Η αποστολή μας στο Κάιρο της Αιγύπτου με αφορμή τη συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη (αναλυτικό ρεπορτάζ δημοσιεύσαμε στο φύλλο του περασμένου Σαββατοκύριακου) μας έβαλε και σε κλίμα κατάνυξης αυτές τις άγιες ημέρες, μια και βρεθήκαμε στα χώματα όπου περπάτησε ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως.
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Εκεί, στη θεοβάδιστη γη της Αιγύπτου είχαμε την τιμή να συναντηθούμε καινα πάρουμε ευλογία από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρο τον Β’, με τον φωτεινό πατέρα της Εκκλησίας μας και πνευματικό παιδί του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου να μας υποδέχεται με πατερική αγάπη στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Χαμζάουι, εκεί που βρίσκεται η Πατριαρχική Εδρα – Επιτροπεία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής!
Η συνάντησή μας είχε μεγάλη δημοσιογραφική σημασία και σπουδαιότητα, καθώς με τη βοήθεια του επισκόπου Στεφάνου και του μητροπολίτη Νικοδήμου επισκεφτήκαμε και προσκυνήσαμε το σπίτι στο οποίο διέμενε για πέντε χρόνια ο άγιος Νεκτάριος, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, νιώθοντας ρίγη συγκίνησης στο σεμνό και ταπεινό δωμάτιο του θαυματουργού αγίου μας. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας με τον μειλίχιο Πατριάρχη Θεόδωρο Β’ πληροφορηθήκαμε ότι το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα δημιουργηθεί στο Νέο Κάιρο ένα μεγάλο φιλανθρωπικό ίδρυμα, καθώς επίσης και μια εκκλησία! Η αιγυπτιακή κυβέρνηση παραχώρησε στο Πατριαρχείο επτά στρέμματα στην περιοχή πλησίον του Νέου Αρχαιολογικού Μουσείου (GEM), κοντά στις πυραμίδες, για να κατασκευάσει το ίδρυμα και να ανεγείρει τη νέα εκκλησία.
Φιλανθρωπικές δράσεις
Σε έναν χρόνο από τώρα, όπως μάθαμε, το Πατριαρχείο θα μπορεί να κάνει φιλανθρωπικές δράσεις για εκατομμύρια συνανθρώπους μας, με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής να μας ενημερώνει για τις νέες ιεραποστολές του σε Λιβερία και Ρουάντα, μιλώντας με δάκρυα στα μάτια για τον πόνο των παιδιών που μαστίζονται από τους πολέμους, την πείνα και τη φτώχεια, τονίζοντάς μας παράλληλα τη μεγάλη αγάπη του αφρικανικού λαού στην Ορθοδοξία και την ελληνική γραμματεία! Η σχέση του αγίου Νεκταρίου με την Αίγυπτο ήταν ιδιαίτερη! Ως Επίσκοπος Πενταπόλεως (μια περιοχή ανάμεσα στην Αίγυπτο και τη Λιβύη) αγάπησε πολύ τον αιγυπτιακό λαό και την ελληνική κοινότητα της αφρικανικής χώρας, κάτι άλλωστε που είναι γνωστό και από τις μετέπειτα επιστολές του προς τις μοναχές και στα πνευματικά του παιδιά στο μοναστήρι της Αίγινας!
Μάλιστα, όταν εκδιώχθηκε από την Αίγυπτο, ο ενάρετος ποιμένας έβλεπε εκατοντάδες ανθρώπους να τον συνοδεύουν μέχρι τον σιδηροδρομικόσταθμό του Ραμσή για να τον αποχαιρετήσουν, ευχαριστώντας τον για το φιλανθρωπικό του έργο και τα κηρύγματά του. Ο καλλιεργημένος άγιος Νεκτάριος συντέλεσε και στην αναμόρφωση και την αγιογραφία του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου, γι’ αυτό και έως σήμερα από γενιά σε γενιά και μετά την αγιοποίησή του τιμάται από το ελληνόφωνο και αραβόφωνο ποίμνιο την ημέρα της εορτής του, στις 9 Νοεμβρίου. Λίγο πριν εισέλθουμε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου (εκεί όπου ο άγιος Νεκτάριος χειροτονήθηκε επίσκοπος Πενταπόλεως, με τον ναό να έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO) οι φωνές από τη διάσημη αγορά του Χαν ελ Χαλίλι μάς αποσπούν προς στιγμή την προσοχή.
η εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού
Σε μια γειτονιά η οποία θυμίζει υπαίθριο παζάρι της παλιάς Αθήνας, λίγο χαοτική, φτωχική και βρόμικη, εκεί όπου οι ντόπιοι έμποροι προσπαθούν να σε πείσουν με παζάρια να αγοράσεις υφάσματα, χαλιά και μπαχαρικά, νιώθεις την ευλογημένη παρουσία του αγίου Νεκταρίου να σε καλεί να περπατήσεις μέσα στον προαύλειο κήπο του ναού. Σαν μια φωνή να σου ζητά να προσπεράσεις τις βοές των πλανόδιων εμπόρων και να κατευθυνθείς γρήγορα στον προαύλιο χώρο για να νιώσεις ότι βρίσκεσαι σε άλλη εποχή. O Ναός του Αγίου Νικολάου βρίσκεται κοντά στο πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ και είναι από τους παλιότερους ναούς της Ορθοδοξίας στο Κάιρο. Απέναντι ακριβώς, στον ίδιο χώρο της Πατριαρχικής Επιτροπείας Καΐρου, σε ένα διώροφο οίκημα βρίσκεται το κελί του αγίου Νεκταρίου, ενώ από κάτω υπάρχει και ένα παρεκκλήσι όπου τιμάται το όνομά του.
Ανεβαίνουμε τη μικρή ξύλινη σκάλα και βγαίνουμε πάνω σε ένα απλό, μικρό γραφείο, με το μπαλκονάκι του να βλέπει την εκκλησία του αγίου Νικο λάου. Σε αυτό το δωμάτιο ο άγιος Νεκτάριος έζησε όμορφες αλλά και πολύ άσχημες, πονεμένες στιγμές, έχοντας να αντιμετωπίσει τις συκοφαντίες όσων τον πολέμησαν από φθόνο και ζήλια. Βλέποντας το κρεβάτι του αγίου, τη βιβλιοθήκη με τα συγγράμματά του, το γραφείο του, τα άμφιά του, νιώθεις την αύρα και την ευλογία του. Στον ευρύτερο χώρο της εκκλησίας και του σπιτιού του αισθάνεσαι την παρουσία του, σαν να ζει ακόμη ανάμεσά μας. Αισθάνεσαι ότι θα σηκωθεί από το γραφείο στο οποίο μελετά την Αγία Γραφή για να σε ευλογήσει. Σκηνές από την ταινία «Ο άνθρωπος του Θεού», με τον Αρη Σερβετάλη στον ρόλο του αγίου, περνούν από το μυαλό μας. Σε αυτό το δωμάτιο οι σκηνές του έργου τον δείχνουν να κάνει μετάνοιες στην Παναγία.
Πονεμένος βίος
Αυτό το ταπεινό σπιτάκι μαρτυρά τον απλό και σεμνό βίο του και τον πολύ πονεμένο από τους συκοφάντες του. Γιατί ο άγιος μέσα από τους κύκλους της εκκλησίας ένιωσε την αδικία, τη συκοφαντία, τον «πόλεμο», ενώ εκείνος ασκούσε τα καθήκοντά του με ζήλο και αυταπάρνηση, και το ποίμνιό του τον αγαπούσε κάθε μέρα όλο και περισσότερο για τις αγαθοεργίες του. Αντίθετα, κάποιοι από το πατριαρχικό περιβάλλον, ζηλεύοντας το μεγαλείο του χαρακτήρα του, άρχισαν να τον διαβάλλουν.
Ο τότε Πατριάρχης Σωφρόνιος, αν και περασμένης ηλικίας, φοβούμενος για τον θρόνο του και επηρεασμένος από τους κακεντρεχείς και ασεβείς, αφαίρεσε τα αξιώματα από τον άγιο Νεκτάριο και του απαγόρευσε να κινείται στο Κάιρο και στις γύρω περιοχές. Ο άγιος της υπομονής και της συγχώρεσης ήταν κλεισμένος συνέχεια στο δωμάτιό του και αυτό πλέον μπορεί κάθε πιστός να επισκεφθεί και να νιώσει τον πόνο του αγίου. Ακόμα και ο εγκλεισμός όμως δεν ήταν αρκετός για τους συκοφάντες. Συνέχισαν τη λασπολογία, με συνέπεια στις 11 Ιουλίου 1890 να εκδοθεί από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας «απολυτήριο», με το οποίο τον υποχρέωναν να εγκαταλείψει την Αίγυπτο, παρότι εκείνος είχε συμμορφωθεί απόλυτα, και μάλιστα χωρίς καμία αντίρρηση και διαμαρτυρία, στις εντολές του Σωφρονίου.
Ετσι, λοιπόν, ο άγιος άφησε πίσω το σπίτι του, τα προσωπικά αντικείμενά του, το ποίμνιό του και οδηγήθηκε στην Αθήνα, όπου δεν μπορούσε να βρει εργασία ως ιερέας, ούτε καν ως ιεροκήρυκας. Δύο χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε πλήρως το σχέδιο και η πλεκτάνη που είχαν στήσει εις βάρος του και αποκαταστάθηκε η αλήθεια. Η δικαίωση του αγίου Νεκταρίου όμως από τον Θεό είναι μεγάλη. Από εκεί που τον έδιωξαν από το Κάιρο, πλέον στον Αγιο Νικόλαο γίνεται την ημέρα της γιορτής του, στις 9 Νοεμβρίου, η μεγαλύτερη πανήγυρη και γιορτή για την αγιότητά του. Είναι πραγματικά συγκινητικό το γεγονός ότι μπορεί κάποιος σήμερα, 125 χρόνια μετά, να αγγίξει ορισμένα από τα προσωπικά αντικείμενα του αγίου στον μοναδικό χώρο όπου εκείνος μπορούσε να κινείται ελεύθερος. Το βλέμμα μας και τα χέρια μας αγγίζουν το προσευχητάρι του, τα άμφιά του, το μοναχικό του σχήμα, τα κομποσκοίνια του. Βγαίνοντας από το σπίτι νιώθεις ότι έχεις αφουγκραστεί τις προσευχές του αγίου και παίρνεις δύναμη για να συνεχίσεις τη ζωή, παρά τις δυσκολίες της…
Πηγή: Espresso