Δημήτρης Καπράνος
Τό ἀσθενοφόρο ἀπό τόν Πειραιᾶ μέχρι τό «Ἀττικόν» δέν χρειάστηκε περισσότερο ἀπό 12 λεπτά.
Τετάρτη βραδάκι, ἐλεύθερη ἡ ΛΕΑ, ὡραῖος ὁ ὁδηγός κι ἐγώ πλάι στήν Μαρία, πού πρέπει ἐπειγόντως νά μεταφερθεῖ στό νοσοκομεῖο πού ἐφημερεύει…
Δέν εἶναι δά καί τόσο κοντά τό Ἀττικόν, ἀλλά αὐτά ἔχουν οἱ ἐφημερίες. Δύο βήματα τό Τζάννειο, ἀλλά δέν ἐφημέρευε χθές…
Τό σκηνικό μοῦ θύμισε ἐκεῖνες τίς παλιές ἀμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές, ὅπως «Τό Ἀστυνομικό Τμῆμα τῆς Χίλ Στρήτ». Στά «Ἐπείγοντα», ἕνα χάος! Κόσμος, φορεῖα, τραυματιοφορεῖς, νοσηλευτές, ὑπάλληλοι, πολυμελεῖς καί φωνασκοῦσες οἰκογένειες Ρομά καί ἀλλοδαπῶν, κάποιες γυναῖκες νά κλαῖνε (τροχαῖο, προφανῶς) κι ἐγώ, πού εἶχα νά ζήσω παρόμοια περιπέτεια ἀπό τό 1985, ὅταν «ἔτρεχα» τόν πατέρα μου, νά ἔχω παγώσει!
Ὅσο, ὅμως, ἠρεμοῦσα, ὅσο παρακολουθοῦσα κάθε κίνηση, μποροῦσα νά διακρίνω ὅτι «τό σύστημα δουλεύει». Ἔβλεπα τούς νοσηλευτές νά τρέχουν, τούς τραυματιοφορεῖς νά κάνουν «σλάλομ» μέ τά φορεῖα ἐνῷ τά κορίτσια τῆς «Σεκιούριτι» φώναζαν «ἀνοῖξτε διάδρομο». Καί ἄνοιγε ὁ διάδρομος, σάν τήν Ἐρυθρά Θάλσσα ἐπί Μωυσέως, καί περνοῦσαν τά φορεῖα καί ἦρθε καί ἡ σειρά μας. Καί σέ λίγο τό φορεῖο μέ τό πρσφιλές μου πρόσωπο περνοῦσε τήν πόρτα τῆς «Μονάδας Ἀναζωογόνησης». Σέ ἐλάχιστο χρόνο, μιά νεαρή ἰατρός, μέ πῆρε σέ ἕνα γραφεῖο καί μοῦ ζήτησε τά στοιχεῖα καί τό ἱστορικό τῆς ἀσθενοῦς. «Εἶναι σοβαρά, θά πρέπει νά γίνει εἰσαγωγή» μοῦ λέει καί μοῦ δίνει τό χέρι…
Σχεδόν ἀπό συνήθεια, ὅπως ἔκανα παλαιότερα, ἀναζητῶ τήν Προϊσταμενη, τήν «ψυχλή» κάθε ὀρόφου. Κατευθύνομαι πρός τό πρῶτο «γκισέ» πού βρίσκω καί ἐρωτῶ μιά κυρία μέ λευκό κοστούμι. «Ἐγώ εἶμαι» μοῦ ἀπαντᾶ. Θυμᾶμαι τά λόγια τοῦ πατέρα μου: «Ὁ ἰατρός καί ὁ νοσοκόμος πρέπει νά φοροῦν πάντα τήν στολή (ποδιά). Ὁ ἀσθενής καί οἱ συγγενεῖς τόν βλέπουν σάν ἄγγελο»! Δέν ξέρω ἄν ἡ προϊσταμένη στά «ἐπείγοντα» προχθές τό βράδυ εἶναι, πράγματι, τόσο γλυκειά κι ἀστραφτερή ὅσο τήν εἶδα ἐγώ, ὅταν, πρόθυμα, μοῦ βρῆκε ἕναν χῶρο γιά νά καθίσω νά τηλεφωνήσω στούς δικούς μου, νά πληροφορήσω, νά καθησυχάσω καί, φυσικά, νά ἠρεμήσω καί ὁ ἴδιος. Ἀλλά «ἄγγελος» ἦταν χωρίς ἀμφιβολία…
Ἔμεινα στό «Ἀττικόν» ὅλη τήν νύχτα. Καί παρατηροῦσα πώς αὐτό τό πολύβουο λεφούσι πού ὁρμοῦσε κάθε τόσο κατά κύματα στόν χῶρο τῶν «Ἐπειγόντων», ἔπεφτε σέ ἀλλεπάλληλους κυματοθραῦστες, γιά νά φθάσει τελικά, ἤρεμα, σέ κάποιο ἰατρεῖο, σέ κάποια αἴθουσα…
Ὅταν ξημέρωσε καί ὁ κόσμος εἶχε πάψει νά «ἐφορμᾶ» στόν χῶρο, ἀνέβηκα στήν κλινική ὅπου εἶχε μεταφερθεῖ ὁ ἄνθρωπός μου. Εἶδα μερικά φορεῖα-ράντζα στόν διάδρομο. Ἀλλά παρατηροῦσα ὅτι ἕνας-ἕνας οἱ ἀσθενεῖς τῆς «Ἐφημερίας», κατέληγαν σέ κάποιο θάλαμο, σέ κάποιο κρεβάτι.
Αἰσθάνθηκα ἐνοχές, γιά τήν γκρίνια καί τήν μίρλα πού ἐπικρατοῦν παντοῦ γιά τήν δημόσια Ὑγεία. Εἶχα, γιά πολλές ὧρες, καταστεῖ μάρτυς μιᾶς μεγάλης προσπάθειας, συντονισμένης. Μέ χαμηλόμισθους νοσηλευτές (παίρνουν τοὐλάχιστον 300 εὐρώ λιγώτερα ἀπό ἐκείνους τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας) μέ «σεκιουριτάδες» πού κάθε ἄλλο παρά ἀστυνομικά καθήκοντα ἀσκοῦν, μᾶλλον σέ τραυματιοφορεῖς καί νοσοκόμους μεταρσιώνονται ἐκ τῶν πραγμάτων. Εἶδα τήν ἄοκνη προσπάθεια τῶν ἰατρῶν νά στηρίξουν τούς ἀσθενεῖς, Στήν δική μας, πολύ δύσκολη, περίπτωση, ὅλα ἔγιναν σέ χρόνο-ρεκόρ καί μέ προσοχή. Μακάρι «ὁ Θεός νά βάλει τό χέρι του.» Ἀλλά τό «Σύστημα» δουλεύει. Ὅπως καί ὅλοι ὅσοι, μέ αὐταπάρνηση, τό στηρίζουν. Δέν ξέρω ἄν ἡ Μαρία μας θά τά καταφέρει. Καί ὑπογράφω ὡς ἕνας ἁπλός συνοδός ἀσθενοῦς.