Βασίλης Βιλιάρδος
Η Ισπανία με 48 εκ. πληθυσμό, είχε 94 εκ. αφίξεις τουριστών το 2024 (=διπλάσιες του πληθυσμού) και 128 δις € έσοδα – ενώ η Ελλάδα με 10 εκ. πληθυσμό, είχε αφίξεις περί τα 36 εκ. (=σχεδόν τετραπλάσιες του πληθυσμού) και μόλις 21,7 δις € έσοδα!
Οι Ισπανοί διαμαρτύρονται για υπερτουρισμο που καταστρέφει τις υποδομές, ρυπαίνει το περιβάλλον και αυξάνει τα ενοίκια, οπότε το κόστος ζωής – οι Έλληνες θριαμβολογούν, θεωρώντας τον τουρισμό βιομηχανία!
Η μέση δαπάνη ανά τουρίστα στην Ισπανία είναι 1.333 €, ενώ στην Ελλάδα είναι περί τα 600 € – γεγονός που σημαίνει ότι, στην Ελλάδα είναι ζημιογόνος, αφού δεν μπορεί να έχουμε τόσο χαμηλότερο κόστος ανά τουρίστα, από την Ισπανία.
Στην Ισπανία, το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών αναγκών καλύπτεται από την εγχώρια αγορά – στην Ελλάδα πάνω από το 70% καλύπτεται από εισαγωγές, αυξάνοντας το εμπορικό μας έλλειμμα.
Στην Ελλάδα απασχολούνται διπλάσιοι εργαζόμενοι στον τουρισμό, από όσους στην Πορτογαλία – η οποία έχει περισσότερα τουριστικά έσοδα από εμάς, αλλά σχεδόν τις μισές αφίξεις (=διπλάσιες του πληθυσμού της), οπότε επιβαρύνονται πολύ λιγότερο οι υποδομές και το περιβάλλον της.
Συμπερασματικά λοιπόν, είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι, το τουριστικό μας μοντέλο είναι χρεοκοπημένο;
Επίσης πως η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού που απορροφάει δυσανάλογο ποσοστό εργαζόμενων εις βάρος των άλλων κλάδων, με πολύ χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας, θα μας καταστρέψει;
Ότι οι ξενοδόχοι επιμένουν στην εισαγωγή εργαζόμενων, επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν σωστούς μισθούς, ενώ παρέχουν συνθήκες εργασίας γαλέρας, λόγω της χαμηλής δαπάνης ανά τουρίστα;
Τέλος, πώς είναι δυνατόν να παραπονιούνται οι Έλληνες για τους αλλοδαπούς που πιέζουν τους μισθούς προς τα κάτω (αν μη τι άλλο), όταν οι ίδιοι τους προσκαλούν και τους «εισάγουν»;