί, ενίοτε και αγροίκοι, ξέρουν να ζητούν συγγνώμη, ακόμα κι όταν δεν ήθελαν να προσβάλουν κανέναν. Ο αξιακός κώδικας του Μητσοτάκη είναι διαφορετικός: τρέχει να κάνει υπουργό όποιον χλευάζει τα Τέμπη εμμονικά.
Με τον διορισμό (και) του Αρίστου Δοξιάδη ως… υφυπουργού, ο Μητσοτάκης αποδεικνύει ότι το πολιτικό του DNA είναι χολερικό και δηλητηριώδες. «Υιοθετεί» παρατράγουδα, τρολ και bots επειδή κάνουν αγώνα εναντίον των αντιπάλων του με ψέματα, ειρωνείες και χυδαιότητες.
Φόρτωσε στην κυβέρνηση το τρολ Αγαπηδακη, επειδή έριχνε χολή κατά των πολιτικών αντιπάλων του. Είχε επιβάλει στον Έλληνα φορολογούμενο να πληρώνει μισθό μετακλητού στον… Ψαριανο με τα αρρωστημένα σχόλια. Τώρα, λόγω Τεμπών, δωρίζει μια θέση στον Δοξιάδη, αν και δεν τον ψήφισαν οι πολίτες. Μόνο με τέτοιους δίπλα του νιώθει ασφαλής ο Μητσοτάκης, ειδικά τώρα, που εξαϋλώνονται τα ποσοστά του.
Στο ίντερνετ, ο Αρίστος Δοξιάδης διακρίνεται για την… καινοτόμο σκέψη του. Πέρυσι τον Μάρτιο παρουσίασε ως αληθινή μια ψευδή είδηση από σατιρικό σάιτ για τον Κασσελάκη, ότι δήθεν βαθμολόγησε με 5 αστέρια το στρατόπεδο της Θήβας.
Όμως, ο Δοξιάδης συνέχισε απτόητος. Έκανε άκρως επιστημονικές αναλύσεις για τη Eurovision: «Άκουσα πρώτη φορά το “Ζάρι” χθες το πρωί, από μια κοντινή συσκευή, χωρίς να βλέπω το βίντεο. Ηταν στα αυτιά μου γλυκό κι ευχάριστο, τόσο η ψιλή φωνή όσο και το τα-τα-τα-τα». Χρειάστηκε, πάντως, να δει δύο φορές το βίντεο και τα «τα-τα-τα-τα» μέχρι να εντοπίσει το υψηλό νόημα του άσματος: «Εμένα μου άρεσε πολύ αυτό που είδα, ιδίως τη δεύτερη φορά, που ξεκαθάρισα την ιστορία με τον τουρίστα και την ταξιτζού».
Ο «μεταρρυθμιστής» Μητσοτάκης δεν σκεφτόταν να κάνει υφυπουργό τον Δοξιάδη, παρά τις καινοτόμες αναρτήσεις για τη Eurovision, την ταξιτζού και τον πεντάστερο Κασσελάκη. Ηθελε κάτι πιο δυνατό για να πειστεί ότι πρέπει να συμπεριλάβει τον… τεχνοκράτη στον ανασχηματισμό.
Και, πράγματι, ο διανοητής Δοξιάδης, σπουδαγμένος στο Χάρβαρντ, αρθρογράφος της «Καθημερινής» και πιστός θαυμαστής των αναρτήσεων του Στάθη Καλύβα, έγινε πιο αποφασιστικός. Με τις μαζικές διαδηλώσεις των Τεμπών πανικοβλήθηκε μήπως πέσει ο Μητσοτάκης πριν προλάβει να τον κάνει υφυπουργό. Και άρχισε τα τρομολαγνικά σενάρια και τον χλευασμό: «Με αφορμή τους (δήθεν) σοβαρούς πολίτες που σιγοντάρουν την αγανάκτηση για τα Τέμπη, χωρίς καμία πρόταση για να μην ξανασυμβούν: να θυμίσω ότι οι πλατείες των αγανακτισμένων το 2011 μάς έφεραν Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Χρυσή Αυγή, παράταση της φτώχειας για πέντε χρόνια και παραλίγο έξοδο από την Ε.Ε. Ουσιαστικές προτάσεις έχετε;»
Ο Δοξιάδης, που σίγουρα έχει σοβαρές προτάσεις, νομίζει ότι μπορεί να κατηγορεί 2 εκατ. κόσμο ως «δήθεν σοβαρούς», παραποιώντας ταυτόχρονα την πραγματικότητα ότι όσοι διαδήλωναν το 2011 είναι υπεύθυνοι για την «παράταση της φτώχειας».
Σε άλλη ανάρτηση τον ενοχλούσε το μπάζωμα των Τεμπών, γι’ αυτό συνωμοσιολογούσε δημοσίως: «Μπάζωμα, η μετάλλαξη του “ψέκασμα”. Και τα δύο συμβαίνουν για πρακτικούς λόγους, και τα δύο ερμηνεύονται με θεωρίες συνωμοσίες. Σε λίγα χρόνια, αντί να λέμε “ψέκας”, θα λέμε “μπάζος”».
Ο «ψέκας» Δοξιάδης, δίχως να έχει ιδέα τι έχει συμβεί στα Τέμπη, κατηγορεί ως «μπάζους» αυτούς που μιλάνε για μπάζωμα, δηλαδή τους συγγενείς και τους πραγματογνώμονες. Δυστυχώς για τον ίδιο και για τον Μητσοτάκη, οι αποδείξεις υπάρχουν. Συστήνεται προανακριτική για τον Τριαντόπουλο, έχουν ασκηθεί ποινικές διώξεις για τον Αγοραστό, τον Παπαγεωργίου, τον Φαλάρα και τον Χαρακόπουλο, αδερφό του βουλευτή της Ν.Δ., και έπονται και άλλες.
Όσοι δεν αναγνωρίζουν το μπάζωμα μπορούν να χαρακτηριστούν τελειωμένοι συνωμοσιολόγοι που παραπλανούν, μήπως διασωθεί ο ενορχηστρωτής Μητσοτάκης. Πλέον, όμως, ο Αρίστος Δοξιάδης μπορεί να ρωτήσει απευθείας τον πρωθυπουργό αν έχει γίνει μπάζωμα, ώστε να ενημερωθεί σωστά και άμεσα.
Ωστόσο, δεν σταμάτησε στα Τέμπη ο Δοξιάδης. Τα έβαλε και με τον Σαμαρά, επειδή είναι εχθρός του Μητσοτάκη: «Εχει το θράσος, σήμερα, να γράφει “Για την πατρίδα θυσίασα τα πάντα, μέχρι και την υγεία μου”. Τίποτε δεν θυσίασες, Αντώνη. Δεν ξέρεις καν τι σημαίνει η λέξη “θυσία”». Ενώ ο Μητσοτάκης είναι γνωστός για τις θυσίες του…
Από τον Ιούλιο του 2023, ο Δοξιάδης σαλιάριζε με τον πρωθυπουργό, μήπως και τον βάλει στην κυβέρνηση, δηλώνοντας «υποστηρικτής της μεταρρυθμιστικής ατζέντας του Μητσοτάκη».
Λίγες μέρες μετά έκανε για πρώτη φορά διάνα, κι έτσι σήμερα μπορεί ο Δοξιάδης να δει τον εαυτό του σε εκείνη την περυσινή ανάρτηση: «Κάθε πρωθυπουργός είναι αναγκασμένος να βάζει υπουργούς που αρέσουν σε κρίσιμες ομάδες ψηφοφόρων, ακόμα κι αν δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαϊδάρων άχυρα».
Η μοναδική επισήμανση, πέραν του διαμοιρασμού αχύρων, είναι ότι ο Αρίστος δεν αρέσει ούτε στους ψηφοφόρους. Ουρανοκατέβατος είναι…
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1951. Σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες και Οικονομικά στo Χάρβαρντ και το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Από το 1995 εργάζεται σε εταιρίες επιχειρηματικών συμμετοχών για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Εχει διατελέσει μέλος Δ.Σ. σε εταιρίες κι έχει δομήσει την πρώτη εξαγορά μέσω μόχλευσης από ελληνικά ιδιωτικά κεφάλαια. Η εμπειρία του περιλαμβάνει εξαγορές και αποεπενδύσεις, εταιρική διακυβέρνηση κ.ά. Πέρασε τέσσερις μήνες στο Κέντρο Διακυβέρνησης και Δημόσιας Διοίκησης του Warwick Business School ως επισκέπτης ερευνητής, ενώ από το 2010 γράφει άρθρα για την κρίση και τους θεσμούς της ελληνικής οικονομίας. Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το Αόρατο Ρήγμα».
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά τελικά, και με βάση όσα έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια, το να έχει βγάλει κανείς το Χάρβαρντ είναι επαρκής αιτία απόρριψης της υποψηφιότητάς του για οποιοδήποτε από τα δημόσια αξιώματα. Όσο διάσημο κι αν είναι αυτό το ίδρυμα και όσο σπουδαία κι αν είναι η προσφορά του, από τους αποφοίτους του που ασκούν την πολιτική στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ούτε ένας που να έχει κάνει σοβαρή δουλειά. Ο ένας είναι χειρότερος από τον άλλον. Δεν ξέρω αν φταίει το Χάρβαρντ (πιστεύω δεν φταίει) ή αν το πρόβλημα το είχαν τα εν λόγω άτομα εξ αρχής. Ξέρω όμως ότι κάτι δεν πάει καλά.