Παιδιά, μέσα απ’ την καρδιά μου: Όσοι ανήκετε ή στηρίζετε τα ντόμπερμαν του Κασσελάκη και τη δολοφονία χαρακτήρα τους, παρακαλώ unfollow και block.
Επειδή όμως άνθρωποι είμαστε και έχουμε όρια, να ξέρετε κάτι:
Για όσο υπάρχει το ΚΙΔΗ, για όσο υπάρχει η ιδρυτική του διακήρυξη, θα θυμάστε ότι είναι γραμμένη λέξη λέξη. Έξι μέρες και έξι νύχτες – με ύπνο 2-3 ωρών. Να συνθέσω αντιφατικές και ατελείς εισηγήσεις (και μία μόνο εξαιρετική), να δημιουργήσω πρωτότυπο περιεχόμενο, εντέλει να γράψω αυτό το κείμενο εξαρχής.
Επειδή με παρακάλεσε ο Στέφανος: «Δεν έχω κάποιον να μπορεί».
Χωρίς ούτε ένα ευρώ – φυσικά.
Χωρίς ούτε ένα ευχαριστώ – αφύσικα.
Αυτός ο μ@λ@κας ήμουν. Και θα είμαι πάντα. Και είμαι περήφανος που ήμουν και θα είμαι. Πάντα γελαστός και γελασμένος.
Εσείς λοιπόν που χύνετε δηλητήριο, εσείς που πετάτε λάσπη, κάθε φορά που θα διαβάζετε «το Κίνημα Δημοκρατίας είναι η Ιστορία που γράφουν οι πολλοί όταν σπάνε τον τοίχο που τους έχτισαν οι λίγοι», θα γνωρίζετε ότι αυτά τα έγραψε κάποιος που πίστεψε, αφοσιώθηκε, ξόδεψε χρόνο από τη δουλειά του και από την τέχνη του, και τελικά είδε τους κόπους να γίνονται holidays, συμφωνίες με εκδοτικούς οίκους, best seller για τη Λιάνη και τον Βεργή, απώλεια μία έτοιμης Κ.Ο και απαξίωση από το εκλογικό σώμα.
Αρκετά λοιπόν. Ως εδώ με τους Πολάκηδες του ΚΙΔΗ.
Ούτε καλημέρα.
